မိုးျပာေရာင္ အိပ္မက္မ်ား

အတိတ္ကသၾကၤန္ (၂)

2010-04-15T11:52:00.006+06:30

ဒီလိုႏွင့္.. က်မတို႔ ခရီးသြားကားႀကီးလည္း ရန္ကုန္မွ စတင္ထြက္ခြာလာၿပီ..။ စထြက္ကတည္းက သၾကၤန္သီခ်င္းေခြေတြ တစ္ေခြၿပီး တစ္ေခြ ဖြင့္လာလိုက္တာ.. ထမင္းစားရပ္ၿပီး.. ျပန္ထြက္ေတာ့.. ေမွာင္စပ်ိဳးေနၿပီ..။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အလင္းေရာင္လည္း ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး.. အေမွာင္ေတြက ခ်င္းနင္း၀င္ေရာက္လာေတာ့သည္..။ ခရီးသည္ေတြလည္း ေမွးတဲ့သူေမွး.. ေငးတဲ့သူေငးႏွင့္..။ ညနက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ကားေပၚက သီခ်င္းသံေတြလည္း ေပ်ာက္ကုန္ၿပီ..။ ထြန္းထားသည့္ မီးေရာင္လည္း မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့သာ က်န္ေတာ့၏။ ။ က်မ ေဘးမွာလည္း.. အေဒၚက အိပ္ေမာက်ေနၿပီ..။ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ဘယ္လိုမွ မအိပ္တတ္ေသာ က်မကေတာ့.. ဘယ္ေလာက္ညဥ့္နက္လာလာ.. အိပ္မရခဲ့ပါ.။ ပ်င္းရင္ နားေထာင္မယ္ဆိုၿပီး အိမ္က သြင္းလာခဲ့သည့္.. mp3 ထဲက သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္အားႀကီးလို႔.. ဘယ္ႏွေခါက္ ျပန္ေက်ာ့မိမွန္းေတာင္ မသိေတာ့..။ နားေတြ ပူလာၿပီး.. ထပ္နားေထာင္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့ပါ..။ ကားေပၚက လူေတြထဲမွာေရာ က်မလိုလူမ်ား ရွိမလားဆိုတဲ့ အေတြးႏွင့္ လိုက္ၾကည့္မိသည္..။ နားၾကပ္ကို နားမွာတပ္ထားေသာ “သူ” တစ္ေယာက္သာ အိပ္မေပ်ာ္ေသးဟန္ တူသည္..။ အျပင္ဘက္မွာလည္း.. ေငြလမင္း၏ အလင္းေရာင္ပ်ပ်သာ က်န္ေတာ့၏။ ။

ဆရာမ ဂ်ဴးကေတာ့.. လေရာင္၏ ဖမ္းစားမႈ တဲ့....။ က်မေရာ.. လေရာင္၏ ဖမ္းစားျခင္းကို ခံစားခ်င္ပါလား..။ က်မ မသိပါ..။ က်မ၏ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ ႏွလံုးသားသည္.. အခ်င္းခ်င္း အကြာအေ၀းတစ္ခုမွ် ေ၀းကြာေနပါသည္..။ က်မႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာတြင္ ရွိေနသည္က ႏွလံုးသားလား .. ဦးေႏွာက္လား.. မသိပါ..။ က်မ သိသည္ကေတာ့.. ေဒါသမ်ား ကင္းေ၀းေနသည့္ သူ႔မ်က္ႏွာသည္.. ျမတ္ႏိုးစရာအလြန္ေကာင္းသည္ ဆိုတာပင္...။

မနက္ေစာေစာမွာ.. က်မတို႔ ေတာင္ႀကီးကို ေရာက္သည္..။ ေမြးကတည္းက ရန္ကုန္မွာ ေနခဲ့သူမို႔.. ရွမ္းျပည္၏ ရာသီဥတုသည္.. က်မအတြက္ စိမ္းသက္ေသာ.. ႏူးညံ့မႈကို ေပးပါသည္..။ ခ်ယ္ရီပန္းေတြ.. လိႈင္လိႈင္ပြင့္ေနေသာ.. ရွမ္းေျမကို က်မခ်စ္သည္..။ ေအးစက္စက္ တိုက္ခတ္ေသာ ေလညင္းေလးေတြကိုလည္း က်မ ျမတ္ႏိုးသည္..။ ေျမနီလမ္းေလးေတြမွာ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ရသည့္ အရသာကို ႏွစ္သက္သည္..။ ျမင္ျမင္သမွ် အရာအားလံုးသည္ က်မအတြက္ ႏွစ္လိုစရာေတြခ်ည္းသာ..။

(ဆက္ရန္)

အတိတ္က သၾကၤန္

2010-04-14T09:52:00.003+06:30

oMuFef...

oMuFefqdkwmukd pOf;pm;rdvdkufonfESifh olrpdwfawGu twdwfqDudk ysHYvGifhoGm;wwfonf/ MumcJhNyDyJ../ arhazsmufypfcJhcsifayrJh.. arhzdkYvnf; twwfEdkifqHk; BudK;pm;cJhayrJh ckxd rarhEdkifwmuawmh olr nHhvdkYyJ jzpfrnf xifonf./ wpfckaom oMuFefrSmaygh....................... /

***

eufjzefcgqdk&if oMuFeftBudKaeY a&mufawmhr,fqdkwm.. pOf;pm;vdkufwdkif; usr &TifjrL;oGm;wwfonf../ [kwfw,fav../ azazu 'DESpf oMuFefusvQif usr tvGefoGm;csifaom awmifay:a'oodkY c&D;xGufcGifh ay;rnf[k uwday;xm;aomaMumifh jzpfonf../ odkYayr,fh azaza&m arara&m rtm;ojzifh xdkc&D;udk usr ta':rdom;pkESifhom oGm;&rnfjzpfonf../ bmyJjzpfjzpf c&D;xGuf&rnfhtwGuf usr tvGefaysmfygonf./ at;aom &moDOwkudk ESpfoufaom usrtzdkY &Srf;jynfodkY oGm;&rnfh c&D;onf pdwf0ifpm;p&m tvGefaumif;vSygonf../ pdwf0ifpm;p&m aumif;onfhc&D;wGif &SifckefvIyf&Sm;&rnfh wzef aMuuGJ0rf;enf;&rnfh jzpf&yfwdkY ay:aygufvmrSmudkvnf; usr rodcJhyg../

usr c&D;oGm;vQif vdktyfrnfh t0wftpm; toHk;taqmifwdkYudk araru nuwnf;u jyifqifxkyfydk;ay;cJhonf../ arar rygbJ oGm;&rnfh yxrqHk; c&D;jzpfojzifh araruvnf; pdwfrcsEdkifbJ usrtm; [dk[mawmh rvkyfeJY.. 'gawmh owdxm;aemf.. a':av;ajympum;udk em;axmif ponfjzifh trsdK;rsdK; rSmMum;aeawmhonf../ usruawmh.. ararrSmorQudk w[kwf[kwfeJY.. acgif;ndwfaeNyD;.. oGm;rnfhc&D;bufom pdwfa&mufaecJhonf../

aeYvnf12em&DwGif um;xGufrnf jzpfojzifh 11em&Davmufuwnf;u tdrfu xGufvmMuonf../ um;*dwfa&mufawmh.. 11em&DcGJaeNyD../ usrwdkY pD;&rnfh um;u ta,muf50 qefYaom c&D;oGm;um;BuD;../ tpp olwkdYpDpOfxm;onfhtwdkif; udk,fu vdkuf½HkrdkY tqifrajyp&mawmh odyfMuHKrnfrxifyg../ 'Dvdkvnf; roGm;zl;onfh usruawmh aysmfjrL;aeonfom../ 12em&Dvnf; xdk;aeNyD.. um;u ckxdrxGufao;../ vrf;nTeftrBuD;awGudk Munhfvdkufawmh.. olwdkYvnf; warQmfarQmfESifh.../ usrwdkY aemufwef;u cHkrSmvnf; wpfa,mufvGwfaeonfav../ 'DcHku vlyJ jzpfrnf xifonf./

]] [dkrSm vmNyD.. vmNyD }} qdkwJh toHudk Mum;onfESifh wNydKifeuf .. toHMum;&mbufodkY vSrf;Munhfvdkufrdonf../

usr yxrqHk; owdxm;rdonfuawmh.. plykwfykwf rsufESmwpfckyJ jzpfonf../ wavmuvHk;udk tvdkrus jzpfaeonfh rsufESm.../ jzLvGef;aom tom;t&nfrSm.. aeumrsufrSeftrnf; wyfxm;aom xdkolrSm wrsdK;awmh MunhfvdkYaumif;ygonf../ olYrdom;pkudk pdwfwdkae[ef&Sdaom xdkolonf.. usrwdkY cHkwef;aemufwGif.. ae&m&ygonf../ tjrifuwfpdwfw0uf oabmuspdwf w0ufESifh olYudk pdwf0ifwpm; ai;aevdkufonf../

I(quf&ef)

အလိုက်

2008-06-25T07:55:00.007+06:30

ခ်စ္သူ.. မလုိက္ခ်င္လည္း ေနရစ္ပါေတာ့

မင္းလိုက္ခ်င္ေအာင္ ေခၚႏိုင္တဲ့အင္အား

ငါ့မွာ မရွိေတာ့လို႔ပါ.။

မျပံဳးခ်င္လည္း ထားလိုက္ပါေတာ့

မင္းအျပံဳးကို ျမင္ရဖို႔ကံ

ငါ့မွာ ပါမလာဘူးလို႔ဘဲ မွတ္ယူလိုက္ပါ့မယ္.။

မခ်စ္ခ်င္လည္း မုန္းလိုက္ပါေတာ့

မင္းအမုန္းကို ရင္၀ယ္ပိုက္ရင္း

ေနတတ္ေအာင္ ေနသြားပါ့မယ္.။

မဆံုခ်င္လည္း ေရွာင္သြားပါေတာ့

ေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာင္

မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးပါ့မယ္.။

အရာအားလံုးကို မင္းအလိုက် ျဖစ္ေစရင္း

မင္းအတြက္ေတာ့ ငါဟာ အရံလူတစ္ေယာက္ပဲေပါ့.။

Life clock

2008-06-25T07:27:00.004+06:30

While the life clock starts to go,
with blissful cry to earth, reach our soul.

Seconds and minutes we pass through,
with joy and happiness in our youth.

As the time goes we don't know,
be a man seems meaningful.

Ticks and ticks our life clock runs,
we don't realize our time little left.

Months and years don't wait for us,
to the old man we become.

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ သေဘာက်လို႔ အားလံုးဖတ္ရေအာင္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

က်မႏွင့္bed sideစာေမးပြဲ

2008-05-31T20:43:00.000+06:30

ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ alarmျမည္သံတစ္ခု၏ လႈပ္ႏိႈးျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။ နာရီကုိၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္၅နာရီတိတိ..။ အရင္ေန႔ေတြကဆိုရင္ေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဆို က်မတစ္ေယာက္ အိပ္လုိ႔ေကာင္းတုန္း။ ယခုေတာ့ မထလို႔လည္း မျဖစ္ပါ။ alarm ကိုပိတ္ၿပီး ျပန္အိပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး အိပ္ရာက ထဖို႔ျပင္လိုက္သည္။ မထလို႔လည္း မျဖစ္ပါ။ ဒီေန႔ က်မစာေမးပြဲ ေျဖစရာရွိသည္။ ေျဖရမည့္ စာေမးပြဲမွာလည္း အရင္တုန္းကလို ေမးခြန္းေပးၿပီး အေျဖစာရြက္မွာ ကိုယ္ရသမွ် ခ်ေရးရေသာ စာေမးပြဲမ်ိဳး မဟုတ္ေခ်။ သက္ရွိထင္ရွား ေ၀ဒနာသည္ လူနာမ်ား၏ ခံစားေနရေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေမးျမန္းၿပီး စမ္းသပ္သင့္သည္မ်ားကို စမ္းသပ္ကာ ေရာဂါနာမည္ကို အေျဖထုတ္ရေသာ စာေမးပြဲမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ထုိစာေမးပြဲမ်ိဳးကို လူနာႏွင့္ ကိုယ္ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေျဖရလွ်င္ေတာ့ သိပ္ေၾကာက္စရာ မရွိေပမယ့္ ယခုေတာ့ က်မတို႔လုပ္သမွ် ၊ ေမးသမွ်ကို ဆရာက ထိုင္ၾကည့္ေနမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ေၾကာက္ရြံ႔မႈကေတာ့ ေျပာစရာေတာင္ မလိုပါ။

ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၅နာရီ၁၀မိနစ္..။ ဆရာေတြက ေဆးရံုကို ၇နာရီခြဲအေရာက္ လာရမည္ဟု မွာထားသျဖင့္ က်မမွာ စာၾကည့္ဖို႔အခ်ိန္က ၁နာရီေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိသည္။ ဒီ၁နာရီေက်ာ္မွာ က်မၾကည့္ရမည့္ ေက့စ္(case)ေတြက အေတာ္မ်ားသည္။ ညတုန္းက ၾကည့္ထားသည့္ စာေတြကလည္း ေသခ်ာမွတ္မိရဲ႕လား မသိ။ စာေတြက အလြတ္က်က္လို႔လည္း မရ။ ေလ့က်င့္ရန္လည္း လူနာက အိမ္မွာမရွိသျဖင့့္္ အေတာ္စိတ္ရႈပ္ဖို႔ ေကာင္းေလသည္။ အိမ္က ေမာင္ေလးကို စမ္းၾကည့္မယ္ဆိုေတာ့လည္း ေမာင္ေလးက အစမ္းမခံ။ ညတုန္းကဆို က်မတစ္ေယာက္ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္၊ စာကလည္း မရသျဖင့္ ငိုလည္းငိုခ်င္ႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရူးမ်ားေနသလားေတာင္ ထင္ရသည္။

ရွိသမွ် စာအုပ္္ေတြကို ဟိုလွန္ဒီလွန္ႏွင့္ ဘယ္ဟာဖတ္လို႔ ဖတ္ရမွန္းမသိႏွင့္ ၆နာရီထိုးသြားေလသည္။ ဘုရားရွိခိုး ပရိတ္ေတြရြတ္ၿပီး ေဆးရံုသြားရန္ ျပင္ဆင္လုိက္သည္။ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ အခ်ိန္ေတြ နီးလာေလေလ၊ လူကစိတ္လႈပ္ရွားလာေလေလပါပဲ..။ မနက္စာလည္း ဘယ္လိုမွစားမ၀င္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေတာင္ မနည္းကုန္ေအာင္ေသာက္ရသည္။ ၇နာရီထိုးေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က လာေခၚလို႔ ေဆးရံုသြားလိုက္သည္။

က်မတို႔စာေမးပြဲေျဖမည့္ ၀ပ္(ward)ရွိရာ အထပ္ကို သြားေတာ့ ေလွခါးကို တက္လိုက္သည္ႏွင့္ ျမင္ရသည္က လူနာေစာင့္မ်ား.။ က်မတို႔စာေမးပြဲေျဖစရာ ရွိသျဖင့္ လူနာေတြႏွင့္ မေတြ႔ရဘဲ အျပင္မွာထိုင္ေစာင့္ေနၾကဟန္ တူသည္။ ward ထဲ၀င္မည့္ အ၀င္အ၀မွာေတာ့ “တာ၀န္မွအပ မ၀င္ရ” ဟုဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ထားသည္။ အထဲကို၀င္သြားေတာ့ ေတြ႕လိုက္ပါၿပီ။ က်မတို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား။ ၀ပ္ထဲကို ေပးမ၀င္သျဖင့္ အ၀င္အ၀မွာပင္ အဖြဲ႔လိုက္ မတ္တပ္ရပ္လို႔ စာအုပ္ေလးေတြ ကိုင္သူကကိုင္..။ မေသခ်ာသည္မ်ားကို အခ်င္းခ်င္း ေမးသူကေမးႏွင့္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနၾကသည္။ အားလံုးကေတာ့ စိတ္ပူေနေသာ မ်က္ႏွာထားေလးမ်ားႏွင့္.။ အရင္တုန္းက လူငယ္ဆန္ဆန္၀တ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးေတြ ကလည္း ယခုေတာ့ အက်ီၤအျဖဴ၊ ပုဆိုးေလးေတြ ၀တ္သူက၀တ္၊ စတိုင္ပင္ႏွင့္ လူၾကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္ ၀တ္သူက၀တ္ႏွင့္ ဆရာသေဘာက်ျဖစ္ေစဖို႔ အတတ္ႏို္င္ဆံုး ျပင္ဆင္ထားၾကသည္။ အရင္က ေခတ္ဆန္ဆန္ ၀တ္တတ္ေသာ ေကာင္မေလးေတြလည္း ယခုေတာ့ ရိုးရိုးယဥ္ယဥ္ေလးေတြႏွင့္ ဆရာေတြ အမွတ္ေပးခ်င္စရာ ျဖစ္ေအာင္ ၀တ္ဆင္ထားၾကသည္။ က်မတို႔အား စာေမးပြဲစစ္မည့္ ဆရာေတြကလည္း တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾကသည္။ သေဘာေကာင္းသည့္ ဆရာျဖတ္သြားလွ်င္ ဒီဆရာႏွင့္ ေျဖရပါေစဟု ဆုေတာင္းၿပီး ေဒါသၾကီးေသာ ဆရာျဖတ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဒီဆရာႏွင့္ မေျဖရပါေစနဲ႔ဟု ဆုေတာင္းရတာလည္း အေမာ..။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း ေမးျမန္းေဆြးေႏြးလို႔မွ မၿပီးေသး..။ ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္အကိုၾကီးေတြက က်မတို႔ ခံုနံပါတ္ေတြ ေရးထားေသာ A4စာရြက္ေတြကိုင္ၿပီး ထြက္လာၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ က်မတို႔ ခံုနံပါတ္မ်ားကို တစ္ေယာက္ခ်င္း ေခၚေတာ့သည္။ ခံုနံပါတ္အေခၚခံရေသာ လူမ်ားက ဂ်ဴတီကုတ္ေတြ၀တ္၊ စာေမးပြဲတြင္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ယူကာ ၀ပ္ထဲကို ၀င္ရေတာ့သည္။ ၀ပ္ထဲမွာလည္း က်မတို႔အျမဲျမင္ေတြ႔ရသလို ရႈပ္ရွက္ခတ္မေနဘဲ လူနာေတြကလည္း ၀တ္စံုဆင္တူေတြ ၀တ္ၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ နဂိုကတည္းက ေၾကာက္ေနေသာ က်မကေတာ့ အလြန္အမင္း စိတ္လႈပ္ရွားက ငိုခ်င္သလိုလိုေတာင္ ျဖစ္မိသည္။

၀ပ္ထဲမွာ လူစံုၿပီဆိုတာႏွင့္ ေျဖရမည့္ ကုတင္နံပါတ္ကို မဲႏိႈက္ရေတာ့သည္။ က်မအလွည့္ေရာက္လို႔ ႏိႈက္လုိက္ေတာ့ F5တဲ့.။ နံပါတ္ေတြက A1, A2, B1, B2 စသျဖင့္ စီထားေသာေၾကာင့္ က်မက ၅ေခါက္ေျမာက္မွာ ေျဖရမည္ျဖစ္သည္။ မဲေတြအားလံုး ႏိႈက္ျပီးသြားေတာ့ ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္ေတြက သူတို႔နဲ႔ ဆိုင္ရာအုပ္စုေတြကို တစ္ေယာက္စီေခၚသြားေရာ.။ အားလံုးလည္း ျပင္ဆင္ၿပီးေရာ စာေမးပြဲစစ္မည့္ ဆရာက A1, B1 , C1,.. စတဲ့ 1 ေတြကို ေခၚေတာ့တာပဲ..။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျဖေနသည္ကို က်မတို႔က လွမ္းျမင္ေနရသည္။ သူတို႔ေျဖေနတာကို ၾကည့္ၿပီး က်မေတာ့ လက္ဖ်ားေျခဖ်ားေတြ ေအးလာသည္။ ေခါင္းထဲမွာလည္း စာေတြလည္း ဘာမွမရွိေတာ့ဘဲ ရင္ေတြကလည္း တလွပ္လွပ္ခုန္လို႔..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း “ျဖစ္ခ်င္ဦးဟဲ့ ဆရာ၀န္” ဆိုၿပီး ေရရြတ္လို႔.။

သိပ္မၾကာလုိက္ပါ.။ က်မတို႔ 5 ေတြကို အဖြဲ႔ရဲ႕ေဟာက္စ္ေတြက လာေခၚသည္။ က်မကို လူနာဆီ ပို႔ေပးၿပီး ျပန္ထြက္သြားေရာ.။ သူတို႔ေပးထားသည့္ ၁၀မိနစ္အခ်ိန္အတြင္း က်မကေတာ့ လူနာကို ေမးျမန္းလို႔.။ လူနာအေဒၚၾကီးက က်မအေမအရြယ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမည္။ ႏွာေခါင္းပိုက္လည္း သြင္းထားၿပီး နာရသည့္အထဲ က်မေမးသမွ်ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖေပးသည္။ ေမးရင္းႏွင့္မွ က်မအလြန္ပိုင္ေသာ ေက့စ္မွန္း သိလုိက္သည္။ အဲဒီ့ေတာ့မွ စိတ္လႈပ္ရွားေနတာေတြ နည္းနည္းေလ်ာ့က်ၿပီး စိတ္ေအးလက္ေအး ေမးျမန္းႏို္င္ေတာ့သည္။

က်မေမးလို႔ ၁၀မိနစ္လည္း ျပည့္ေရာ ဘဲလ္တီးသံကို ၾကားလိုက္သည္။ ဘဲလ္တီးလိုက္သည္ႏွင့္ က်မအား စာေမးပြဲစစ္မည့္ ဆရာက အမွတ္ေတြေရးသည့္ ဖိုင္ၾကီးကိုင္လုိ႔ က်မနားေရာက္လာေလသည္။ အျခားဆရာေတြကိုေတာ့ က်မျမင္ဖူး၊ စာသင္တာနားေထာင္ဖူးေပမယ့္ ဒီဆရာကို ျမင္ေတာင္မျမင္ဖူးပါ.။ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ျမင့္ျမင့္ႏွင့္ ဆရာၾကီးမွာ ဗမာႏွင့္ေတာင္ သိပ္မတူလွပါ.။ က်မကလည္း သင္ထားသည့္အတိုင္း ဆရာ့ကို “မဂၤလာပါ”လို႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။ ၿပီးသည္ႏွင့္ က်မမွာ စမ္းသပ္တာကိုပဲ လုပ္ျပရမလား.။ က်မေမးထားသည့္ history ကိုမ်ား ျပန္ၿပီး ေျပာျပရမလားႏွင့္ မေ၀ခြဲႏို္င္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ က်မက စမ္းသပ္ျပမည္ဟု စိတ္ကူးၿပီး လူနာကို ခြင့္ေတာင္းရံုပဲ ရွိေသးသည္။ “ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ” ဟူေသာ ဆရာ့အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အသံၾကားတာႏွင့္ က်မတစ္ေယာက္ လန္႔ျဖန္႔သြားၿပီး ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းေတာင္ မသိ.။ ေနာက္ေတာ့မွ က်မေမးထားသည့္ history ကိုျပန္ေျပာခိုင္းမွန္း သိသျဖင့္ က်မမွာ အစက ျပန္ေျပာရေတာ့သည္။

History ကိုေျပာေနစဥ္အတြင္း က်မက တစ္ခုေျပာလိုက္၊ ဆရာက စိတ္တုိင္းမက်လုိက္.။ ဆရာက စိတ္တိုင္းမက်ေလ၊ က်မက ပိုပိုၿပီး ေၾကာက္လာေလႏွင့္ လံုးလည္ခ်ာလည္ကို လိုက္ေနေတာ့သည္။ က်မေျပာလိုက္လို႔ ဆရာက ေခါင္းတစ္ခ်က္ခါတို္င္း က်မမွာ ရင္တစ္ခ်က္တုန္ကာ ေအာင္ပါ့မလားဟု ပိုပိုၿပီး စိုးရိမ္လာသည္။ က်မၾကားဖူးထားသည္ကေတာ့ surgery ေျဖလွ်င္ ေအာင္ႏႈန္းက သံုးပံုတစ္ပံုပဲ ရွိသည္တဲ့.။ ဒါဆို အခုေျဖေနသည့္ က်မတို႔အားလံုးတြင္ ၁၀ေယာက္ေျဖမွ သံုးေယာက္သာ ေအာင္ႏိုင္သည္ေပါ့.။

စာသင္တုန္းကေတာ့ ဆရာေတြကို ျပန္ေျပာျပလွ်င္ အဂၤလိပ္လို ေျပာရမည္ဟု သင္ထားေပမယ့္ ယခုေတာ့ က်မမွာ အဂၤလိပ္လိုမေျပာႏွင့္ .။ ျမန္မာလိုေတာင္ အသံထြက္ေအာင္ မနည္းေျပာရေလသည္။ အရင္တုန္းက ဒူးတုန္ေအာင္ ေၾကာက္ရသည္ဆိုသည္ကို စကားတစ္ခုအေနႏွင့္သာ ၾကားဖူးခဲ့သမွ် အခုေတာ့ က်မတကယ့္ကို ဒူးတဆတ္ဆတ္တုန္ေနပါသည္။ ေတာ္ေသးတာက ေၾကာက္ၿပီး အေၾကာင္းအရာအားလံုးကို ေမ့မသြားဘဲ ဆရာက ေမးလိုက္လွ်င္ေတာ့ ျပန္ၿပီးအစေပၚလာသည္။ သို႔ေသာ္ က်မရဲ႕ည့ံခ်က္က အားလံုးကို အစီအစဥ္တက် ထြက္လာျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ဟိုကတစ္စ၊ ဒီကတစ္စႏွင့္သာ ေျဖရေလသည္။ အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ တစ္မိနစ္၊ တစ္မိနစ္မ်ား အေတာ္ကို ကုန္ခဲလွသည္။ စာေမးပြဲေျဖရသည္မွာ history ေမးျခင္းႏွင့္ စမ္းသပ္ျပျခင္းတို႔ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆရာကေတာ့ က်မအား စာေမးျခင္းတစ္ခုကိုသာ လုပ္ေလသည္။ စမ္းလည္း ေသခ်ာမစမ္းခိုင္းဘဲ စမ္းရမည့္အရာမ်ားကိုသာ ေမးျမန္း၊ အျခားက်မ သိတာေတြေရာ မသိတာေတြေရာ ေမးျမန္းေနေတာ့တာပါပဲ.။ သိတာေတြက် ေျဖၿပီး မသိတာေတြက် ရႊီးေျဖလိုက္၊ ရမ္းေျပာလုိက္ႏွင့္ ဘဲလ္သံၾကားဖို႔သာ စိတ္ေစာေနသည္။ စမ္းသပ္ရမည့္အရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိသည့္အထဲမွ ဆရာက က်မအား တစ္ခုတည္းကို စမ္းျပခိုင္းေလသည္။ က်မစမ္းျပလုိ႔လည္း ျပီးေရာ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဘဲလ္တီးသံကို ၾကားလုိက္ရသည္.။

က်မလည္း လူနာႏွင့္ ဆရာ့အား ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္လာလုိက္သည္။ ဆရာကေတာ့ အမွတ္ေပးတဲ့ ဖိုင္လ္ထဲမွာ တစ္ခုခုေတာ့ ေရးလိုက္သည္။ က်မေျဖသမွ်ကို အစအဆံုး ျမင္ရၾကားရေသာ ေဟာက္စ္အမၾကီးကေတာ့ က်မပခံုးကို ဖက္ၿပီး “ညီမဒီေလာက္ေျဖႏို္င္တာ ေအာင္မွာပါ” ဆိုျပီး အားေပးလိုက္သည္။ အျပင္လည္း ေရာက္ေရာ ေျဖၿပီးသား က်မသူငယ္ခ်င္းက က်မကို ေစာင့္ေနၾကသည္။ က်မကို ေျဖႏိုင္လားဆိုသည့္ သေဘာႏွင့္ ေမးဆတ္ျပေတာ့ က်မမွာ ေခါင္းပဲညိတ္ရမလိုလို..။ ေခါင္းပဲခါရမလိုလို..။ မခ်ိဳမခ်ဥ္အျပံဳးကိုသာ ျပံဳးျပႏိုင္သည္။ က်မအျပံဳးကို ျမင္သည္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းက လွမ္းေမးသည္။ ဘယ္ဆရာႏွင့္ ေျဖရလဲေပါ့.။ က်မလည္း ဆရာ့နာမည္ မသိသျဖင့္ ဆရာ့ကိုသာ လက္ညိႈးထိုးျပလိုက္သည္။ ဆရာ့ကို ျမင္သည္ႏွင့္ က်မသူငယ္ခ်င္းက ျပံဳးၿပီး “နင္ေတာ့ အရစ္ခံခဲ့ရၿပီေပါ့.။ အဲဒီ့ဆရာက တအားရစ္တာလို႔ ငါ့အမေျပာတယ္” တဲ့.။ က်မမွာေတာ့ ျပန္ေျပာျပဖို႔ေတာင္ အားအင္မရွိေတာ့ပါ.။ ဒါေပမယ့္ သူဆက္ေျပာေသာ စကားအရ က်မ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္သက္သာရာရသြားသည္။ ဆရာက ရစ္သာရစ္သည္။ သူရစ္သမွ်ကို ေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ ေအာင္ေပးသည္တဲ့.။ ဒီလုိဆို က်မေအာင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရံုပဲ ရွိေတာ့သည္ေပါ့.။

ေျဖၿပီးသြားေသာ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြကို သူတို႔အသိေတြက အမွတ္ေတြ ၾကည့္ၿပီး လာေျပာၾကေလသည္.။ ေအးေအးေဆးေဆး ေျဖႏို္င္ခဲ့ေသာ အခ်ိဳ႕ေတြေတာင္ ေအာင္မွတ္ ကြက္တိႏွင့္သာ ေအာင္ေလသည္။ အရစ္ခံရ၊ အဆူခံရေသာ က်မမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာင္ပါ့ေအာင္ပါ့မလားဟု အေတာ္ပူပင္လာသည္။ ေဟာက္စ္ေတြက က်မတို႔ကို အမွတ္ၾကည့္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း က်မေျဖရသည့္ ဆရာ့နာမည္ေျပာတာႏွင့္ သြားမၾကည့္ရဲေတာ့ပါ.။ ဆရာက အဲလိုလာၾကည့္တာကို မၾကိဳက္ပါတဲ့.။ သူတို႔က အဲလိုေျပာေလ.။ က်မမွာ စိတ္ပိုပူလာေလ.။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေတာ္ၾကီး ေတာင္းပန္မွ ေဟာက္စ္အကိုၾကီးတစ္ေယာက္က သြားၾကည့္ေပးေတာ့သည္။ ဆရာက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို စစ္ေနသည့္အခ်ိန္မွာ မေယာင္မလည္ႏွင့္ ဆရာေနာက္သြားၿပီး က်မတို႔အမွတ္ကို သြားၾကည့္ေလသည္။ သူၾကည့္ေနသည္ကုိ သိလို႔လားေတာ့ မေျပာတတ္.။ ဆရာက ဖိုင္ၾကီးကို ျပန္ပိတ္လိုက္.။ ဟိုအကိုၾကီးကလည္း မရိပ္မိေအာင္ ၾကည့္လုိက္လုပ္ေနသည္ကို ျမင္ေနရေသာ က်မမွာေတာ့ စိတ္အေတာ္လႈပ္ရွားေနရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၾကည့္လို႔ရသြားဟန္တူၿပီး ေဟာက္စ္အကိုၾကီးက က်မဘက္ကို ျပန္လွည့္ထြက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ က်မအား ပါးစပ္လႈပ္ရံုေလး ေျပာသည္။ “ေအာင္တယ္” တဲ့.။ က်မမွာ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာသြားေတာ့သည္။ ၀မ္းသာေနသည့္ အခ်ိန္အတြင္းမွပဲ စိတ္ထဲမွာ “ဟုတ္ပါ့ဟုတ္ပါ့မလား” ဆိုသည့္အေတြးက တျပိဳင္နက္ ၀င္လာသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မနက္ျဖန္ ေျဖရမည့္ ေရးေျဖအတြက္သာ က်က္ေတာ့မည္ဟု စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ အိမ္ျပန္ခဲ့ေတာ့သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မရဲ႕ ပထမဦးဆံုး bed side စာေမးပြဲ အေတြ႔အၾကံဳကေတာ့ အရမ္းကို စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းလွေပသည္။

***

က်မ ေအာင္သလား က်သလားဆိုသည့္ ေအာင္စာရင္းကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ ဒီလိုအခ်ိန္မွပဲ ထြက္မွာမို႔ အဲဒီ့ေတာ့မွပဲ အားလံုးကို အသိေပးေတာ့မယ္ေနာ္။

ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ျခင္း

2008-05-30T08:24:00.001+06:30

အားလံုး မဂၤလာပါေနာ္။ က်မတို႔လည္း မေတြ႕ရတာ အေတာ္ကို ၾကာေနၿပီ မဟုတ္လား။ ဧၿပီလကုန္က စာေမးပြဲ ရွိလို႔ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္သြားၿပီးကတည္းက က်မလည္း ျပန္မလာျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ နာဂစ္မတိုင္ခင္တုန္းကလည္း စာက်က္ေနရလို႔ အြန္လိုင္းမတက္ျဖစ္ဘူး။ နာဂစ္လည္းျဖစ္ေရာ က်မတို႔စာေမးပြဲက ရက္ေရႊ႕သြားပါေရာ။ က်မမွာ ဒီရက္ပိုင္းေလး က်က္ထားသမွ်ကို ႏွေျမာလိုက္တာမွ အရမ္းပဲ :P။ နာဂစ္တုန္းကလည္း က်မတို႔အိမ္က ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူေပါင္းမ်ားစြာကေတာ့ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့နဲ႔ ဒုကၡသည္ျဖစ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ နာဂစ္ၿပီးသြားတဲ့အခါ က်ေတာ့လည္း က်မတို႔အိမ္မွာ အင္တာနက္သံုးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အျပင္မွာသြားသံုးဖို႔လည္း အဆင္မေျပတာနဲ႔ပဲ က်မတစ္ေယာက္ ဘေလာ့ဂ္ေတြနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းကို ေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ အင္တာနက္ကေတာ့ ၂၄ရက္ေန႔မွာ ျပန္ရပါတယ္။ နက္ျပန္ရလို႔ သံုးမယ္မွမက်န္ေသး။ က်မတို႔ရဲ႕ ေရႊ႕ထားတဲ့ စာေမးပြဲေတြက ဆက္တိုက္ဆိုသလို ေျဖရေတာ့မွာမို႔ က်မမွာ လာခ်င္ရက္နဲ႔ အြန္လို္င္းကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကို မေရာက္ႏိုင္ျဖစ္ေနရတာပါ။ အခုေတာ့ စာေမးပြဲေတြလည္း ေျဖဆိုၿပီး ေနာက္စာေမးပြဲတစ္ခုကလည္း ဇြန္လ၆ရက္ေန႔မို႔ နည္းနည္းအားေနတာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေလးဆီကို ျပန္ျပီးေျခခ်ျဖစ္တာပါ။

<<ေမပ်ိဳ>>

စာေမးပြဲရွိလို႔ပါ။

2008-04-26T13:43:00.002+06:30

က်မ ၆ရက္ေန႔က်ရင္ စာေမးပြဲရွိတယ္ဆိုတာ အားလံုးကို ေျပာၿပီးပါၿပီေနာ္။ အခုဆို စာေမးပြဲက ပိုပုိၿပီး နီးနီးလာပါၿပီ။ စာေတြကလည္း မရေသးဘူး။ ဘယ္ေလာက္က်က္က်က္ ေမ့ေမ့သြားေတာ့ တခါတေလ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ေတာင္ ကိုယ္ ခြဲၾကည့္ခ်င္လာပါၿပီ။ :P အခုကေန စာေမးပြဲမေျဖခင္အထိေတာ့ နက္မသံုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အျခားဘေလာ့ဂ္ေတြကို လာမလည္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။ စာေမးပြဲ ၿပီးမွ ျပန္ေတြ႕ၾကတာေပါ့။

>>ေမပ်ိဳ<<

ဒီလိုညမ်ိဳးေပါ့..

2008-04-21T14:27:00.001+06:30

ဒီလိုညမ်ိဳးေပါ့..
လမင္းကေရွာင္ခြာေျပးသြားတာ
အထီးက်န္တဲ့ ေကာင္းကင္ယံလည္း
ၾကယ္ေလးေတြကို အေဖာ္ျပဳလို႔..။

ဒီလိုညမ်ိဳးေပါ့..
ေလေျပက စိမ္းကားသြားတာ
တားခြင့္မရွိတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြလည္း
ေျခာက္ေသြ႔စြာ ငိုေၾကြးလို႔..။

ဒီလိုညမ်ိဳးေပါ့..
အလြမ္းေတြ ျပန္႔က်ဲ
မင္းအမုန္းကို သိမ္းမထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္
ႏွလံုးသားေတြ အစိပ္စိပ္အျမြာျမြာေၾကကြဲ
မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ခန္းေျခာက္လို႔..။

ဒီလိုညမ်ိဳးေပါ့..

မဂၤလာပါ..

2008-04-21T13:52:00.000+06:30

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါေနာ္..

သဲ ရိပ္သာက ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ကတည္းက ထြက္လာတာပါ…

အားလံုးကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မႏႈတ္ဆက္ျဖစ္တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္..

သဲတို႔ရဲ႕ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲက ေမလ ၆ရက္ေန႔မွာ ေျဖရမွာပါ…

စာကလည္း မရေသးတာနဲ႔ စာေရးဖို႔အခ်ိန္ကို မေပးႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္..

သဲက စာေရးဖို႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာထိုင္ရင္ ႏွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီေလာက္ကို ၾကာတာပါ..

ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အင္တာနက္ မသံုးျဖစ္ေအာင္ စည္းကမ္းထုတ္ထားရတာပါ…

ဒီေန႔ေတာ့ အားလံုးကို သတိရတာနဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚေရာက္လာ ျပန္တာေပါ့..။

ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ႏွစ္သစ္ကို ပိုင္ဆို္င္ႏိုင္ၾကပါေစေနာ္…

<<ေမပ်ိဳ>>

ရိပ္သာ၀င္မလို႔ေနာ္

2008-04-11T10:01:00.000+06:30

အားလံုးပဲ မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစေနာ္။ က်မလည္း သၾကၤန္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ေပမယ့္ အခု အခ်ိန္ဘယ္လိုမွ မမီတာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ သၾကၤန္ၿပီးမွတင္ရင္လည္း အားေပးၾကမယ္ မဟုတ္လားဟင္။ သဲကေတာ့ ဒီေန႔ပဲ ရိပ္သာ၀င္ေတာ့မွာပါ။ ေမွာ္ဘီက စိန္ေရႊကုန္းရိပ္သာပါ။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ေတာ့ ျပန္ထြက္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သၾကၤန္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲႏို္င္ၾကပါေစေနာ္။

အႏိုင္မခံ

2008-04-05T17:47:00.001+06:30

ဒီေန႔ စာအုပ္ေတြ ရွင္းရင္းနဲ႔ မေနာ္ဟရီရဲ႕ ၀တၳဳကို ေတြ႕လို႔ ျပန္ဖတ္မိလိုက္ပါတယ္။ ၀တၳဳနာမည္က `သိုးကေလးရဲ႕ေနထြက္ခ်ိန္´တဲ့.။ အဲဒီ့၀တၳဳထဲက ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို သေဘာက်လို႔ အားလံုးလည္း ဖတ္လို႔ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ William Ernest Henley (1849-1903) ေရးသားခဲ့ေသာ INVICTUS ဆိုေသာ ကဗ်ာေလးကို `ဆရာညိဳျမ´ ဘာသာျပန္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာလို ေခါင္းစဥ္ေလးကေတာ့ `အႏိုင္မခံ´ တဲ့.။

“အႏိုင္မခံ”

ငါ့အားဖံုးလႊမ္းအပ္သည့္
ညည့္နက္သန္းေခါင္ အေမွာင္တြင္းမွ
အသူရာတမွ်နက္လွေသာ
ေခ်ာက္ကမ္းပါးအတြင္းမွ
ငါ့၏ မေၾကာက္တရားကို ဖန္တီးထားသည့္
နတ္သိၾကားမ်ားကုိ ငါ ေက်းဇူးဆိုပါ၏။

ေလာကဓံတရား၏ ၾကမ္းၾကဳပ္ေသာ လက္ဆုပ္အတြင္းသို႔
ငါ သက္ဆင္းက်ေရာက္ျငားလည္း
ငါကား မတုန္လႈပ္၊ မငိုေၾကြး
ကံတရား၏ ရိုက္ပုတ္ျခင္းေၾကာင့္
ငါ၏ဦးေခါင္းတို႔သည္ ေသြးျဖင့္ခ်င္းခ်င္းနီ၏
သို႔ေသာ္…ညႊတ္ကား မညႊတ္။

ေလာဘ၊ ေဒါသတို႔ၾကီးစိုးရာ
ဤကမာၻ၏ အျခားမဲ့၌
ေသျခင္းတရားသည္ ေၾကာက္ဖြယ္ငံ့လင့္၏
သို႔ေသာ္…ငါ့အား မတုန္လႈပ္သည္ကိုသာ ေတြ႕ရအံ့
ေနာင္တြင္လည္း မေၾကာက္ရြံ႕သည္ကိုသာလွ်င္
အစဥ္ေတြ႕ရလတၱံ႔။

သုဂတိသို႔သြားရာတံခါး၀သည္
မည္မွ်ပင္ က်ဥ္းေျမာင္းသည္ျဖစ္ေစ
ယမမင္း၏ ေခြးပုရပိုဒ္တြင္
ငါ၏ အျပစ္မ်ား မည္မွ်ပင္ ေရးျခစ္ထားေစ…
ငါသာ ငါလွ်င္ ငါ့ၾကမၼာ၏အရွင္
ငါသာ ငါလွ်င္ ငါ့ဘ၀၏ သခင္ျဖစ္ေတာ့သည္။

“INVICTUS”

Out of the night that cover me
Black as the pit from pole to pole
I thinks whatever Gods may be
For my unconquerable Soul

In the felleultch of circumstance
I have not winced nor cried aloud
Unders the bludgeonings of chance
My head is bloody but unbowed

Beyoud this place of wrath and tears
Looms but the horrors of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid

It matters not how strait the gate
How charged with punishment the scroll
I’m the master of my fate
I’m the captain of my Soul

ေမြးေန႔ကေလးမွာ.................

2008-03-31T06:40:00.000+06:30

မနက္မိုးလင္းေတာ့
alarm ေလးက သတိေပးတယ္
Today is your birthday တဲ့..။

ဥၾသေတြ ေတးသီတဲ့ရာသီ
ေႏြေလရူးေတြ ျမဳးၾကြတဲ့အခါသမယ
ပူျပင္းမႈေတြၾကီးစိုး ဂိမာန္ေႏြ
မတ္လရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္
၃၁ ရက္ေန႔
ေၾသာ္ ေမြးေန႔ေတာင္ေရာက္ခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့.။

ခုႏွစ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၂၀၀၈
ဒါဆို ၁၉ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီေပါ့..။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္မိတယ္
ဒီ၁၉ႏွစ္ အတြင္း ဘာေတြမ်ား လုပ္ခဲ့သလဲ.။
ဘယ္သူ႔ကိုမ်ား အက်ိဳးျပဳခဲ့သလဲ.။
ဘယ္သူ႔ကိုမ်ား ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ခဲ့သလဲ..။
ေလာကၾကီးကို သာယာေအာင္ ဘာမ်ား ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သလဲ.။

ေမေမစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေတာ့ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္
သို႔ေသာ္ ..ႏို႔တစ္စက္ဖိုးေတာင္ မေက်ႏိုင္ေသးပါ.။
ေဖေဖဂုဏ္ယူႏိုင္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္
သို႔ေသာ္ ေကၽြးေက်းဇူးေတာ့ မဆပ္ႏို္င္ေသးပါ.။
ေလာကၾကီးကိုလည္း သာယာေအာင္ ပံ့ပိုးခ်င္ပါတယ္
သို႔ေသာ္ မေႏွာင့္ယွက္မိေအာင္ ၾကိဳးစားေနတုန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္.။

ဘာေတြပဲလုပ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့
ဘာေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့.. ျဖစ္ခဲ့
ေမေမရဲ႕အျပံဳးနဲ႔ အသက္ဆက္ရင္း
မနက္ျဖန္အတြက္ အားအင္ေတြကို
ေမြးျမဴလိုက္ေတာ့မယ္..။

ေမပ်ိဳ ႔ေမြးေန႔ပါရွင္.......

2008-03-30T23:47:00.016+06:30

လာလည္သူေတြအတြက္ Brthday Cake မ်ိဳးစံုေနာ္ ၾကိဳက္တာစား အားမနာနဲ႔ေနာ္

အျဖဴေရာင္Birthday Cake ေလးေပါ႔

ဒါေလးကေတာ႔ အသဲပံုေခ်ာကလက္ကိတ္္

ဒါေလးကေတာ႔ သစ္သီးေလးေတြနဲ႔ တမ်ိဳးဆန္းတယ္ေနာ္

အသဲျဖဴျဖဴကိတ္ ကေလးကလည္း စားခ်င္စရာ

ေရခဲမုန္႔ၾကိဳက္သူမ်ားအတြက္........

အခ်ိဳေတြသိပ္မစားနဲ႔ေနာ္ ...ဆီးခ်ိဳျဖစ္ေနမယ္

သစ္သီးစံုေလးလည္း စားေနာ္
အေအးၾကိဳက္သူမ်ားအတြက္

လာလည္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္..........။

ခ်စ္သမီးေလးသုိ႔

2008-03-30T23:27:00.008+06:30

သံသာခ်ိဳ ဥၾသတို႔ရဲ႔
ေတးသီသံ ႏွင္႔ ရြက္၀ါေၾကြ ရာသီေပါ႔
ေမေမ႔ သမီးကို ေမြးဖြားခဲ႔တာ
မတ္လ ( ၃၁ ) တဲ႔ေလ
ေမေမရဲ႔ အိပ္မက္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္
ေမေမ႔ရဲ႔ အားကိုးမႈနဲ႔ယံုၾကည္မႈ
ထုဆစ္ ရွင္သန္
သမီးေလး မ်က္နွာေငးကာ
ရာသီေတြ ျဖတ္သန္းခဲ႔တာ
(၁၉ ) ႏွစ္ေတာင္ရွိခဲ႔ျပီေပါ႔……………..။

မတ္လရဲ႔ ေနာက္ဆံုးရက္တစ္ရက္မွာ လူ႕ူေလာကထဲကိုေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ ခ်စ္သမီးေလးေရ ေမြးကတည္းက သမီးေလးက ဆံပင္ရွည္ေလးနဲ႔ေပါ႔ ..ပန္းနုေရာင္အသားအရည္နဲ႔ မ်က္ႏွာ၀ိုင္းေလးနဲ႔ သမီးကို ေတြ႔တဲ႔သူတိုင္းက အေမနဲ႔လဲမတူပဲ မ်က္နွာ၀ိုင္းေလးနဲ႔ေခ်ာတယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ် ၾကတယ္ေလ။

ေနာက္တခုက သမီးေလးကေမြးျပီးတပတ္ေလာက္ထိ လံုး၀မ်က္လံုးမဖြင္႔ဘူး သိလား..မ်က္စိမ်ား တခုခု ခ်ိဳ႔ယြင္းေနသလား လို႔ စိတ္ပူလိုက္ရတာ...ေနာက္မေနနိုင္တဲ႔အဆံုး ေမေမ႔တို႔ရဲ႔မိတ္ေဆြ မ်က္စိအထူးကုဆရာ၀န္ၾကီးကို အိ္မ္ပင္႔ျပီး ျပရတယ္ေလ...ဆရာ၀န္ၾကီးက ဘာေျပာလဲ သိလား

``ညည္္းသမီးက မာနၾကီးေနတာ ဘာမွမျဖစ္ဘူး´´တဲ႔ေလ။ အဲလိုျပျပီး ေနာက္ေန႔မွ မ်က္လံုးေလးစဖြင္႔တာ အဲဒီကတည္းက သမီးကၾကီးလာရင္ မာနခဲျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးျပီးသားေလ…။
ေမေမ႔သမီးေလးက ငယ္ငယ္ကတည္းက သိပ္လိမၼာတာ။ဘယ္ေတာ႔မွဂ်ီက်တယ္မရွိဘူးေလ။
ေနာက္ဘယ္ေတာ႔မွ မပူဆာတတ္ဘူး သမီးေလးကသိပ္ေအးခ်မ္းတာ ။ ေမေမသမီးေလးကို
ဆံပင္ရွည္ေလးထားေပးတာ ေနာက္ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ပါးနွစ္ဖက္မွာ သနပ္ခါးနဲ႔ ဆံပင္ရွည္ေလးကုိ ႏွစ္ဘက္ခြဲခ်ည္ေပးတာေလ။

သမီးေလးတနွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္မွာ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးပဲ သိလား ၀၀ကစ္ကစ္ကေလးေလ ေနာက္ ဆံပင္ရွည္ေလးနဲ႔ ပါးကြက္ေလးနဲ႔ဆုိေတာ႔ သြားေလရာမွွာ လူတိုင္းက ခ်စ္ၾကတယ္ သိလား ။ အဲဒီတုန္းက သမီးေလး က ေတာက္တက္ ေတာက္တက္ နဲ႔ ေမေမရဲ႔ အရိပ္ကေလးေပါ႔ ။

သမီးေလးအတြက္ နာံမည္ေရြးတံုးက အေၾကာင္းေလးေျပာျပအံုးမယ္ သိလား သမီးေလးက ေသာၾကာသမီးေလးမုိ႔ ``သ´´ နဲ႔စတဲ႔နံမည္ေတြ စဥ္းစားၾကတာေပါ႔ `သက္လွ်ာ´` သက္ထား´` သက္ႏွင္းအိမ္´္ နံမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုေခၚၾကည္႔လိုက္ မၾကိဳက္လိုက္နဲ႔ေလ `သဲႏုေ၀´ ဆိုိတဲ႔နံမည္ေလးကိုစဥ္းစားမိေတာ႔ ေခၚၾကည္႔မိတယ္သိလား `ေဒါက္တာသဲႏုေ၀ ´ လို႔ေလ ေခၚရတာ ရုိးရုိးေလးနဲ႔အဆင္ေျပတယ္ သိလား အဲဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီနံမည္ေလးအတည္ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ အဲဒီကတည္းက သမီးေလးရဲ႔ အနာဂတ္ကိုေမေမက ေရြးခ်ယ္ေပးျပီးသားေလ။

ဒီလိုနဲ႔ သမီးေလး ငါးနွစ္အရြယ္မွာ သမီးအတြက္ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ေမြးေပးခဲ႔တယ္ေလ။ သမီးေလးဟာ ေမာင္ေလးေမြးကတည္းက ေမေမနဲ႔ခြဲၿပီး တစ္ေယာက္တည္း အိပ္ခဲ႔ရတယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းက သမီးေလးရဲ႔ အတြင္းစိ္တ္မွာ ေမာင္ေလးကုိ မလိုလားစိတ္ေတြ ခဏတာ ျဖစ္ခဲ႔ေသးတယ္လုိ႔ ေမေမ ထင္တယ္ ။ ေမြးကာစ ေမာင္ေလးကို သမီးေလး သိပ္မခ်စ္သလုိပဲေနာ္ ။ေမာင္ေလးကလည္း ခ်ဴခ်ာေတာ႔ ေမာင္ေလးကုိ ပုိဂရုုစုို္က္မိတဲ႔အခါ သမီးေလးအျမင္မွာ ေမာင္ေလးကို သမီးထက္ ပိုခ်စ္တယ္လို႔ ယူဆခဲ႔တယ္ ထင္တယ္ေနာ္။

ဒါေပမယ္႔ အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ႔အမွ် သမီးေမာင္ေလး ကလည္း းသမီးလိုပဲ လိမၼာတယ္ ဆိုတာ သမီးေလးသေဘာေပါက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ သမီးေလးရဲ႔ တဦးတည္းေသာေမာင္ေလးအေပၚ ခ်ုစ္တတ္လာခဲ႔တယ္။ ေမာင္ေလးကုိ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ``ခ်စ္ေမာင္ေလး´´ လုိ႔ေခၚတဲ႔ သမီးေလးရဲ႔ အသံေလးဟာ ေမေမရင္ကုိေအးျမေစပါတယ္ ။

သမီးေလးကလည္း ေမေမျဖစ္္ေစခ်င္တဲ႔အတိုင္း ပညာေရးုကုိ လိုလားတဲ႔သမီးေလးျဖစ္ေနတာ ေမေမကံေကာင္းတာေပါ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ႏွစ္တိုင္းဆုရေနၾက သမီးေလးဟာ ဆယ္တန္းမွာလဲ ေမေမရည္မွန္းတဲ႔အတိုင္း ျဖစ္လို႔ ေမေမေမြးရၾကိဳးနပ္တဲ႔သမီးေလးပါပဲေလ။

သမီးေလး ခုဆုိရင္ တတိယနွစ္ေရာက္ျပီ တေျဖးေျဖး လူၾကီးဆန္လာလို႔ သမီးဘ၀မွာ ေမေမဟာအရင္လို အေရးမပါေတာ႔ဘူးေနာ္ အရင္က စာက်က္ရင္အနားမွာ ထိုင္ေစာင္႔ေပးေနက်။ ေက်ာင္းသြားရင္ လုိက္ပုိ႔ေနက်။ ေက်ာင္းအပ္ရင္ ေမေမပါမွလို႔ဆိုတဲ႔သမီးေလး။ ခုေတာ႔သမီးေျခေထာက္ေပၚသမီးရပ္တည္နိုင္ေနျပီေလ။

အရင္က ဘတ္စကားဆို မစီးရဲတဲ႔ ခပ္ရြံရြံ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ခုေတာ႔ က်ဴရွင္လဲ တေယာက္ထည္းသြားတတ္ျပီ။ ေေက်ာင္းအပ္ရင္လညး္ သူငယ္ခ်ငး္ေတြ နဲ႔ သြားတတ္ျပီ…ဒီလိုဆိုေတာ႔လည္း ေမေမကသမီးေလးအတြက္ သိပ္မလိုအပ္ေတာ႔သလုိပဲေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ ေမေမရဲ႔အခ်စ္ေတြက သမီးေလးအေပၚမွာ ေလ်ာ႔မသြားပါဘူးကေလးရယ္.။

ေမေမဘ၀မွာ သမီးေလးနဲ႔ သားေလး ဟာ အေရးပါဆံုးပဲေလ ..။ ေမေမက သားနဲ႔သမီး ကိုခ်စ္ေပမယ္႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာလည္းမၾကိဳက္္ဘူးေလ ကိုယ္ပုိင္လြတ္လပ္ခြင္႔ကုိ အျပည္႔အ၀ ေပးထားတယ္ ေနာ္ ။ ဒါေပမယ္႔ ခုထိေတာ႔ သမီးေလးဟာ လြတ္လပ္ခြင္႔ကုိ အလြဲသံုးစားလုပ္တာမေတြ႔ရေသးဘူးေလ ဒါေၾကာင္႔ သမီးေလးကုိပိုခ်စ္ရတာ သမီးေလးဟာ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ တည္ျငိမ္ျပီး ေအးေဆးသူမို႔ ေမေမေမြးရက်ိဳးနပ္တဲ႔ သမီးေလး ပါပဲကြယ္။

ေမေမ႔သမီးေလး ဟာ ေနာင္အနာဂတ္မွာ မရွိဆင္းရဲသားမ်ားကို ကူညီနိုင္တဲ႔ ေစတနာဆရာ၀န္မၾကီး ျဖစ္လာမယ္ ဆုိရင္ျဖင္႔ ေမေမ သမီးေလးကို ခုအရြယ္ထိ ေကၽြးေမြး ေစာင္႔ေရွာက္ရက်ိဳးနပ္ပါျပီကြယ္။

ကဲသမီးေလးေရ စာလည္းရွည္သြားျပီ ……..သမိီးေလးရဲ႔ (၁၉)ႏွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔မွာ အမွတ္တရ …ေမေမ႔ထံမွ` သမီးေလးသုိ႔ေပးစာ´ ေပါ႔ သမီးေလး ဒီေန႔ေမြးေန႔ မွသည္ ေနာက္ ေမြးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို္
က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ခ်စ္တဲ႔မိသားစုနဲ႔ အတူေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ပါေစလို႔ေနာ္

(ေမေမ႔ရဲ႔ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို သမီးေလးႏွစ္သက္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္)

သမီးေလးရဲ႔ခ်စ္ေမေမ

သိခ်င္လွၿပီ (၂)

2008-03-26T18:18:00.002+06:30

က်မ၏စိတ္အစဥ္တို႔ကို သင္ခန္းစာထဲသို႔ ပို႔္ထားလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္သည္ ဖမ္းခ်ဳပ္၍ မရသည့္အတို္င္း တခါတခါေတာ့ လြတ္ထြက္ခ်င္သည္။ စူးစိုက္ထားသည့္ၾကားကပင္ သင္ေနသည့္စာက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ စိတ္မပါဘဲ စာသင္ရသည္မွာ အလြန္ပင္ စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။ ၂နာရီျပည့္၍ စာသင္ခ်ိန္ၿပီးၿပီဆိုမွ က်မလည္း စိတ္သက္သာရာ ရသြားေတာ့သည္။

အတန္းၿပီး၍ ဖုန္းကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း မတ္ေစ့ဂ်္က ေရာက္ေနျပန္သည္။
` thansin, ur class is finished, isn't it?´

ဒီပံုအတိုင္းဆို သူသည္ က်မသင္တန္းခ်ိန္ မွန္သမွ်ကိုပါ သိေနၿပီေပါ့။ ဒါဆို အတန္းထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနမလား..။ သံသယစိတ္ျဖင့္ အတူတူဆင္းလာေသာ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ၾကည့္လုိက္မိသည္။ အားလံုးလိုလုိပင္ သူတို႔ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းႏွင့္သာ စကားေျပာေနၾကၿပီး က်မကို ဂရုစိုက္မိသူဟူ၍ တေယာက္တေလမွကို မရွိပါ။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္သည့္အဆံုး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္သာ ခ်လိုက္မိေတာ့၏။

***

ယံုထင္ေၾကာင္ထင္ႏွင့္ ေတြ႔သမွ်လူအားလံုးကို သံသယ၀င္ေနရသည္မွာ ယေန႔ဆိုလွ်င္ တစ္ပတ္ေတာင္ ျပည့္ၿပီ။ သူကလည္း မတ္ေစ့ဂ်္တို႔ကို အခ်ိန္မွန္မွန္ႏွင့္ ပို႔ေနဆဲ.။ သူ မတ္ေစ့ဂ်္ပို႔ေနက် အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ က်မလည္း မတ္ေစ့ဂ်္မ်ားကို ေမွ်ာ္ေနတတ္ၿပီ..။ မတ္ေစ့ဂ်္မလာပါက သူမ်ားတခုခု ျဖစ္ေနၿပီလားဆိုၿပီး စိတ္ပူေနတတ္ၿပီ..။ ဟိုးတစ္ေန႔ကေတာ့ သူ႔အသံကို က်မၾကားလိုက္ရသည္။ `ဟယ္လို´ ဆိုတဲ့ အသံတစ္ခုကို ၾကားရရံုျဖင့္ သူဘယ္သူလဲဆိုတာ မခြဲျခားႏိုင္ခဲ့ပါ။

ယခုေတာ့လည္း က်မမွာ အက်င့္တစ္ခုတိုးလာခဲ့ျပန္ၿပီ။ အရင္ကဆိုလွ်င္ ေရာက္လာသမွ် မတ္ေစ့ဂ်္အားလံုးကို ဖုန္းေလးမည္ဟု အေၾကာင္းျပ၍ ဖ်က္တတ္ေသာ က်မသည္ ယခုေတာ့ သူ႔မတ္ေစ့ဂ်္မ်ားကို တျမတ္တႏိုး သိမ္းထားတတ္ေနပါၿပီ။ အားေနသည့္အခ်ိန္မ်ား၊ တစ္ကိုယ္တည္း ပ်င္းရိေနသည့္အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူပို႔ထားခဲ့ေသာ မတ္ေစ့ဂ်္မ်ားကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္ေနတတ္သည္။ ထိုမတ္ေစ့ဂ်္မ်ားကိုဖတ္ၿပီး သူ႔ပံုပန္းသ႑ာန္ကို ခန္႔မွန္းရသည္မွာလည္း ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းလွပါသည္။ သူသည္ ေခ်ာေမာသူမ်ား ျဖစ္ေလမလား..။ ဒါမွမဟုတ္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေနတတ္သူလား..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူသည္ က်မ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစေအာင္ေတာ့ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သူ ျဖစ္ပါသည္။

သူ႔ကို မသိရေသးခင္က သိခ်င္သည့္စိတ္ျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားရသည္လည္း ရွိသလို သူ႔ကို သိရမည္ဆိုရင္လည္း ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ဆက္ဆံရမည္ကိုလည္း က်မရင္ေမာလွပါသည္။ က်မ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့သည့္ ထုိေန႔ကိုေတာ့ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုေန႔က သူ ပို႔ေနက် အခ်ိန္မဟုတ္ဘဲ မနက္ေစာေစာ က်မထံသို႔ မတ္ေစ့ဂ်္တစ္ခု ၀င္လာပါသည္။ ` သူ ဒီေန႔ က်မကို လာေတြ႕မည္´တဲ့.။ ထို မတ္ေစ့ဂ်္ကို ဖတ္ေနသည့္အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ က်မလက္ေတြ မသိမသာ တုန္ယင္ေနခဲ့ပါသည္။

သင္တန္းမတက္ခင္မ်ား က်မကို လာေခၚလိမ့္မလား။ အဲလိုမ်ိဳး လာေခၚရင္ေတာ့ က်မ သင္တန္းတက္ႏိုင္ပါေတာ့မလား။ သူက က်မအရင္ကတည္းက သိတဲ့လူမ်ား ျဖစ္ေနမလား။ တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ သူမ်ားလား။ အစရွိသည့္ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ က်မရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ ရႈပ္ေထြးေနသည္။ သူသည္ သင္တန္းမတက္ခင္ေတာ့ ေရာက္မလာခဲ့ပါ။ ေစာင့္ရတာကို အင္မတန္မွ မုန္းတီးေသာ က်မသည္ ယခုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္လာေခၚမွန္း မသိေသာသူ႔ကို ေစာင့္ေနရပါသည္။ သင္တန္းတက္ေနစဥ္ တေလွ်ာက္လံုးလည္း မတည္မျငိမ္ႏွင့္ စိတ္လႈပ္ရွားေနေသာ က်မကိုယ္က်မ ေဒါသထြက္မိပါသည္။

လက္မွနာရီကို ဘယ္ႏွၾကိမ္ေျမာက္မွန္း မသိ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ သင္တန္းလႊတ္ခ်ိန္ နီးကပ္လာေလေလ က်မ စိတ္ေတြလႈပ္ရွားရေလေလပါပဲ..။ ေဟာ.. အတန္းလႊတ္လိုက္ၿပီ.။ က်မနာမည္ကို ဘယ္သူမ်ား ေခၚလိုက္ေလမလဲဆိုၿပီး နားစြင့္ထားမိသည္။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ရွာေနတုန္းမွာပဲ က်မကို အရွိန္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ၀င္တိုက္လိုက္သည္။ မ်က္လံုးေတြ ျပာသြားၿပီး က်မလက္ထဲမွာ ကိုင္ထားေသာ စာအုပ္မ်ား လြတ္က်သြား၏။ ေဒါသတၾကီးႏွင့္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မကို ေျပာင္စပ္စပ္ႏွင့္ လူတစ္ေယာက္က ငံု႕ၾကည့္ေနသည္။

ထိုသူ႔ကို က်မသိပါသည္။ အလြန္ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏိုင္ၿပီး စည္းကမ္းမွန္သမွ်ကို ခ်ိဳးေဖာက္သူျဖစ္သည္။ ေဆာ္အလြန္ၾကည္သူဟု နာမည္ထြက္သူျဖစ္သည္။ ေကာင္မေလးေပါင္းစံုကို ထည္လြဲတြဲေနတာလည္း က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ပါ။ တြဲေနတဲ့သူေတြ မ်ားလြန္းအားၾကီးေသာေၾကာင့္ ဘယ္တစ္ေယာက္က သူ႔ရည္းစားအစစ္အမွန္လည္း ဆိုတာေတာင္ က်မ မေ၀ခြဲတတ္ပါ။ သူ႔ကို ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္၍ အထင္လည္း ေသးပါသည္။ စကားေျပာခ်င္စိတ္လည္း မရွိသျဖင့္ က်မစာအုပ္မ်ားကို ေကာက္ၿပီး လွည့္ထြက္ရန္ ျပင္လိုက္ပါသည္။ က်မ လွည့္ထြက္ၿပီး ေျခတစ္လွမ္း.. ႏွစ္လွမ္း..

` သံစဥ္ ´

က်မကို လွမ္းေခၚလိုက္သံ..။ သူ ေရာက္လာၿပီလား..။ က်မ စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္၏။ က်မ ေတြ႕လိုက္ရသည္ႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အားလံုး ပ်က္သုဥ္းသြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ က်မလွည့္ထြက္လိုက္သည္။ ထိုေနရာႏွင့္ အေ၀းဆံုးကို သြားႏိုင္သမွ် သြားလိုက္ခ်င္သည္။ လွည့္ထြက္လိုက္သည့္ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔အတူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုပါ ခ်လိုက္မိ၏။ က်မ သိမ္းထားခဲ့ေသာ သူ၏မတ္ေစ့ဂ်္မ်ား အားလံုး တစ္ခါတည္းကို delete လုပ္လိုက္ေတာ့မည္..။

က်မအား လွမ္းေခၚလိုက္ေသာ `သူ´မွာ ခုနက က်မကို ၀င္တိုက္ခဲ့ေသာ က်မအျမင္ကတ္လွပါသည့္ `သူ´ သာ ျဖစ္ပါသည္။

***

လူတိုင္းသည္ ေမွ်ာ္လင့္ဖူးပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္တတ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေလာကတြင္ ေမွ်ာ္လင့္တိုင္းလည္း ျဖစ္မလာေသာ အရာမ်ားစြာ ရွိသည္။ ေမွ်ာ္မွန္းသည့္အတိုင္း ျဖစ္လာသည့္အခါတြင္ လူသားတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္တိုင္း ျဖစ္မလာခဲ့လွ်င္ေတာ့…။

<ေမပ်ိဳ>

သိခ်င္လွၿပီ...။

2008-03-22T13:08:00.008+06:30

သိခ်င္လွၿပီ..။

သူ.. ဘယ္သူလဲဆိုတာ က်မ သိခ်င္လွပါသည္။

***

ႏိႈးစက္ျမည္သံေလးတစ္ခုနဲ႔ က်မရဲ႕မနက္ခင္းကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါသည္။ ႏိုးႏိုးခ်င္း ပထမဆံုး က်မေခါင္းထဲ၀င္လာေသာ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ က်မ ဒီေန႔ သင္တန္းတက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ သည္သင္တန္းကို အလြန္အမင္း တက္ခ်င္သျဖင့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေျဖၿပီးသည့္ေနာက္ေန႔မွာပင္ ၀င္ခြင့္ေျဖခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုဆိုလွ်င္ က်မသင္တန္းတက္ခဲ့သည္မွာ တစ္လေတာင္ ျပည့္ေတာ့မည္။ အတန္းထဲက သင္တန္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ က်မခင္မင္ရင္းႏွီးေနၿပီ ျဖစ္သည္။

ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးသည္ႏွင့္ အ၀တ္အစားကို ေရြးခ်ယ္ေနမိသည္။ ဘာ၀တ္ရင္ ေကာင္းမလဲ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ က်ပ္က်ပ္ေလးနဲ႔ ခပ္မိုက္မိုက္ပံုစံ ၀တ္ရေအာင္လည္း က်မရုပ္ရည္က စတုိင္မိမိႏွင့္ ေခတ္ဆန္သည့္ ရုပ္ရည္မ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ (ေခတ္မဆန္ေသာ ရုပ္ရည္ႏွင့္ လန္ေနေအာင္ ၀တ္ထားေသာ မိန္းကေလးမ်ားကို က်မဘယ္လိုမွ သေဘာမက်ႏိုင္ပါ။) ဒါဆို စကတ္ေလး ၀တ္ရမည္လား။ စကတ္ႏွင့္ဆိုရင္ေတာ့ က်မပံုစံႏွင့္ လိုက္ဖက္မည္ျဖစ္သည္။ ၾကည့္ေကာင္းမည္ထင္ေသာ အက်ီႏွင့္စကတ္ကို တြဲဖက္၀တ္ဆင္လိုက္သည္။

ေမေမျပင္ေကၽြးေသာ မနက္စာကို စားေသာက္ၿပီးေနာက္ လိုက္ပို႔မည့္ကားကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ သည္ေန႔မွပဲ ကားဆရာ ဦးေလးၾကီးက ေနာက္က်ေနသည္။ က်မက အတန္းထဲကို သူမ်ားထက္ အရင္ေရာက္မွ ေက်နပ္တတ္သူ။ ဆရာစာသင္ေနမွ ၀င္ရမည့္အေရးကိုေတြး၍ က်မေသမေလာက္ ရွက္လွပါသည္။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မေစာင့္ႏုိင္သည့္ အတိုင္းအတာကလည္း လြန္ေနၿပီ။ အျမန္ဆံုးသြားႏိုင္မည္ဆိုရင္ေတာင္ ယခုသြားကာမွ မီရံုက်ေပမည္။ ဆံုးျဖတ္ၿပီးသည့္အတိုင္း က်မထိုင္ရာမွ ထလိုက္သည္။ က်မ တကၠစီႏွင့္ပဲ သြားေတာ့မည္ဟု ေမေမ့ကို ေျပာရမည္ေလ။ ေမေမ့အား ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဖုန္းကိုကိုင္ကာ အိမ္ကေန ထြက္ခဲ့သည္။

တကၠစီေပၚေရာက္သည္မွ မၾကာေသး..။ က်မဖုန္းမွ အခ်က္ျပသံေလး ျမည္လာသည္။ က်မကိုယ္တိုင္ သြင္းထားသည့္အသံေလးမို႔ က်မမွတ္မိေနပါသည္။ က်မထံသို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ မတ္ေစ့ဂ်္ပို႔ေနျပီ။

` Have a nice day, thansin.
with love,´

ဖုန္းနံပါတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မ မသိေသာ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခု..။ က်မ နည္းနည္းေတာ့ အံ့ၾသသြားပါသည္။ က်မဖုန္းနံပါတ္ကို သိေသာသူမ်ားမွာ လက္ခ်ိဳးေရ၍ေတာင္ ရႏိုင္ပါသည္။ သူ.. ဘယ္သူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္မည္နည္း။ ပထမေတာ့ ဖုန္းမွားပို႔သည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့သည္။ ဖုန္းမွားပို႔သည္ ဆိုရေအာင္လည္း က်မနာမည္ အတိအက်ကိုက မတ္ေစ့ဂ်္ထဲမွာ ပါေနသည္။ ဒါ့အျပင္ သည္ဖုန္းနံပါတ္ႏွင့္ က်မထံ မတ္ေစ့ဂ်္ပို႔ေနသည္မွာ ဒီေန႔ႏွင့္ဆို သံုးရက္ေတာင္ ရွိၿပီ။ က်မ ခံစားခ်က္ေရာင္စံုကို တျပိဳင္နက္ထဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘယ္သူမွန္း မသိေသာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ညဴးရသည္။ မသိေသာလူတစ္ေယာက္က (ကိုယ့္နာမည္အတိအက်ျဖင့္) မတ္ေစ့ဂ်္ပို႔ေသာေၾကာင့္ မိန္းကေလးပီသစြာ အနည္းငယ္ဂုဏ္ယူခ်င္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်မသည္ ထူးျခားစြာ ေခ်ာေမာလွပသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။

က်မစီးလာေသာ ကားေလးသည္ အရွိန္ျမန္ျမန္ျဖင့္ ေရြ႕လ်ားေနပါသည္။ က်မစိတ္ထင္ေတာ့ က်မအိမ္က ကားထက္ပင္ ပို၍အရွိန္ျမန္လွေပသည္။ ကားမွန္ဖြင့္ထားသျဖင့္ မနက္ေစာေစာ ေလစိမ္းသည္ က်မမ်က္ႏွာအား စိမ္းသက္စြာ တိုက္ခတ္ေနပါသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီးလာခဲ့သျဖင့္ က်မကိုယ္ခႏၶာမွာ အနည္းငယ္ ေအးစက္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကားမွန္တင္ဖို႔အတြက္ေတာ့ က်မစိတ္ကူးမရွိပါ။ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္ေနေသာ ေလေတြႏွင့္အတူ သူ.. ဘယ္သူလဲဆိုတာ စဥ္းစားရသည္မွာ က်မအတြက္ တမ်ိဳးစိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းေလသည္။

ကားရပ္သြားေတာ့မွ က်မသတိထားလိုက္မိသည္။ တကၠစီက က်မတို႔သင္တန္းေရွ႕ကို ေရာက္ေနၿပီပဲ။ ခါတိုင္း နာရီ၀က္ၾကာေအာင္ သြားရေသာ အသြားခရီးသည္ ယခုေတာ့ ငါးမိနစ္ေလာက္သာ ၾကာသလိုလို..။ က်သင့္ေငြကို ထုတ္ေပးၿပီး သင္တန္းရွိရာ အေဆာက္အဦးထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္။ ၀င္ေပါက္မွာ ေစာင့္ေနေသာ ဦးေလးၾကီးက က်မကို ျမင္သည္ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကအတိုင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

` good morning!!! ´

က်မ ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အေပၚထပ္သို႔ ဆက္တက္လာခဲ့သည္။ က်မေရာက္သြားေတာ့ သင္တန္းစရန္ ၁၀မိနစ္သာသာ လိုေတာ့သည္။ အျခားအတန္းက သင္တန္းသားေတြကလည္း သူတို႔အခန္းေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္လို႔..။ အနည္းငယ္က်န္ေသာ အခ်ိန္မ်ားအား ထိုသူေတြကို အကဲခတ္ရင္းႏွင့္သာ ကုန္ဆံုးလိုက္ပါသည္။ က်မလွမ္းၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕သြားၿပီး က်မထက္ လယ္ဗယ္တစ္ခု ပိုျမင့္ေသာ အတန္းမွ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္က က်မအား ျပံဳးျပသည္။ သူမ်ား ျဖစ္မလား..။ က်မေတြးၾကည့္မိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္က်မ မည္သို႔မွ် မခန္႔မွန္းတတ္ပါ..။

<ဆက္ရန္>

ေႏြရာသီ ၏ စိန္ေခၚမႈ အား အံတု၍

2008-03-19T17:17:00.003+06:30

ေႏြရာသီေရာက္ျပီ ဆုိရင္ျဖင္႔ အားလံုးေၾကာက္ရြံၾကတာ မီးေဘးပါပဲ ။ 2008 ခုနွစ္ရဲ႔ေဖေဖၚ၀ါရီလ (25) ရက္ေန႔ မနက္ 8နာရီ မွာ မႏၱေလး ရတနာပံုေစ်း မီးေလာင္မႈနဲ႔ ရန္ကုန္ လွိုင္သာယာ မီးေလာင္မႈ တျပိဳင္တည္း ေလာင္ခဲ႔တဲ႔မီးဟာ ဒီႏွစ္မွာ ဆံုးရံုွးမႈ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ လွုိင္သာယာမီးေဘးေၾကာင္႔ မိသားစုေပါင္း (1200ေက်ာ္ ) အိုးမဲ႔အိမ္မဲ႔ ျဖစ္သြားခဲ႔ပါတယ္ ။ မီးေလာင္မႈမွာ လွုိင္သာယာ ေအာင္သုခလမ္းမွစတင္ ေလာင္ကၽြမ္းခဲ့ျပီး သီးသန္႔လမ္း၊ ခေရလမ္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းနွင္႔ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း စုစုေပါင္း လမ္းငါးလမ္းမွ အိမ္ေျခေပါင္း ၂၂၆ အိမ္ မီးေလာင္ခံခဲ႔ရပါတယ္။

မီးေဘးအတြက္ အဓိက လွဴဒါန္းသူမ်ားကေတာ႔ နိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာမ်ား၊ Ravenေသြးလွဴ၇ွင္အဖြဲ႔ ၊ ျပည္တြင္းမွ ေစတနာရွင္မ်ား၊ ျမန္မာျပည္မွ ဘေလာ႔ကာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ေပးပို႔တဲ႔ ေငြသား သိန္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ကုိ မတည္ျပီး ျပည္တြင္းမွလည္း လွဴဒါန္းသူမ်ားရဲ႔ ေငြမ်ားနွင္႔ ပူးေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ ေငြသားေပါင္း သိန္းေလးဆယ္႔ငါးသိန္းေလာက္အထိ ေကာက္ခံရရွိခ႔ဲ႔ပါတယ္။ ရရွိတဲ႔ေငြသားမ်ားကို ၾကက္ေျခနီတပ္ဖြဲ႔မွ လူငယ္မ်ား နဲ႔Raven ေသြးလွဴရွင္ အဖြဲ႔မွလူငယ္မ်ားက ေ၀ငွရာမွာ တက္ၾကြ စြာ တာ၀န္ယူခဲ႔ၾကပါတယ္။ရရွိတဲ႔ေငြသားမ်ားကို ၁၅၀၀က်ပ္တန္ စပို႔ရွပ္ အထည္ ၂၅၀၀ ၀ယ္ယူခဲ႔ပါတယ္။

Raven BDC မွ အလွဴရွင္တဦးကလည္း အ၀တ္အထည္ ၃၆၅ ထည္ လွူဒါန္းပါတယ္။ လႈဒါန္းမည္႔ေန႔ မနက္ ဆယ္နာရီ အခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္မွ ဘေလာ႔ကာမ်ားမွ အလွူေငြ နွစ္သိန္းထပ္မံ လွဴဒါန္းသည္႔အတြက္ ၾကက္ဥ အလံုး ၂၀၀၀ ေက်ာ္ကို ခ်က္ခ်င္း ၀ယ္ယူခဲ႔ပါတယ္။ ရန္ကုန္စည္ပင္သာယာ လက္ေထာက္ညြန္ၾကားေရးမႈး
ကလည္း ဗလာစာအုပ္ ဒါဇင္ 600 ကုိ လာေရာက္လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။

၁၈.၃.၂၀၀၈ ရက္ေန႔ မနက္ေစာေစာကတည္းက ၾကက္ေျခနီတပ္ဖြဲ႔မွ လူငယ္မ်ား နဲ႔Raven အဖြဲ႕သားမ်ားဟာ လွဴဒါန္းေရးအတြက္ စိတ္အားထက္သန္ေနၾကပါ္တယ္။ မနက္ေစာေစာ ကတည္းက လူစုျပီး ၇.၃၀အခ်ိန္မွာ Raven BDC ရံုးခန္းမွ စတင္ထြက္ခြာခဲ႔ပါတယ္။ မနက္ ၉.၀၀နာရီမွာ လႈိင္သာယာကုိေရာက္ရွိခဲ႔ပါတယ္။ တာ၀န္ရွိသူမ်ားထံ သတင္းပို႔ျပီးေနာက္ လွုိင္သာယာ အရန္မိးသတ္တပ္ဖြဲ႔မ်ားကလည္း ကူညီအားျဖည္႔ေပးပါတယ္။ ၁၀.၃၀နာရီတြင္ လွိုင္သာယာ ေရဥကၠံေစ်း ကိုေရာက္ရွိပါတယ္။

လႈဒါန္းမဲ႔ ပစၥည္းမ်ားကိုေနရာခ်ထားခ်ိန္မွာပဲ လူထုက စည္ကားစြာ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ပါျပီ။ ေန႔လည္ ၁၂.၀၀နာရီမွာ စတင္လွဴဒါန္းပါတယ္။ လွဴဒါန္းတဲ႔ေနရာမွာလဲ မိသားစုအလိုက္ အထည္အေရအတြက္ကုိ စာရင္းမ်ားတြက္ခ်က္ျပီး စနစ္တက်ခြဲေ၀ေပးခဲ႔တာျဖစ္ပါတယ္။လာေရာက္ ၾကတဲ႔ မီးေဘးဒုကၡသည္မ်ားကလည္း စနစ္တက် လာေရာက္ယူငင္ၾကတဲ႔ အတြက္ ေ၀ငွ၇ာမွာ ပုိျပီး အဆင္ေျပေခ်ာေမြခဲ႔ပါတယ္။

မိသားစုအလိုက္ အက်ီၤ၊ဗလာစာအုပ္၊ ၾကက္ဥ တို႔ကို အခ်ိဳးၾက ေ၀ငွ ခဲ႔ပါတယ္။ ေ၀ငွရာမွာလမ္းအလိုက္ ပထမဦးစြာ ခေရလမ္း၊ ထုိေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း ၊သီးသန္႔လမ္း၊ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း ၊ေနာက္ဆံုး ေအာင္သုခလမ္းကိုေ၀ငွခဲ႔ပါတယ္။ ညေန၆.၀၀မွာ အားလံုးေ၀ငွ ျပီးစီးခဲ႔ပါတယ္။

အခုလို လွဴဒါန္းမႈေလးက လုိအပ္ေနတဲ့ေနရာကို လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ အေရာက္ပို႕ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေဖာ္မျပတတ္ေအာင္ပဲ ပီတီျဖစ္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဦးေဆာင္ ဦးရြက္ျပဳခဲ့တဲ့ RAVEN BDC အပါအ၀င္ လူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႕မ်ား၊ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ားနဲ႕ လုပ္အားေပး ေမာင္မယ္မ်ား အားလံုးကို ရင္ထဲကေန လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ေလ။
က်မ ဘေလာ႔ေလးမွာ က်မသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႔ လိႈင္သာယာမီးေဘး ကယ္ဆယ္ေရး အေၾကာင္းကုိ တင္ျပရင္း ဒီပို႔ေလးနဲ႔ အလွဴရွင္မ်ားနဲ႔ လုပ္အားေပး ေမာင္မယ္မ်ားကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ

2008-03-15T15:20:00.001+06:30

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ..
ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ သံစဥ္ဖြဲ႔ၿပီး
ရင္ခုန္သံကို ၾကိဳးညွိႏိုင္သူေတြ..။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ..
ျဖဴစင္တဲ့ေမတၱာတရားနဲ႔
ေလာကၾကီးကို အလွဆင္သူေတြ..။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ..
ဘ၀အေမာေတြနဲ႔ ၾကံဳရတိုင္း
ေအးျမတဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔
ေခၽြးသိပ္ေပးသူေတြ..။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ..
ကႏာၱရခရီးလမ္းမွာ
အိုေအစစ္တမွ် လိုအပ္လွတဲ့
ခရီးသြားေဖာ္ေတြ..။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ..
အမုန္းနဲ႔အာဃာတကို ေမ့ထား
ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ သံေယာဇဥ္ကိုသာ
တည္ေဆာက္တတ္ၾကသူေတြ..။

ကံၾကမၼာေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း
သကၠရာဇ္ေတြ ဘယ္လိုေႏွာင္းလည္း
ရင္ခုန္သံမရပ္သေရြ႕
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တြဲလက္ျမဲစြာ
ဆက္ေလွ်ာက္ေနမယ္...။

ေစာင့့္ေပးၾကေနာ္..

2008-03-05T22:24:00.001+06:30

အခုတေလာ က်မလည္း ေက်ာင္းတက္လိုက္၊ ေဆးရံုသြားလိုက္နဲ႔ အရမ္းကို မအားမလပ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပို႔စ္အသစ္ မတင္ျဖစ္တာပါ။ အြန္လိုင္းလည္း မတက္ျဖစ္တာပါ။ လာလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးလည္းတင္ပါတယ္။ အားလည္းနာလွပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေသာၾကာေန႔ကစၿပီး က်ဴတုိရီယယ္ သံုးခုက တစ္ရက္ျခားစီ ေျဖရမွာမို႔ အသစ္ဖတ္ရန္ ေမွ်ာ္ေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး က်မကုိ ခဏေလာက္ သည္းခံၿပီး ေစာင့္ေပးၾကေနာ္။

ေလာကကိုအလွဆင္သူမ်ား

2008-03-02T21:10:00.004+06:30

ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ မွတ္တမ္းတင္ ေန႕တေန႕ျဖစ္တဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားေန႕(မတ္လ ၂ ရက္ ) ေန႕မွာ အမိေျမရဲ့ ရပ္ေ၀းရပ္နီးမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားမ်ားနဲ႕ ျမန္မာစာေပကို ျမတ္နိုးတဲ့ လူတုိင္းအတြက္ ဖတ္ရႈခ်င္စရာ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းတေစာင္ ထြက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ မဂၢဇင္းရဲ့ အမည္ကေတာ့ `ေလာက အလွ ´ လို႕ ေပးထားတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။

အေတြးအျမင္ ၊ အနုပညာ သတင္း ၊ အက္ေဆး ၊ ဟာသ၊ ေဆာင္းပါ း ၊ ၀တၳဳတို၊ အင္တာဗ်ဴး ၊ က်န္းမာေရးက႑၊ ပညာေရးက႑၊ ကြန္ျပဴတာက႑၊ ဓါတ္ပံုက႑၊ အမ်ဳိးသားေရးရာ၊ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ စသည္ျဖင့္ စံုလင္စြာေဖာ္ျပထားတဲ့ အဲဒီ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းမွာ ဘေလာ့ေလာကမွာ လူအမ်ားသိျပီး ေနၾကျပီျဖစ္တဲ့ အကိုေစးထူး၊ မေမဓာ၀ီ တို႕အျပင္ စာေရးသူ အေတာ္မ်ားမ်ား ေရးသားထားၾကတာမို႕ စိတ္၀င္တစားဖတ္ခ်င္စရာေလး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ မဂၢဇင္းဆီကို သြားခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီေနရာေလးကတဆင့္ သြားဖို႕ ဖိတ္ေခၚပါတယ္ရွင္…။ အယ္ဒီတာမ်ားရဲ့ ျပန္ၾကားခ်က္အရ ေလာကအလွ မဂၢဇင္းကို အပတ္စဥ္ တိုင္း Edit လုပ္သြားမွာျဖစ္တယ္လို႕ သိရွိရပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္အေၾကာင္း

2008-02-29T18:40:00.005+06:30

ဒီေန႔ဆိုရင္ ကိုေက်ာ္(ကိုေနဘုန္းလတ္)ကို ေခၚသြားၾကတာ တစ္လျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ ကိုေက်ာ့္ကို သတိရတဲ့အတြက္ က်မ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ဒီကဗ်ာေလးကို တင္ေပးပါ့မယ္ေနာ္။

တခါတုန္းက …
တုိင္းျပည္ကို အရမ္းခ်စ္တဲ့
လူငယ္ေတြကို တိုးတက္ေစခ်င္တဲ့

မိသားစုကို အခ်စ္ၾကီးတဲ့

မိတ္ေဆြေတြကို ခုံမင္တဲ့
ပရိသတ္ကို ေလးစားတဲ့
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္
ရွိခဲ့တယ္။

သူ႔ရဲ႕ႏွလံုးသားကို ရင္း၍
အႏုပညာပန္းေတြကို
ပြင့္လန္းေစခဲ့တယ္။

တေန႔မွာေတာ့..
ရင္ဘတ္ထဲက လြတ္က်လိုက္တဲ့
အႏုပညာေတြ ေပါင္းစုၿပီး
ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးတစ္ခုကို..
သူ..တည္ေထာင္ခဲ့တယ္။
အဲဒီ့ျမိဳ႕ေတာ္နာမည္က…
`ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္´တဲ့..။

ဧရာ၀တီျမစ္က
အရွိန္နဲ႔စီးဆင္းေလေတာ့
ကဗ်ာဆရာလည္း
ျမစ္ငယ္၊ေခ်ာင္းငယ္အသြင္နဲ႔
၀င္ေရာက္စီးေမ်ာခဲ့တယ္..။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ..
ဇန္န၀ါရီရဲ႕ ေန႔လည္တစ္ခုမွာေတာ့..
ငရဲသားေတြက ကဗ်ာဆရာကို
အေမွာင္တစ္ေနရာဆီသို႔
ေခၚေဆာင္သြားခဲ့တယ္..။

ဒီေန႔ဆိုရင္..
သူတို႔ ေခၚေဆာင္ သြားတာ
တစ္လေတာင္ ျပည့္ေရာေပါ့..။
သူ႔ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးလည္း ေစာင့္ေရွာက္သူမဲ့ခဲ့တာ
တစ္လျပည့္ၿပီေပါ့..။
သူလည္း အေမွာင္ထဲမွာ ရွင္သန္ေနရတာ
တစ္လျပည့္ေရာေပါ့..။

ေမွ်ာ္ေနပါတယ္..။
သူ႔ရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးေရာ..
သူ.. ခ်စ္တဲ့မိသားစုကေရာ..
သူ..တြယ္တာရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ..
သူ႔ကို ေလးစားတဲ့ ပရိသတ္ေတြကေရာ..
သူ… ျပန္လာမယ့္တေန႔ေန႔ကို..
ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္..။

ယံုလည္းယံုၾကည္ေနတယ္..
`အမွန္တရားက ႏိုင္ကိုႏိုင္ရမယ္´
`ကိုေက်ာ္လည္း လြတ္ေျမာက္လာရမယ္´ လို႔ေလ။

ေခါင္းစဥ္မရွိတဲ့ေပါက္ကြဲသံ

2008-02-26T20:38:00.004+06:30

ႏွလံုးသားတိုင္း လႈပ္ရွားတတ္ေပမယ့္
ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသား ရွားလိမ့္မယ္
မင္းမယံုရင္ ရွာၾကည့္စမ္း
ဒီေလာက္ လူေတြ အမ်ားၾကီးမွာ
စာနာတတ္တဲ့လူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိမလဲလို႔
တိမ္ေတြရဲ႕မ်က္ရည္ကို
မိုးရြာတယ္လို႔ မင္းေျပာႏိုင္တယ္
ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ရင္ထဲက ငိုသံေတြကိုေတာ့
ဘယ္လိုေတးဂီတသံနဲ႔မ်ား ဖံုးလႊမ္းမလဲ
မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ထားတဲ့ ဟန္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔
လာလာျပံဳးမျပစမ္းနဲ႔
ဒီအျပံဳးေတြကို တံု႔ျပန္ျပံဳးရမွာ ငါရြံရွာလြန္းလို႔ပါ
ငါ ပ်ိဳးေထာင္ေနတဲ့ မိုးျပာေရာင္အိပ္မက္ေတြကို
မင္းဖိနပ္နဲ႔ မနင္းေခ်ခ်င္နဲ႔
မင္းဖိနပ္ပဲ စုတ္ျပတ္သပ္သြားမယ္
ငါ့အိပ္မက္ေတြကေတာ့ သူတို႔အရွင္သခင္ `ငါ့´ကို
အျမဲဦးညႊတ္ေနမွာပဲ
ငါ့ေသြးေၾကာထဲက ေသြးေတြကို
ရဲလြန္းတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔
ေဖာက္ထုတ္ပစ္ႏိုင္တယ္
ဒါေပမယ့္
ကဗ်ာဖြဲ႔မယ့္ ငါ့ႏွလံုးသားကိုေတာ့
ျပက္ရယ္မျပဳလိုက္နဲ႔
ရင္ထဲက အစိုင္အခဲေတြက
အခ်ိန္မေရြး မီးထေတာက္မွာစိုးလို႔ပါ
တစ္ခါေလးရံႈးဖူးရံုနဲ႔
ဘ၀ဆိုတဲ့ၾကိဳး၀ိုင္းက ႏုတ္ထြက္ရမယ္လို႔
ဘယ္သူမွ မေျပာဘူး
အႏိုင္ဆိုတာ အရံႈးကစတယ္လို႔ မွတ္ထားလိုက္
ဘ၀ဆိုတာ ေရးၿပီးသား၀တၳဳဆိုတဲ့ စကားေလးနဲ႔
ငါ့အိပ္မက္ကို မဖ်က္ခ်င္နဲ႔
ၾကိဳးစားရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ ငါယံုတယ္
ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ငါ့သက္တမ္းကို ျပန္ၾကည့္လိုက္္စမ္း
လဲက်ခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ထႏိုင္တယ္ဆိုတာ မင္းတို႔ျမင္ရလိမ့္မယ္
ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ အားနည္းေနတယ္ဆိုၿပီး
ဖိႏွိပ္ခ်င္တဲ့စကားေတြ ခဏခဏလာလာမေျပာစမ္းနဲ႔
မင္း ေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ရမွာ
ငါ. စာက်က္ပ်က္တယ္။

က်မနဲ႔မ်က္၀န္းတစ္စံု(၂)

2008-02-22T22:01:00.002+06:30

ထိုေန႔မွစ၍ ေက်ာင္းတက္လိုက္၊ စာက်က္လိုက္ႏွင့္ ကုန္လြန္ေနေသာ က်မရဲ႕တစ္ေန႔တာ အလုပ္မ်ားတြင္ မည္သူ႔၏ခိုင္းေစခ်က္မွ မပါ၀င္ဘဲ တာ၀န္တစ္ခု ပိုလာခဲ့ပါသည္။ အဲဒါကေတာ့ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ သူ႔ကိုရွာရျခင္းပါပဲ။ တေန႔တေန႔ `သူမွေက်ာင္းတက္ပါ့မလား´ ဆိုတဲ့အေတြးက က်မကိုႏွိပ္စက္လ်က္ရွိပါသည္။ က်မရဲ႕ ဒီအေတြးေတြက သူ႔မ်က္၀န္းေတြကို ေတြ႕ရမွပဲ ေပ်ာက္သြားတတ္ပါသည္။ သူ႔ကို မေတြ႔ရတဲ့ က်မရဲ႕ ေက်ာင္းတက္ရက္မ်ားသည္ ဟာတာတာၾကီး ျဖစ္လ်က္ ေျခာက္ေသြ႕ျငီးေငြ႕ဖြယ္ ကုန္ဆံုးေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တေန႔တျခား တိုးတုိးလာတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကို သူရိပ္မိလာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ က်မေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပါသည္။

သူ႔အေပၚ က်မရဲ႕ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမႈကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူသတိထားမိတဲ့ေန႔ကိုေတာ့ က်မမွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့ပါသည္။ က်မတို႔ ဒုတိယႏွစ္ရဲ႕ လူသြားစၾကၤမွာ ျဖစ္သည္။ အဲဒီ့ေန႔က ေနာက္က်မွေရာက္ေလ့ရွိသည့္ က်မတို႔ေက်ာင္းကားက ေစာေရာက္ေနသည္။ ေက်ာင္းကားရပ္သည့္ေနရာႏွင့္ က်မတို႔ဒုတိယႏွစ္အေဆာင္မွာ အတန္ငယ္လွမ္း၏။ ထို႔ေၾကာင့္ က်မႏွင့္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သည္ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ လူသြားစၾကၤကလည္း သံုးေယာက္ေလာက္သာ ေဘးတိုက္ယွဥ္၍ သြားႏိုင္ေလသည္။ မနက္ေစာေစာလည္း ျဖစ္သျဖင့္ လူသြားလူလာလည္း ကင္းရွင္းေနသည္။

တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ စၾကၤလမ္းအတိုင္း ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္ရာ အမွတ္မထင္ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တိုက္မိမလိုျဖစ္သြားသည္။ က်မေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. သူ။ သူ႔ကိုေတြ႕လိုက္ရတာႏွင့္ ရင္ထဲက တဒိန္းဒိန္း ခုန္လာသည္။ ေျခဖ်ား၊လက္ဖ်ားေတြပင္ ရုတ္တရက္ ေအးစက္လာ၏။ အံ့ၾသစိတ္နဲ႔ က်မရဲ႕မ်က္လံုးေတြက သူ႔ကိုစိုက္ၾကည့္လို႔။ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနတဲ့ က်မရဲ႕ရင္ခုန္သံကို သူမ်ားၾကားသြားေလမလား စိုးရိမ္ရပါသည္။ က်မရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚက ခံစားခ်က္ကို ဖံုးကြယ္ႏိုင္ရန္ ေခါင္းကိုငံု႔ခ်လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ က်မေနာက္က်သြားခဲ့ပါသည္။ က်မရဲ႕ျမတ္ႏုိးတြယ္တာမႈကို သူေကာင္းေကာင္းၾကီး ရိပ္မိသြားခဲ့ၿပီ။

ထို႔ေနာက္ သူက `ေဆာရီး´လို႔ေျပာၿပီး လွစ္ခနဲတစ္ခ်က္ ျပံဳးလိုက္သည္။ ထိုအျပံဳးက က်မရဲ႕တြယ္တာမႈအတြက္ ေလွာင္သြားျခင္းလား။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ဂုဏ္ယူျခင္းလားဆိုတာကို ေသခ်ာမခြဲျခားႏိုင္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ည့ံဖ်င္းခ်က္လို႔ပဲ ေျပာရပါမည္။ သို႔ေသာ္ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ပဲျပံဳးျပံဳး ခပ္တည္တည္ေနေလ့ရွိေသာ သူ႔ထံမွ ရရွိသည့္ထိုအျပံဳးကိုပင္ က်မအရမ္းတန္ဖိုးထားပါသည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္ ျဖစ္ၿပီးသည့္ေနာက္မွာေတာ့ အရင္တုန္းက မစဥ္းစားခဲ့မိသည့္ အေၾကာက္တရားတစ္ခု က်မမွာ တိုးလာခဲ့ပါသည္။ ထိုအရာက သူႏွင့္မ်က္လံုးခ်င္းဆံုရမွာ ျဖစ္သည္။ သူ႔မ်က္၀န္းသည္ အလြန္ပင္ ေလးနက္ပါသည္။ အဓိပၸာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ေပးႏိုင္ေလသည္။ က်မခိုးၾကည့္ေနသည္ကို မိသြားသည့္အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ က်မအေပၚ စိုက္ၾကည့္တတ္ေသာ သူ႔ရဲ႕အၾကည့္မ်ားက က်မကိုအထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေစပါသည္။ သိကၡာတရားကို အလြန္တန္ဖိုးထားေသာ သူ႔အတြက္ က်မက တန္ဖိုးနည္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမွာကို အလြန္ေၾကာက္ရြံ႕မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အေပၚ ထားရွိေသာ က်မ၏သံေယာဇဥ္ေတြကိုေတာ့ မရုပ္သိမ္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူနဲ႔က်မက နီးလည္းမနီးလြန္း၊ ေ၀းလည္းမေ၀းလြန္းေသာ အေနအထားမွာပဲ ရပ္ေနခဲ့ၾကပါသည္။

သူကေတာ့ တခါတေလ အသိအမွတ္ျပဳသလို ၾကည့္လိုက္၊ တခါတေလ ဂရုမစိုက္သလုိ ေနလိုက္ႏွင့္ က်မအေပၚ ႏွိပ္စက္လ်က္ရွိပါသည္။ သူ႔ရဲ႕အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ရသည့္ေန႔မ်ိဳးတြင္ က်မသည္ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္၍ ဥေပကၡာျပဳမႈကို ခံရသည့္ေန႔တြင္ေတာ့ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ရင္ထဲမွာ နာက်င္ရပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ က်မေမ့လုနီးနီးျဖစ္ေနေသာ မိန္းမသားမာနက တဖန္ျပန္ေပၚလာ၍ သူ႔အားနာၾကည္းရပါသည္။ ထိုနာၾကည္းမႈေၾကာင့္ သူ႔အားေမ့ပစ္လိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း က်မရဲ႕အခ်စ္ကေတာ့ သူ႔အားအတိုင္းအဆမရွိေသာ သည္းခံမႈမ်ားကို ေပးေနပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ မာနႏွင့္ အခ်စ္ကို အေျခခံ၍ က်မရဲ႕ဦးေႏွာက္နဲ႔ႏွလံုးသားသည္ အႏိုင္မခံ၊အရံႈးမေပးဘဲ တိုက္ခိုက္လ်က္ရွိပါသည္။

သို႔ေသာ္ မည္သည့္ျပိဳင္ပြဲမ်ိဳးတြင္မဆို အႏိုင္အရံႈးဟူ၍ ရွိသကဲ့သို႔ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ႏွလံုးသား၏ တိုက္ပြဲမွာလည္း ကာယကံရွင္က်မ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မပါဘဲႏွင့္ အေျဖေပၚသြားခဲ့ပါသည္။ ထိုေန႔က မနက္အိပ္ရာ ႏိုးကတည္းက သူ႔ကိုပဲ သတိရေနမိသည္။ အဲဒီ့ကတည္းက ဒီေန႔ တခုခုေတာ့ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ က်မၾကိဳတင္ေတြးမိခဲ့သင့္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်မကေတာ့`သူ.. က်မကို သတိရေနလို႔ျဖစ္မယ္ ´လို႔ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးမိခဲ့ပါသည္။ ေရွ႕မွာျဖစ္လာမယ့္ ကံၾကမၼာကို မသိဘဲ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ေပါ့.။

ေက်ာင္းေရာက္လို႔ က်မအတန္းထဲကို ၀င္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ theaterရဲ႕ေနာက္ဆံုးတန္းမွာ ထိုင္ေနေသာ စံုတြဲတစ္တြဲကို က်မေတြ႕လိုက္ရပါသည္။ ရင္ထဲမွာတစ္ခ်က္ေအာင့္သြားၿပီး က်မဆုေတာင္းလိုက္သည္။ `က်မ လူမွားတာပဲ ျဖစ္ပါေစ´ လို႔ေပါ့။ သို႔ေသာ္ က်မရဲ႕ဆုေတာင္း မျပည့္ႏိုင္သည္ကိုေတာ့ က်မရဲ႕ႏွလံုးသားက သက္ေသခံလ်က္ရွိသည္။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ က်မစြဲလန္းရေသာ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္၀န္းေတြကေတာ့ က်မစၿပီးသတိထားမိတုန္းကလို ေအးစက္စက္အေနအထား မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာႏွင့္ သူ႔ေကာင္မေလးကို စိုက္ၾကည့္လို႔..။

***
အခ်စ္သည္ အလြန္တရာ ဆန္းၾကယ္လွပါသည္။ လူတိုင္းလူတိုင္းသည္ မိမိတို႔ရရွိခဲ့ေသာ အေတြ႕အၾကံဳေပၚမူတည္၍ အခ်စ္ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ၾကေလသည္။ က်မအတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ. ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုသာ ျဖစ္ပါသည္။

***

`ဆရာမ´

အေတြးေတြနဲ႔ ျငိမ္သက္သြားေသာ က်မကို ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ သူတို႔လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ရင္းမွ နားမလည္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေမးျမန္းသည္။ ထို႔ေနာက္ က်မအားႏႈတ္ဆက္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အစုလိုက္ျဖင့္ ျပန္သြားၾကေလသည္။

ေၾသာ္.. က်မအဲဒီ့အရြယ္တုန္းကလည္း အဲလိုပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတာပါပဲေလ..။

သူ..သိပါေစ

2008-02-17T21:38:00.002+06:30

“က်မနဲ႔မ်က္၀န္းတစ္စံု”ကို ဆက္ေရးဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ တကယ့္ကို ဖီလင္ေအာက္ေနေတာ့ ေရးလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ခံစားခ်က္မပါဘဲ ေရးရင္လည္း ဇာတ္လမ္းက ေပါ့သြားမွာ စိုးတဲ့အတြက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး ခနေတာ့ ေစာင့္ေပးၾကေနာ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ၀တၳဳေရးဖို႔ ၾကိဳးစားရင္းမွ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးကို တင္ေပးပါရေစ။ ဖတ္ၾကည့္ေပးပါဦး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အတြက္ ေရးေပးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။

ခ်စ္သူ.. ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ကမ္းပါးမွာ
ေစာင့္ၾကိဳေနသူကို
မင္းသာ ၾကည့္တတ္မယ္ဆိုရင္
ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ေလ..။

တိတ္ဆိတ္တဲ့ ညဥ့္နက္ေတြမွာ
တိုးတိုးေလးညည္းေနတဲ့
အလြမ္းေတးကို
မင္းသာ နားေထာင္တတ္မယ္ဆိုရင္
ၾကားႏိုင္ပါတယ္ေလ..။

မင္းအေၾကာင္း ေတြးလိုက္တိုင္း
မူမမွန္ေတာ့တဲ့
ငါ့ႏွလံုးသားသံစဥ္ေတြကို
မင္းသာ ခံစားတတ္မယ္ဆိုရင္
သိႏိုင္ပါတယ္ေလ..။

မင္း သိေစဖို႔ မၾကိဳးစားခ်င္တဲ့
ငါ့မာနကို အျပစ္တင္ရမွာလား။
ႏြံမွန္းသိရက္နဲ႔ ရုန္းမထြက္ခ်င္တဲ့
ႏွလံုးသားကိုပဲ ဒဏ္ခတ္ရမလား။

အေတြးကမာၻထဲမွာ
ထြက္ေပါက္ရွာမရေအာင္
ပိတ္မိေနရင္းမွ
ငါသိလိုက္တာ တစ္ခုရွိတယ္..
“မင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္တဲ့” ေလ။

က်မနဲ႔မ်က္၀န္းတစ္စံု

2008-02-12T12:25:00.000+06:30

` ေက်ာင္းသားေတြမ်ား ေစာင့္ေနရၿပီလား´ ဆိုေသာအသိျဖင့္ က်မေျခလွမ္းမ်ားကို လက္ေတြ႔စာသင္ခန္းဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္သည္။ လက္ေတြ႔စာသင္ခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက သူ႔အဖြဲ႔နဲ႔သူ အသီးသီးေနရာယူထားၾကသည္။ က်မလည္း က်မစာသင္ရမည့္ အဖြဲ႔ကိုရွာလိုက္မိသည္။ က်မရွာေနသည္ကို ေတြ႕သြားေတာ့ အခန္းရဲ႕အစြန္ဆံုးမွာရွိတဲ့ အဖြဲ႔ကေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္က မတ္တပ္ရပ္ၿပီး က်မကိုလွမ္းေခၚလိုက္သည္။

` ဆရာမ.. က်ေနာ္တို႔ ဒီမွာ..´

ထိုေက်ာင္းသားေလးကို တခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ၿပီး သူတို႔ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ မနက္ကလက္ခ်ာမွာ သင္သြားတဲ့စာမ်ားထဲမွ သူတို႔နားမလည္သည္မ်ားကို ျပန္လည္ရွင္းျပရသည္။ ထို႔ေနာက္ စာထဲကအေၾကာင္းအရာမ်ားကို လက္ေတြ႔ျပသရန္ dead body (ေဆးစိမ္ထားေသာ ရုပ္အေလာင္း) ရွိရာသို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားလိုက္သည္။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကလည္း က်မသင္ၾကားျပသသည့္အခါ မျမင္ရမွာ စိုးသျဖင့္ ေရွ႕ဆံုးေနရာကိုရရန္ အလုအယက္တိုးေနၾကသည္။ သူတို႔၏မ်က္ႏွာမ်ားကေတာ့ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳျခင္းတို႔ျဖင့္ ပကတိၾကည္လင္ေနသည္။ ေၾသာ္.. အသက္၁၈၊ ၁၉ အရြယ္ဆိုေတာ့ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္းပဲေပါ့။ သူတို႔အရြယ္တုန္းက က်မလည္း သည္လိုပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တာပဲေလ။

ေနာက္ဘက္ကေက်ာင္းသားေတြ မၾကားရမွာစိုးသျဖင့္ က်မရဲ႕အသံကို ျမွင့္ၿပီးရွင္းျပလိုက္သည္။ ကေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြကိုၾကည့္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ က်မေျပာသမွ်ကို အေသအခ်ာ အာရံုစူးစိုက္ေနပံု၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၀တ္ေက်တန္းေက် နားေထာင္ေနပံု၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူေတြၾကပ္သျဖင့္ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနပံု.။ က်မသင္ျပလို႔ ၿပီးသြားၿပီးေနာက္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔လုပ္ခုိင္းလိုက္သည္။ လက္ေတြ႔လုပ္ေနၾကေသာ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားကိုၾကည့္ရင္း က်မရဲ႕စိတ္အစဥ္တို႔သည္ လြန္ခဲ့တဲ့၁၀ႏွစ္ေက်ာ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ အဲဒီ့တုန္းကေတာ့ က်မကဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူေပါ့.။ က်မရဲ႕ ဒုတိယႏွစ္က အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သတိရမိသည္ႏွင့္ အာရံုထဲမွာ အရိပ္တစ္ခုက ခိုတြယ္လာခဲ့သည္။

***

သူနဲ႔က်မရဲ႕ ေတြ႕ဆံုမႈက ၀တၳဳေတြထဲကလို စိတ္ကူးယဥ္စရာ မျဖစ္ခဲ့ပါ။ ေဖာ္မလင္နံ႔ေတြရေနတဲ့ dissection room မွာျဖစ္သည္။ ပူျပင္းလွေသာ မတ္လတြင္ ဆရာစာသင္တာကို ေက်ာင္းသားေတြ အလုအယက္တိုးၿပီး ၾကည့္ရတဲ့ အလြန္အိုက္စပ္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ လက္ေတြ႔စာသင္ခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုသတိထားမိခဲ့ပါသည္။

က်မသည္ မ်က္၀န္းမ်ားကို အလြန္ႏွစ္သက္သူျဖစ္သည္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အလွကို ေ၀ဖန္သံုးသပ္လွ်င္လည္း မ်က္၀န္းမ်ားရဲ႕အလွကိုသာ အဓိကၾကည့္ရႈသူျဖစ္သည္။ ထိုမ်က္၀န္းမ်ားမွ အဓိပၸာယ္ရွာရျခင္းကိုလည္း စိတ္၀င္စားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကျဖင့္ eye crazy ဟု ေနာက္ေျပာင္ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ မ်က္၀န္းမ်ားကို စိတ္၀င္စားေသာ က်မက မ်က္လံုးအလြန္လွေသာ သူ႔ကို ျမတ္ႏိုးမိခဲ့သည္မွာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ပါ။

ဆရာစာသင္ေနတာကို လိုက္ၾကည့္ေနရင္းမွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို သတိထားမိသြားသည္။ ထိုသူ႔ကို က်မ မျမင္ဖူးပါ။ ပထမႏွစ္တုန္းကပဲ သတိမထားမိတာလား။ ဒီႏွစ္မွပဲ သူကေက်ာင္းေျပာင္းလာသလား မသိေပမယ့္ ဒီလိုမ်က္၀န္းမ်ဳိးကုိေတာ့ တခါမွ က်မမျမင္ဖူးသည္မွာ ေသခ်ာလွပါသည္။ သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းမ်ားသည္ အလြန္လွပါသည္။ မ်က္၀န္းထဲမွ မ်က္ဆံသည္ မည္းနက္၀ိုင္းစက္ေနသည္။ အနက္ေရာင္မ်က္ေတာင္မ်ားသည္လည္း ခပ္တိုတိုစိပ္စိပ္ေလးျဖင့္ ေယာက်္ားေလးရဲ႕မ်က္၀န္းမွန္း သိသာေစပါသည္။ မ်က္သားျဖဴျဖဴမွာလည္း မ်က္၀န္း၏အလွအပကို ေထာက္ပံ့ေပးလ်က္ရွိသည္။ ဒီလို အစိတ္အပိုင္းေတြ ေပါင္းစပ္လိုက္ေတာ့ အလြန္လွပေသာ၊ ပေဟဠိဆန္ေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုရလာပါသည္။ သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းတစ္စံုမွာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ နစ္ေမ်ာမိသြားသည္မသိ။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက လက္နဲ႔ပုတ္လိုက္ေတာ့မွပဲ အသက္၀င္လာေတာ့သည္။

`ဟင္.. ဘာလဲ´

` ယ် နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဆရာစာေမးေနတယ္ေလ။ ´

` ဟုတ္လို႔လား။ ငါ.. မၾကားလိုက္ဘူး။ ´

က်မက ဟုတ္လို႔လားဆိုေသာ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ဆရာ႔ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ဆရာကလည္း အျမဲတမ္းသူေျပာသမွ်ကို ဂရုတစိုက္နားေထာင္ေလ့ရွိတဲ့ တပည့္တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္သြားပါလိမ့္ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးျဖင့္ အံ့ၾသစြာၾကည့္လို႔။ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားေသာ က်မကိုပဲ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကသည္။ က်မတကယ္မၾကားလိုက္တာပါလား ဆိုတဲ့အသိနဲ႔မ်က္ႏွာတခုလံုး ပူေႏြးလာသည္။ က်မဒီလို သတိလြတ္ၿပီး ေငးေမာသြားရျခင္းရဲ႕ တရားခံ သူကေတာ့.. က်မကိုလည္း ၾကည့္မေနဘဲ ဂရုမစိုက္တဲ့ အမူအရာနဲ႔ ဆရာ့ကိုသာ ခပ္တည္တည္ စိုက္ၾကည့္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘာရယ္မဟုတ္တဲ့ ခံစားခ်က္တစ္မ်ိဳး က်မရင္ထဲမွာ ျဖတ္စီးသြားသည္။ ရင္ဘတ္ထဲက စူးခနဲ ေအာင့္သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ က်မအတြက္ ေနာင္အခါ ရင္နာရမည့္ နိမိတ္ပံုမ်ားလား.။

ဆက္ရန္...

စိတ္ကူးထဲက သူ..

2008-02-09T13:23:00.000+06:30

ဟိုတေန႔က ဘေလာ့ဂ္ေတြ ေလွ်ာက္လည္ရင္း မေလးမဘေလာ့ဂ္ေရာက္သြားေတာ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကို ျမင္တာနဲ႔ စိတ္၀င္စားလို႔ ဖတ္ၾကည့္လုိက္တယ္။ နာမည္က `ဘ၀ လက္တြဲေဖာ္ ´ တဲ့.။ မေလးမက အခန္းဆက္ေရးထားတာဆိုေတာ့ အပို္င္း(၁)၊ (၂)၊ (၃) ကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာ.။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့မွ ထိေတာ့တာပဲ။ မေလးမက tag ထားလိုက္တာမွ အမ်ားၾကီးပဲ.။ ကံဆိုးစြာနဲ႔ပဲ ေအာက္ဆံုးက်မွပဲ က်မနာမည္ကို ေရးထားတာေတြ႕ေတာ့တယ္။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေနာ္။ ေရးဆိုေတာ့လည္း ေရးရတာေပါ့.။

***

က်မကေတာ့ လက္တြဲေဖာ္ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းထက္ ဖူးစာရွင္ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို ပိုႏွစ္သက္မိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္မွာ ဘ၀တစ္ခု စၿပီးဆိုကတည္းက အဲဒီ့လူကိုယ္တိုင္က မသိေပမယ့္ ဖူးစာရွင္ဆိုတာ ပါလာမွာပဲလို႔ က်မကေတာ့ ယံုၾကည္မိပါတယ္။ ဒီဖူးစာေၾကာင့္ပဲ တစ္ခါမွမသိကၽြမ္း မရည္းႏွီးဖူးတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္က အျပန္အလွန္ႏွစ္သက္ၿပီး ေပါင္းသင္းႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ဖူးစာဆိုတာကို ယံုၾကည္ေပမယ့္လည္း လူဆိုတဲ့ သဘာ၀အရ စိတ္ကူးယဥ္ပံုေဖာ္ထားတဲ့ ဖူးစာရွင္ေလးေတာ့ ရွိတာေပါ့ေနာ္။ ကဲ.. ကဲ ေရးေတာ့မယ္ေနာ္။ စိတ္ကူးထဲက သတို႔သားေလးအေၾကာင္း..။

ခံစားခ်က္

၁။ မိန္းကေလးေတြအတြက္ သူခ်စ္က အသင့္ေတာ္ဆံုးလို႔ ေျပာေလ့ရွိေပမယ့္ က်မကေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္ကိုပဲ ရွာခ်င္ပါတယ္။ ( ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျပာျပာသလဲ ဂရုစိုက္မႈထက္စာရင္ က်မအတြက္ေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဥေပကၡာျပဳမႈကေတာင္ ပိုၿပီးခ်ိဳျမိန္မလားပဲ။ ) သူကပါ က်မကို အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်မကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။

၂။ ျမင္ျမင္ခ်င္း ရင္မခုန္ႏိုင္ရင္ေတာင္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ၿပီး ျမတ္ႏိုးႏိုင္တဲ့လူျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ( အခ်စ္က အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ သည္းခံမႈေပးသတဲ့။ )

၃။ က်မ အထင္ၾကီးေလးစားႏိုင္သူ ျဖစ္ရမည္။ ( ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကမွ အထင္မၾကီးတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို အိမ္ဦးနတ္အျဖစ္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ လက္မခံခ်င္ပါ။ )

ဘာသာနဲ႔လူမ်ိဳး

၄။ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ရမည္။ (ဘာသာမတူပါက ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ေနပါေစ။ စဥ္းစားမည္မဟုတ္ပါ။ )

၅။ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္လွ်င္ ပိုေကာင္းသည္။

စိတ္ေနစိတ္ထား

၆။ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္၍ ၾကင္နာသနားတတ္သူ၊ ကတိသစၥာ တည္ေသာသူမ်ိဳးကိုသာ ႏွစ္သက္ပါသည္။

၇။ စိတ္သေဘာထားႏူးညံ့၍ လူၾကီးမိဘကို ရိုေသသူျဖစ္ရမည္။ ( မိဘသေဘာတူဖို႔ကေတာ့ အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ။)

၈။ အမွန္တရားကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးၿပီး နားလည္မႈရွိသူျဖစ္ရမည္။

၉။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာကို မၾကည့္ေပမယ့္ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးကို အေလးထားပါသည္။ က်မထက္မေတာ္ရင္ေတာင္ က်မေအာက္ မညံ့သူျဖစ္ရပါမည္။

ရုပ္ရည္

၁၀။ ခ်စ္မိသြားရင္ ရုပ္ရည္ကလည္း အဓိကမက်ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒါလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္နဲ႔ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရုပ္ကေလးေတာ့လည္း လိုခ်င္သား။ (မ်က္မွန္ေလးနဲ႔ဆို ပိုေကာင္းပါသည္။ )

၁၁။ ခပ္တည္တည္ေနသူကိုသာ ႏွစ္သက္တတ္ၿပီး ထိုသူ႔ထံမွ ရွားရွားပါးပါးအျပံဳးကိုသာ မက္ေမာတတ္ပါသည္။

အလုပ္အကိုင္

၁၂။ အလုပ္လက္မဲ့မျဖစ္ရ။ ဆရာ၀န္ျဖစ္လွ်င္ ပိုေကာင္းသည္။ (ပညာတူ၊ ၀ါသနာတူ၊ စိတ္တူ သေဘာတူဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ )

၁၃။ က်မရဲ႕ဆိုက္ကိုလားေတာ့ မသိဘူးေနာ္။ စစ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳးလုပ္သူေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။ (စစ္ဆရာ၀န္ဆိုရင္ေတာင္ စဥ္းစားမည္မဟုတ္။ )

အသက္အရြယ္

၁၄။ ရြယ္တူျဖစ္လွ်င္ ပိုေကာင္းပါသည္။ ေလးႏွစ္ကေန ငါးႏွစ္ေလာက္အထိ ၾကီးတာဆိုရင္လည္း လက္ခံႏိုင္ပါသည္။

အေသာက္အစား

၁၅။ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းကိုေတာ့ လက္မခံႏိုင္ပါ။ (က်မက ေဆးလိပ္နံ႔မခံႏိုင္ဘူးေလ။ ေနာက္ၿပီး ေဆးလိပ္နံ႔ကို ရွဴမိရံုနဲ႔ ေရာဂါရႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား။ )

၁၆။ အရက္တို႔ ဘီယာတို႔ကေတာ့ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္တားတား ေသာက္မွာပဲမို႔ အလြန္အကၽြံမဟုတ္ရင္ပဲ ေတာ္ပါၿပီ။ (မိန္းမရႈပ္တဲ့ကိစၥကေတာ့ က်မရဲ႕ကံလို႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္ေလ။ ေနာင္အခါ သူရႈပ္မလား မရႈပ္ဘူးလားဆိုတာကို က်မမွ မသိႏိုင္ဘဲေလ။ )

က်မဘက္ကလည္း သူစိတ္တိုင္းက်ျဖစ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် လိုက္ေလ်ာေပးမွာပါ။ က်မလိုခ်င္တာေတြက အရမ္းမ်ားသြားၿပီလား မသိဘူးေနာ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ စိတ္ကူးယဥ္တာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ယဥ္ယဥ္ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား။ ဒီအခ်က္ေတြအားလံုးနဲ႔ ျပည့္စံုမယ့္ သတို႔သားေလာင္းေလး ရပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးၾကေနာ္။

မေလးမေရ. ဒီေလာက္ဆို ေက်နပ္ၿပီမဟုတ္လား။ ဘယ္သူ႔ကို ထပ္tagရရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ က်မတို႔ရဲ႕ အေတြးရပ္၀န္းထဲက မဆုေ၀ကိုပဲ tagပါရေစ။ အမေရ.. လက္တြဲေဖာ္ေလးအေၾကာင္း ေရးေပးေနာ္။

ဘေလာ့ဂါဘ၀..

2008-02-08T20:38:00.000+06:30

ျမန္မာ ဘေလာက္ဂါ ေတြ ျဖစ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြ ကို အေျခခံျပီး ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ ေအးေအးေလး သီခ်င္းေတြ အမ်ားစုပါ၀င္ပါတယ္…။ ေတးေရးေတြ ကေတာ့ ကုိမ်က္လုံး၊ မင္းယြန္းသစ္၊ ကိုေဂါက္၊ ေမာင္ခ ေအာ္ ေရးရင္းနဲ႔ old blog band က လူအကုန္ ကုန္ျပီ။ ေအာ္ ဘေလာက္ဂါေတြ ေတြၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အဓိက အျဖစ္အပ်က္ ေတြကုိ သီခ်င္း အေအး ေတြနဲ႔ ဖြင့္ခ်ထားပါတယ္..။ ဘေလာက္ဂါေတြလဲ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ၀ိုင္း ေၾကာ္ျငာေပးၾက အုံးေနာ္..။ စပြန္ဆာက mbs ပါ။ နားေထာင္ၾကည့္လုိက္ပါ။ တခုခု ေတာ့ ကုိယ္ဘ၀ တစ္ပိုင္းတစ္စ နဲ႔ သြားျပီးတုိက္ဆိုင္ ခ်င္ တုိက္ဆိုက္ေနပါလိမ့္မယ္.။ ေအာက္မွာ ဘေလာက္မွာေဖာ္ျပဖုိ႔ linkေရးေပးထားတယ္..။ ယူသြားျပီး ဘေလာက္မွာ ေၾကာ္ျငာေပးေနာ္…။

(ဤပို႔စ္ကို ကိုခဘေလာ့ဂ္မွ ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ပိုင္ရွင္ က်မခ်စ္ေသာ အကို သို႔...

2008-02-06T16:37:00.000+06:30

ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္"တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြလန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူအစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုုမပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီးရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာကအေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကိုအျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။

ဒီေန႔ သူ႔ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုုရင္ သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ "ျမိဳ႕စားၾကီး" လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ … ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

(ေက်ာင္းက အခုမွ ျပန္ေရာက္လို႔ မနက္၁၀နာရီ မတိုင္ခင္မွာ မတင္ျဖစ္ခဲ့တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။ )

ဆုေတာင္း=စိုးရိမ္ျခင္း

2008-02-01T12:29:00.000+06:30

အလင္းေရာင္.. မေတြ႕ရဘူး
ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့
အခန္းက်ဥ္းေလးမွာ..

ေႏြးေထြးမႈ.. လံုး၀မရွိဘူး
ေအးစက္ေနတဲ့
ၾကမ္းျပင္မွာ..

ေတးသံမ်ား.. မၾကားႏိုင္ဘူး
တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့
ပတ္၀န္းက်င္မွာ..

ေပ်ာ္ရႊင္မႈ.. မခံစားရဘူး
ရက္စက္မႈေတြ လႊမ္းမိုးေနတဲ့
ရပ္၀န္းမွာ..

အဆင္ေျပပါ့မလား…

အိပ္မက္ဆိုးေတြမ်ား မက္ေနမလား..

ေၾသာ္..ဒီလိုအေျခအေနမွာ
ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပႏိုင္တာ
သိေနမွေတာ့
အႏၱရာယ္ကင္းပါေစပဲ
ဆုေတာင္းရေတာ့မွာေပါ့.။

လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းႏိုင္ပါေစ.. ခ်စ္ေသာအကိုေရ..

(လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတဲ့ က်မအကိုအတြက္)

က်မနဲ႔ေဆးရံု

2008-01-26T15:45:00.000+06:30

က်မတို႔ေက်ာင္းက ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္ပဲ ေက်ာင္းထဲမွာေနၿပီး စာသင္ရပါတယ္။ တတိယႏွစ္ေရာက္တာနဲ႔ ေက်ာင္းမွာေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲက တ၀က္ကို ေဆးရံုကိုေပးလုိက္ရပါတယ္။ က်မလည္း အခုတတိယႏွစ္ကို ေရာက္ၿပီဆိုေတာ့ ေဆးရံုကို စၿပီး သြားရပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းကိုေရာက္ခါစ ပထမႏွစ္တုန္းကလည္း တကၠသိုလ္ဆိုတာကို စစတက္ခ်င္းမို႔လို႔ ရင္ခုန္ခဲ့ရတာေပါ့.။ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ေဆးပညာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကို သင္ၾကားရလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ရျပန္ေရာ။ အခုတတိယႏွစ္ ေရာက္ေတာ့လည္း ေဆးရံုသြားရမယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔တင္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကတည္းက စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့တာပါ။ တဖက္ကလည္း ေဆးရံုကိုေက်ာင္းသူအေနနဲ႔ စၿပီးသြားရမွာမို႔လို႔ ၾကည္ႏူးမိသလို တဖက္ကေတာ့ ဆရာေတြက စမ္းခိုင္းရင္ စမ္းတတ္ပါ့မလား..။ မွားရင္မ်ား ဆရာေတြက ေအာ္မလားဆိုၿပီး ေၾကာက္လန္႔မိေနတာလည္း အမွန္ပါပဲ..။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းစဖြင့္ပါေရာ..။ က်မတို႔က ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းလည္း ေဆးရံုမသြားရေသးပါဘူး.။ ေက်ာင္းမွာပဲ ေနၿပီး ေဆးရံုေရာက္ရင္ ျမင္ေတြ႕ရမယ့္ ေရာဂါေတြအေၾကာင္းကို နည္းနည္းစီ သင္ၾကားရပါေသးတယ္..။ လူနာကို ေတြ႔ရင္ ဘယ္လိုေမးရမယ္.။ ဘယ္လိုစည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာရမယ္.။ ေဆးရံုမွာ စာေမးပြဲေျဖရင္ ဘယ္လိုေျဖရမယ္ အစရွိသည္ျဖင့္ေပါ့..။ က်မတို႔ေက်ာင္းသား ငါးရာေက်ာ္ကိုလည္း ခံုနံပါတ္အလိုက္ ေဆးရံုခြဲတာေတြလည္း လုပ္ၾကရတာေပါ့.။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ ေဆးရံုကို စတင္သြားရပါေတာ့တယ္..။

အဲဒီ့ေန႔က တနလၤာေန႔ေပါ့..။ စေန၊ တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကတည္းက ေဆးရံုသြားရမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ေစာေနမိတာေပါ့..။ က်မသြားရမယ့္ ေဆးရံုကလည္း အိမ္နဲ႔နီးနီးေလးဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္တယ္..။ ဂ်ဴတီကုတ္ကိုလည္း အေသအခ်ာ မီးပူတိုက္ထားၿပီး ေဆးရံုမွာ လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ အရာေတြကိုလည္း ေသခ်ာထည့္ထားရပါတယ္.။ ညကလည္း ေသခ်ာအိပ္မေပ်ာ္ဘဲ ေဆးရံုေရာက္ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ေပါ့..။

`တီ… တီ… တီ.. တီ´

ႏိႈးစက္ကေလးက က်မကို မနက္မိုးလင္းၿပီဆိုၿပီး ႏိႈးပါေတာ့တယ္.။ အိပ္မႈန္စုန္၀ါးနဲ႔ နာရီကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၆နာရီတိတိ.။ ႏိုးႏိုးခ်င္း အသိ၀င္လာတာက က်မဒီေန႔ ေဆးရံုသြားရေတာ့မယ္.။ ေဆးရံုကလည္း မနက္၈နာရီခြဲ ကိုးနာရီေလာက္အေရာက္ သြားရမယ္ဆိုေပမယ့္ က်မအိမ္နဲ႔က ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာမို႔ ျပင္ဆင္ဖို႔ရာ ေစာေနတာေပါ့.။ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ၿပီး အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆နာရီေတာင္ မခြဲေသးဘူး.။ ေစာေနေပမယ့္ စာက်က္ဖို႔ရာလည္း စိတ္ကမပါေတာ့ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္နဲ႔ပဲ ၇နာရီခြဲေအာင္ ထိုင္ေစာင့္ေနရတာေပါ့.။

`သဲေရ.. ေကာ္ဖီ ေသာက္ရေအာင္.´

ေဟာ.. ေမေမ ေခၚေနၿပီ.။ က်မလည္း `လာၿပီ…လာၿပီ´ ဆိုၿပီး ေအာက္ထပ္ကို အေျပးအလႊား ဆင္းလာရပါတယ္.။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ ေမေမနဲ႔ေဖေဖက ေစာင့္ေနၿပီ.။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ၇နာရီေက်ာင္းစတက္မွာ မို႔လို႔ ခုနကပဲ ထြက္သြားပါတယ္.။ က်မတို႔သံုးေယာက္ ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီးေတာ့ ၇နာရီခြဲေပါ့.။ က်မလည္း ေရခ်ိဳးဖို႔အေတာ္ပဲ ဆိုၿပီး ေရေတြဘာေတြခ်ိဳး ၊ ေနာက္အ၀တ္အစားလဲၿပီး သြားဖို႔ျပင္ဆင္ရတာေပါ့.။ ေဆးရံုသြားရမယ္ဆိုေတာ့ က်မဆံပင္ကိုခ်ထားလို႔ မရပါဘူး.။ ဆံပင္ကိုေသခ်ာစီးၿပီး မွန္ထဲမွာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွအားကိုးခ်င္စရာ မေကာင္းတဲ့ရုပ္နဲ႔.။ လူေကာင္ေသးေသးနဲ႔ ၀၀ျဖိဳးျဖိဳးလည္း မရွိေတာ့ လူနာကေတာင္ ျပန္သနားရေလာက္တယ္.။ ဟီးးး :P ဒီလိုနဲ႔ ၈နာရီစြန္းစြန္းေလးမွာ အိမ္ကထြက္လာပါတယ္.။

လြယ္အိတ္ကို က်မကလြယ္၊ ေမေမက ျခင္းေတာင္းေလးဆြဲ၊ က်မကေမေမ့ကို လက္တြဲၿပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားတာေပါ့.။ ေဆးရံုအ၀င္အ၀က အေစာင့္ေတြက လူနာေတြရဲ႕ ဧည့္သည္ေတြ လာရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတာင္းေလ့ရွိေပမယ့္ လြယ္အိတ္နဲ႔ျခင္းေတာင္းနဲ႔ ၀င္လာတဲ့ က်မကိုေတာ့ ေက်ာင္းသူမွန္း သိတယ္နဲ႔တူပါတယ္။ ဘာမွမရစ္ဘဲ ၀င္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္.။ က်မလည္း ဆရာမေတြ လမ္းညႊန္ထားတဲ့အတိုင္း က်မတို႔စာသင္ရမယ့္ အခန္းဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္တာေပါ့.။ ေဆးရံု၀န္းထဲမွာလည္း လူနာကိုလာေစာင့္တဲ့လူေတြ၊ က်မလိုပဲ စာသင္ဖို႔လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ သြားလာေနၾကတာေပါ့.။ ကိုယ့္ဦးတည္ရာကုိ ကိုယ္သြားလာေနၾကတယ္.။

ေဆးရံုထဲေရာက္ေတာ့ ေကာ္ရစ္တာမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ့ လူနာေစာင့္မ်ား၊ မိမိလူနာရွိရာ သြားလာေနတဲ့လူမ်ားကို အသီးသီးေတြ႕ရပါတယ္.။ က်မလည္း က်မစာသင္ရမယ့္ အခန္းကိုရွာလိုက္တယ္.။ က်မတို႔က ေဆးရံုရဲ႕အေဆာင္တစ္ခု အေပၚဆံုးထပ္မွာ စာသင္ရတာပါ.။ အေပၚဆံုးထပ္ကို ေရာက္ေတာ့ စာသင္ခန္းမ်ားဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႕ပါတယ္.။ က်မလည္း အဲဒီ့နားကို ေလွ်ာက္သြားၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေမွာင္မဲေနတဲ့လမ္းကို ေတြ႕လိုက္တယ္.။ လမ္းရဲ႕ေဘးတဖက္တခ်က္ဆီမွာေတာ့ အခန္းေလးေတြ ဖြဲ႔ထားၿပီး ဂ်ဴတီကုတ္၀တ္ၿပီး နားၾကပ္ေတြကို ပခံုးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ အမၾကီးတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္က အခန္းထဲက ထြက္လာၾကတယ္.။ သူတို႔မွာလည္း အလုပ္ကိစၥေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ က်မလည္း မေမးရဲဘဲ ေသခ်ာရပ္ၾကည့္ေနေတာ့ ေမွာင္ေနတဲ့လမ္းရဲ႕ အဆံုးေလာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ က်မတို႔အတန္းထဲက ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္တယ္.။ က်မရပ္ၾကည့္ေနတာေတြ႕ေတာ့ သူတို႔က..

`သဲႏု လာေလ.. ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ.´

က်မလည္း ဒီေတာ့မွ အထဲအထိ ဆက္၀င္သြားၿပီး သူတို႔ကိုေမးၾကည့္ေတာ့ က်မတို႔စာသင္ရမယ့္ အခန္းကို ျပပါတယ္.။ အခန္းကလည္း တတိယႏွစ္အတြက္ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေၾကာင့္သာ က်မတို႔အတြက္ဆိုတာ သိရေပမယ့္ အခန္းတံခါးကိုေတာ့ ေသာ့တစ္ခုက ပိတ္ထားဆဲ.။ ေသာ့ကိုဘယ္သူ႔ဆီမွာ သြားေတာင္းရမယ္ဆိုတာလည္း မသိဘဲနဲ႔ အတန္းေရွ႕မွာပဲ လြယ္အိတ္ေတြကိုယ္စီလြယ္လို႔ ေသာ့လာဖြင့္မယ့္ တစံုတေယာက္ကိုသာ ေမွ်ာ္ေနရတာေပါ့.။ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားၿပီး လူေတြလည္း စံုသေလာက္ ရွိေနၿပီ.။ က်မတို႔ကို တံခါးလာဖြင့္မယ့္သူကလည္း ေပၚမလာ.။ အကုန္လံုးကလည္း ေျခေထာက္ေတြ ေညာင္းေနၿပီး ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမလဲမသိ.။ ေနာက္ဆံုး အျပာ၀တ္နာ့စ္တစ္ေယာက္က က်မတို႔အေပၚထပ္ကို တက္လာပါတယ္.။ က်မတို႔လည္း ၀မ္းသာသြားၿပီး အဲဒီ့အေဒၚၾကီးကိုပဲ ၀ိုင္းေမးတာေပါ့.။ အဲဒီ့နာ့စ္ကလည္း ေအာက္ကဆရာတစ္ေယာက္ေယာက္ကို သြားေမးဆိုၿပီး အလြန္တိက်ေသခ်ာတဲ့ အေျဖကိုေပးသြားပါတယ္.။

က်မတို႔လည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတဲ့အဆံုး အားလံုး၀ါ့ဒ္ထဲ ဆင္းမယ္ဆိုၿပီး ျခင္းေတာင္းေတြကိုယ္စီကိုင္၊ လြယ္အိတ္ေတြလြယ္လို႔ ၀ါ့ဒ္ထဲကို ဆင္းသြားၾကတာေပါ့.။ ဂ်ဴတီကုတ္မ၀တ္ရင္ ၀ါ့ဒ္ထဲမဆင္းရဆိုတဲ့ စည္းကမ္းေၾကာင့္ အားလံုးကဂ်ဴတီကုတ္ေတြနဲ႔.။ လူကလည္း ၅၀ေလာက္ ရွိတဲ့အျပင္ အထုပ္အပိုးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ကိုးရိုးကားယား ႏိုင္လွပါတယ္.။ ၀ါ့ဒ္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း ဆရာက ဘယ္မွာမွန္းမသိေတာ့ လိုက္ရွာရနဲ႔ အဲဒီ့၀ါ့ဒ္တစ္ခုလံုးကို ေျဗာင္းဆန္ေနမွာပဲ.။ လူနာေတြကလည္း က်မတို႔ကို မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔ လိုက္ၾကည့္လို႔.။ ဒီေလာက္လူအမ်ားႀကီးက ဟိုနားမတ္တပ္၊ ဒီနားမတ္တပ္နဲ႔ ဘာမ်ားလုပ္ေနၾကပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားၾကမယ္ထင္တယ္.။ ေနာက္ေတာ့ မေနႏိုင္တဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္က သိုင္းရိုက္ၾကီးေနတဲ့ လူနာကိုျပၿပီး က်မတို႔ကို စာသင္ေပးပါတယ္.။ လူေတြအမ်ားႀကီးက လူနာတစ္ေယာက္ကို လုၿပီးၾကည့္ရတာဆိုေတာ့ ၾကပ္သပ္ေနတာပဲ.။ အထုပ္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ေလးကလည္းေလးနဲ႔ ဆရာ့အသံကိုလည္း နားစိုက္ေထာင္ရ.၊ လူနာကိုလည္း ၾကည့္ရနဲ႔ ဒီၾကားထဲ ဂ်ဴတီကုတ္က ၀တ္ထားေတာ့ ေခၽြးေတြသန္ေတြနဲ႔ေပါ့.။

က်မတို႔ေက်ာင္းရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္က ၁၂နာရီ၄၀ဆို စတာပါ.။ ဆရာကလည္း သင္ေန၊ ျပေနလို႔က မၿပီးေသး.။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၂နာရီထိုးေနၿပီ.။ မနက္ကလည္း မယ္မယ္ရရ မစားထားေတာ့ ဗိုက္ကအေတာ္ကို ဆာေနၿပီ.။ ေနာက္ၿပီးတခ်ိန္လံုး မတ္တပ္ရပ္ေနရတာဆိုေတာ့ လူကအားျပတ္ေနသလိုပင္.။ ေနာက္ဆံုး .. ဆရာက ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ ဆိုေတာ့မွ သက္ျပင္းကိုခ်ၿပီး ေက်ာင္းကားေစာင့္ေနမယ့္ ေဆးရံု၀င္းထဲကို ေက်ာင္းသား၅၀လံုး ေျပးၾကရျပန္ေရာ.။ ေဆးရံု၀င္းထဲၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းကားနဲ႔တူတာဆိုလို႔ ဘာမွမရွိ။ ဒီေတာ့လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေနာ္.။ က်မတို႔လည္း တကၠစီနဲ႔သြားတဲ့လူကသြား၊ ဘတ္စ္နဲ႔သြားတဲ့လူက သြားနဲ႔ ေက်ာင္းကိုပဲခ်ီတက္ၾကေတာ့တယ္.။

(ပထမဆံုး ေဆးရံုသြားတဲ့ေန႔က အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ.။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါၿပီ.။ :-))

တီတီေျပာတဲ့က်မအေၾကာင္း

2008-01-21T21:59:00.000+06:30

က်မမွာ သူငယ္ခ်င္းလို ဘာမဆို တိုင္ပင္လို႔ရတဲ့၊ ခံစားရသမွ်ကို ေ၀မွ်ခံစားေပးတဲ့၊ ညီအစ္မလို ရင္းႏွီးတဲ့၊ စီနီယာဆရာ၀န္တစ္ေယာက္လို အားက်ရတဲ့၊ အေဒၚလို ခ်စ္ရတဲ့ တီတီတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူကေတာ့ အားလံုးလည္း သိၿပီးသားျဖစ္တဲ့ မဇင္(မမြန္းသက္ပန္)ပါ။ က်မဘေလာ့ဂ္ေရးျဖစ္ေအာင္ အဓိက တိုက္တြန္းတာလည္း မဇင္ပါပဲ။ မဇင္ရဲ႕တိုက္တြန္းခ်က္အရေရာ က်မရဲ႕၀ါသနာေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ က်မရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ေလးက ေတာ္ေတာ္အသက္၀င္လာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႕ ေက်ာင္းစာမွာ ထိခိုက္မွာကိုလည္း မဇင္က စိုးရိမ္လာပံုရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မအတြက္ ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ ေရးတင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပို႔စ္ေလးနာမည္က တီတီတာတာေျပာတတ္သူ တဲ့။ အခုလို ပို႔စ္တင္ေပးတဲ့အတြက္ မဇင္ကိုလည္း ေက်းဇူးေနာ္။ အားလံုးလည္း က်မနဲ႔အတူ မဇင္ေရးေပးတဲ့ ပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရေအာင္။ ပို႔စ္ေလးကေတာ့ ဒီမွာပါ။

နားမလည္ႏိုင္ေသာ..

2008-01-18T21:41:00.000+06:30

ျဖစ္ျခင္းနဲ႔ပ်က္ျခင္း ႏွစ္ခုတည္းနဲ႔
တည္ေဆာက္ထားတဲ့
ေလာကၾကီးမွာ
ငါ..နားမလည္ႏိုင္တဲ့
အရာေတြ မ်ားလွပါလား.။

ဒါေတြက..
အမွန္လား အမွားလား
အေကာင္းလား.. အဆိုးလား
၀ိုးတ၀ါးနဲ႔ မသဲကဲြပါလား..။

တိုးတက္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ
ငါ့အရည္အခ်င္းကပဲ
အဆင့္မမီတာလား..။
ငါ့အေတြးအေခၚေတြကပဲ
ေနာက္ေကာက္က်ေနသလား..။

ေၾသာ္.. `ဘ´နဲ႔ `၀´သာ ပါတဲ့
ဘ၀မို႔ပဲေနာ္..
ဒီ့ထက္သာ စကားလံုးမ်ားရင္
ဘယ္ေလာက္မ်ား ရႈပ္ေထြးမလဲဆိုတာ
မေတြးရဲစရာပဲ..။

ငါ့ဘ၀ကေတာ့
သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကိုမႈတ္ထုတ္
နားမလည္ႏိုင္တာကို
နားလည္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သို႔မဟုတ္ ၀မ္းနည္းစြာ
စိုေျပစြာ သို႔မဟုတ္ ေျခာက္ကပ္စြာ
ေလွ်ာက္လွမ္းရဦးမွာေပါ့..။

ေက်းဇူးေနာ္..

2008-01-18T20:36:00.000+06:30

က်မ အြန္လိုင္းမတက္ျဖစ္တာေရာ၊ ပို႔စ္အသစ္ မတင္ျဖစ္တာေရာ အေတာ့္ကို ၾကာေနပါၿပီ.။ ဒီလို စာမေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ က်မကို မေမ့မေလ်ာ့ လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ က်မတို႔ေက်ာင္းက က်မပုဂံကိုသြားကတည္းက စဖြင့္ေနတာပါ။ ပုဂံကလည္း ျပန္ေရာက္ေရာ ေက်ာင္းမွာ သင္ေနတာေတြက မ်ားေနၿပီဆိုေတာ့ အသည္းအသန္ မီေအာင္ျပန္လုိက္ရပါတယ္.။ ဒါ့အျပင္ က်ဴရွင္ေတြကလည္း တက္ရေသးတယ္ဆိုေတာ့ က်မရဲ႕၂၄နာရီက တေန႔တေန႔ ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းကို မသိပါဘူး.။ ဒါ့ေၾကာင့္ အြန္လိုင္း မတက္ျဖစ္တာပါ.။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘေလာ့လည္း သြားမလည္ျဖစ္တာပါ..။ အခုလို နားလည္ေပးၾကလို႔ အရမ္းလည္း ၀မ္းသာပါတယ္..။ ေက်းဇူးလည္း အမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္ရွင္..။

လက္ေဆာင္..

2008-01-12T12:51:00.000+06:30

အားလုံုးပဲ မဂၤလာပါေနာ္။ က်န္းခမ္းသာလို႔ မာပါစ။ က်မလည္း ၁၀ရက္ေန႔ ျပန္ေရာက္မယ္ဆိုၿပီး သြားလိုက္တာ ၁၁ရက္ေန႔မွ ျပန္ေရာက္ျဖစ္တယ္ေလ။ ၁၁ရက္ေန႔က မနက္၆နာရီေလာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။ က်မက ကားေပၚမွာလည္း မအိပ္တတ္ေတာ့ တစ္ညလံုး ထိုင္ရက္နဲ႔ မိုးလင္းတာပဲ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း အဖိုးအဖြားေတြဆီ သြားႏႈတ္ဆက္တာနဲ႔ မအိပ္ရျပန္ပါဘူး။ ေက်ာင္းကလည္း ပ်က္ထားတာ ၃ရက္ေတာင္ ရွိၿပီဆိုေတာ့ သြားတက္ရတယ္ေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မေန႔က အားလံုးကို မႏႈတ္ဆက္ျဖစ္တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။ ပုဂံမွာ ၀ယ္ခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ တင္ေပးမယ္ေနာ္။ ဘေလာ့ဂါ ကိုကို၊မမေတြေရာ၊ ညီမေလး၊ ေမာင္ေလးေတြေရာ လက္ေဆာင္ေတြ ယူၾကပါ။ လုေတာ့ မလုၾကနဲ႔ေနာ္။

ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေတြလည္း ၀ယ္လာတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္ခု ယူၾကေနာ္။

ဒါကေတာ့ ယြန္းနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ခြက္ေလးေတြ။

စီးကြမ့္ထိုးထားတဲ့အိတ္က ဘေလာ့ဂါမမေတြအတြက္ေပါ့..။

ေက်ာင္းသြားရင္ ထမင္းခ်ိဳင့္ထည့္ဖို႔ ျခင္းေတာင္း ၀ယ္လာတာ။ လိုခ်င္တဲ့လူရွိရင္လည္း ယူသြားေနာ္။ လက္ေဆာင္ေပါ့..။

ဒါက ေဗဒါပင္ရဲ႕ေဘးသားနဲ႔ ယက္တဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ေလး..။ တကယ့္ ေဗဒါအစစ္နဲ႔ ယက္တာေတြက ေစ်းႀကီးလို႔ ၀ယ္ႏိုင္ဘူးေလ။ :P

ဒါေတြကေတာ့ မုန္႔ေတြေလ။ ဇီးျပားရယ္၊ မန္က်ည္းေတာ္ဖီရယ္၊ ကတြတ္ယိုရယ္၊ ပုန္းရည္ၾကီးရယ္ ။ အားလံုးကုိ စုၿပီး တင္ေပးလုိက္တယ္။ တစ္ပံုခ်င္းစီ ရိုက္ရမွာ ပ်င္းလို႔ေလ။ ဟီးးးးး :P

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္။

ခရီးသြားလိုက္ဦးမယ္..

2008-01-06T10:09:00.000+06:30

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါေနာ္။ သူမ်ားေတြက ေခတ္မီေအာင္ ခဏနားတယ္တဲ့။ က်မကေတာ့ ေခတ္မီတယ္ ေျပာရမလား။ ေခတ္အလယ္ကလားေတာ့ သိ၀ူး။ ဒီေန႔ ခရီးသြားမလို႔ပါ။ ဘယ္ကုိလဲဆိုေတာ့ ပုဂံကို..။ ၁၀ရက္ေန႔ေတာ့ ျပန္ေရာက္မယ္ထင္တာပဲ။ ဒီအေတာအတြင္းေတာ့ ေလွ်ာက္လည္ႏိုင္မွာ ဟုတ္၀ူးေနာ္။ ေက်ာင္းလည္း စစတက္ခ်င္း ပ်က္ရတာပဲ။ အဲလို အေပ်ာ္အပါး မက္တာဗ်။ ဟီးးး အဓိက ကေတာ့ ျပန္လာရင္ မုန္႔၀ယ္လာမယ္ေနာ္။ ဓာတ္ပံုေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရိုက္ခဲ့မယ္ေလ။ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းလိုခ်င္ရင္ေတာ့ စာရင္းေပးထားခဲ့ေနာ္။ အားလံုးပဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

ကာရံမဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း၆၀

2008-01-04T22:48:00.000+06:30

သကၠရာဇ္တစ္ခု ကုန္ဆံုး
၀တ္ရံုတစ္ခု ေဟာင္းၿပီး
ႏွစ္သစ္အစ ထိုခဏမွာ
သူ.. ေရာက္လာသည္..။

ေခါက္သိမ္းထားတဲ့ အလံေတြကိုလႊင့္ထူ
သတင္းစာမွာ အမည္းေရာင္ စာလံုးေတြနဲ႔
ျမင္သာေအာင္ ျပထားတယ္
ဒါ.. ဇန္န၀ါရီ ၄ရက္
လြတ္လပ္ေရးေန႔ … တဲ့။

ဆႏၵေတြကို မို္က္မဲစြာ အက်ဥ္းခ်
အခမ္းအနားကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာက်င္းပ ခဲ့တာ
ႏွစ္ ၆၀ တိုင္ခဲ့ၿပီ..။

လြတ္လပ္တယ္ဆိုတဲ့စကား
မင္းတို႔ရဲ႕ မုသားကို ယံုစားလို႔ကေတာ့
ဒီတစ္သက္ အေမွာင္ထဲမွာပဲ
ဘ၀ဆံုးေတာ့မယ္..။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
အမွန္တရားက အားလံုးကိုေက်ာ္လႊားႏိုင္မွာဆိုတဲ့
အဆိုက္ို ႏွလံုးသြင္းၿပီး
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ့္မိေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းအပ္ျခင္း

2008-01-03T20:48:00.000+06:30

က်မတို႔ ဒုတိယႏွစ္ ေျဖၿပီးလို႔ ေက်ာင္းပိတ္ထားတာ အခုဆိုရင္ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ ရွိသြားပါၿပီ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္လည္း ကုန္ဆံုးေနၿပီမို႔ ၇ရက္ေန႔မွာ က်မေက်ာင္းျပန္ တက္ရပါေတာ့မယ္။ အဲဒီ့အခါ အရင္ကလို ပို႔စ္ေတြကို ခပ္စိပ္စိပ္ မတင္ျဖစ္ခဲ့ရင္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို အရင္ကလို အၿမဲတမ္း မလာျဖစ္ခဲ့ရင္ ၾကိဳတင္ၿပီး ေတာင္းပန္ပါရေစေနာ္။ ေျပာေနရင္းနဲ႔ စကားလမ္းေၾကာင္းက ေခ်ာ္သြားျပန္ၿပီ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ မေန႔က က်မ ေက်ာင္းသြားအပ္ပါတယ္။

က်မတို႔ မူလတန္းကေန အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူအထိေတာ့ ေက်ာင္းအပ္တာက မိဘေတြရဲ႕ တာ၀န္လိုပါပဲ။ က်မကေတာ့ အေမေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္၊ စာအုပ္၀ယ္ဖို႔အတြက္ အေမကတန္းစီတာကို ရပ္ေစာင့္လိုက္နဲ႔ပဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အပ္ရတယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ က်မက ဆရာမေရွ႕မွာ မ်က္ႏွာျပရံုေလာက္ပါပဲ။ အတန္းၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် မိဘေတြရဲ႕ ေက်ာင္းအပ္ျခင္းအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈက နည္းပါးလာပါတယ္။

အထက္တန္းေရာက္ေတာ့ က်မက ဦးေဆာင္ၿပီး ေက်ာင္းအပ္ရတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္လာပါၿပီ.။ ေမေမက ေနာက္ကလိုက္ၿပီး လိုအပ္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဘာေတြ ေပးရံုပါပဲ။ က်မပဲ ေဖာင့္ျဖည့္၊ က်မပဲ တန္းစီနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း တာ၀န္ယူတတ္လာပါတယ္။ လူၾကီးဆန္လာတယ္လို႔ ဆိုရမယ္ထင္တယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ပထမႏွစ္တက္ရျပန္ေတာ့ တကၠသိုလ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ေမေမက လိုက္အပ္ေပးပါတယ္။ တကၠသိုလ္မွာ မ်က္စိသူငယ္၊ နားသူငယ္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ထင္ပါရဲ႕။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခုတတိယႏွစ္ ေက်ာင္းအပ္ရမယ့္အခ်ိန္ကို ေရာက္လာပါတယ္။ အသက္လည္း ၁၈ႏွစ္ျပည့္ၿပီးၿပီ ေဆးရံုလည္း ဆင္းရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူႀကီးျဖစ္ၿပီလို႔ ယူဆရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းအပ္ျခင္းမွာ မိဘကိုပဲ အရမ္းမွီမခိုခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းကို အေမကိုမေခၚဘဲနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ပဲ သြားလိုက္ပါတယ္။ (ေမေမကလည္း အလုပ္အရမ္းမ်ားတာကို)

အိမ္ကလည္း လိုက္မပို႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ တကၠစီပဲ စီးသြားရတာေပါ့။ ေက်ာင္း၀ကိုေရာက္တာနဲ႔ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ ခြဲေနရတဲ့ေက်ာင္းကေလးက က်မကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ၾကိဳဆိုေနပါရဲ႕။ တကၠစီကလည္း ေက်ာင္း၀မွာပဲ ရပ္ေပးေတာ့ ေက်ာင္းထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ပဲ ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းသားေရးရာက စတုတၳထပ္မွာဆိုေတာ့ ေမာေမာနဲ႔ပဲ တက္ရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေဖာင္၀ယ္၊ ေဖာင္ျဖည့္၊ ဓာတ္ပံုကပ္။ ၿပီးေတာ့လည္း မရေသးဘဲ ေမာ္ကြန္းထိန္းရုံးခန္းကို ေျပးရျပန္ေရာ။ ေမာ္ကြန္းထိန္းက ပထမႏွစ္ေတြကို မိဘပါမွ ရေပမယ့္ က်မတို႔ကိုေတာ့ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္ထင္တယ္။ ေမာ္ကြန္းထိန္း လက္မွတ္ထိုးၿပီးတာနဲ႔ မၿပီးေသးဘဲ ေငြစာရင္းဌာနကို သြားရျပန္ေရာ။

အဲဒီ့မွာ စရစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာ္ကြန္းထိန္းကေတာင္ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုးေပးေပမယ့္ အဲဒီ့ေငြစာရင္းဌာနက ၀န္ထမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ သူတို႔ေတာင္းတာက တစ္ေသာင္းေျခာက္ရာ။ အတိအက်ေပးရင္လည္း မႀကိဳက္ျပန္ဘူး။ နည္းနည္းေလးမွေတာင္ သူတို႔က ျပန္မအမ္းခ်င္တာဗ်။ နည္းနည္းေလး စုတ္ေနရင္လည္း ျပန္လဲခိုင္းေသးတာ။ ဒီေလာက္ရစ္တာေတာင္ အားမရေသးဘဲ ပိုက္ဆံတစ္ရြက္ခ်င္းစီရဲ႕ နံပါတ္ကိုေရးေပး ရေသးတယ္။ သူတို႔စိတ္ၾကိဳက္လိုက္လုပ္ေပးရတာ လူကလည္း စုတ္ျပတ္ေနၿပီ။ ေရကလည္း တအားဆာနဲ႔။ ဒါေတာင္ သူတို႔က နည္းနည္းေလးမွေတာင္ ျပံဳးေပးေဖာ္မရဘဲ က်မတို႔ကို ေဆာင့္ေအာင့္ေနေသးတယ္။ သူပိုက္ဆံေရေနတုန္း က်မမွာ အသက္ေတာင္ ျပင္းျပင္းမရွဴရဲဘဲ ဘာမ်ားထပ္ရစ္မလဲနဲ႔ စိတ္ပူေနရေသးတယ္။ သူကရၿပီဆိုေတာ့မွပဲ ဟင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။

ဒါေတာင္ မၿပီးေသးဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ျဖတ္ပိုင္းကိုယူၿပီးတာနဲ႔ အေပၚထပ္ကို ျပန္တက္၊ ေက်ာင္းသားေရးရာကို စာရြက္သြားျပန္အပ္နဲ႔ အားလံုးလည္းၿပီးေရာ လူကေျခကုန္လက္ပမ္း က်ေနပါၿပီ။ ဒါေတာင္ စာအုပ္၀ယ္ဖို႔ဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ေဆာင္ရဲ႕ စတုတၳထပ္ကို တက္ရေသးတယ္။ စာအုပ္၀ယ္ၿပီးတာနဲ႔ က်မလည္း အိမ္တန္းျပန္ခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လူကေျခေထာက္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေထာက္ ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေမေမ့ကို မေခၚလာမိတာ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်မ ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာင္းအပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း..

2008-01-01T21:12:00.000+06:30

ေနျခည္ႏုႏုနဲ႔ အစပ်ိဳးတဲ့
ဇန္န၀ါရီမနက္ခင္းက
ႏွစ္သစ္ကို
ဖြင့္လွစ္လိုက္တယ္..။

သကၠရာဇ္္တစ္ခု အဆံုးသတ္ၿပီး..
သကၠရာဇ္တစ္ခု စတင္လို႔
ႏႈတ္ခြန္းဆက္သည္
ဇန္န၀ါရီ..။

ႏွစ္ေဟာင္းမွာ..
စြန္းထင္းခဲ့တဲ့ အညစ္အေၾကးေတြကို
အတတ္ႏိုင္ဆံုးေဆးေၾကာၿပီး
ျဖဴစင္မႈနဲ႔ ႏွစ္သစ္ကို
ၾကိဳဆိုပါရေစ..။

ငါ.. ေတာင့္တမိတယ္..
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေရာင္ျခည္ေတြ
ယွက္သန္းေနၿပီး
သစၥာတရားေတြ ထံုမြမ္းမယ့္
ႏွစ္သစ္...။

ငါ..လိုခ်င္မိတယ္..
အမွန္တရားက..
မွားယြင္းမႈကို လႊမ္းမိုး
ျမင့္ျမတ္မႈက …
ေကာက္က်စ္မႈကို အလဲထိုးတဲ့
ႏွစ္သစ္...။

ငါ.. ဆုေတာင္းမိတယ္..
၀မ္းနည္းမႈေတြ အဆံုးသတ္
ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈေတြ ကင္းလြတ္ၿပီး
လူသားအားလံုး လြတ္လပ္မႈကို
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခံစားရပါေစသား
အရွင္ဘုရား..။

(အားလံုးပဲ ၂၀၀၈မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ၿပီး လိုအင္ဆႏၵ ျပည့္၀ၾကပါေစေနာ္။)

က်မႏွင့္၂၀၀၇အေတြး

2007-12-31T21:35:00.000+06:30

မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ႏွစ္သစ္ကို ေရာက္ပါၿပီ။ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ေတာ့ အားလံုးႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ေနာ္။ က်မတို႔ ၂၀၀၇ ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ေက်ာခိုင္းရပါေတာ့မယ္။ ႏွစ္ေဟာင္းကေန ႏွစ္သစ္ကို ေျပာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ က်မတို႔အတြက္ေတာ့ ေန႔ရယ္ညရယ္နဲ႔ အရင္ကအတိုင္း ျဖတ္သန္းေနရဦးမွာပါ။ ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ၿပီ ဆိုေတာ့လည္း ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္မွာ အေကာင္းအဆိုး ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲဆိုတာ က်မအေနနဲ႔ သံုးသပ္မိျပန္ပါတယ္။

၂၀၀၇ခုႏွစ္က က်မအတြက္ ခံစားခ်က္အဖံုဖံုကို သယ္ေဆာင္ေပးတဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္လို႔ ေျပာရပါမယ္။

၀မ္းနည္းတာလည္း ရွိသလို ၀မ္းသာတာလည္း ရွိတယ္..

အားငယ္ခဲ့သလို အားလည္းတက္ဖူးတယ္…

ငိုခဲ့ဖူးသလို ျပံဳးလည္းျပံဳးခဲ့ဖူးတယ္…

ဆိုးခဲ့တာလည္း ရွိသလို လိမၼာခဲ့တာလည္း ရွိတယ္..

အကုသိုလ္လည္း လုပ္ခဲ့သလို ကုသိုလ္ရတာေတြလည္း လုပ္ခဲ့တယ္…

စိတ္ဆင္းရဲတာေတြ ရွိသလို စိတ္ခ်မ္းသာတာေတြလည္း အပံုအပင္ပါပဲ…

အနားယူတဲ့ေန႔ေတြ ရွိသလို အျပင္းအထန္ ႀကိဳးစားရတဲ့ ေန႔ေတြလည္း ရွိတာပါပဲ..

ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့ အရာေတြ ရွိသလို မေျပာင္းလဲဘဲနဲ႔ မူလအတိုင္း တည္ရွိေနတဲ့ အရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။

ဒီလို .. ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၂၀၀၇လည္း ကုန္ေတာ့မယ္ေနာ္.. ၂၀၀၇ ရဲ႕ နယူးရီးယားကို ေရာက္ေတာ့ ၂၀၀၆တုန္းက လုပ္ခဲ့တဲ့ နယူးရီးယားေလးကို အမွတ္ရမိပါတယ္။

အဲဒီ့တုန္းက က်မတို႔ အိမ္အသစ္ ေဆာက္ေနတုန္းေပါ့..။ ညဦးပိုင္းကေတာ့ ေဆာက္ၿပီးခါစ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာပဲ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ၾက၊ မဲေတြႏိႈက္ၾက၊ မုန္႔ေတြစားၾကနဲ႔ေပါ့..။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၁၂နာရီထိုးခါနီးလည္း ေရာက္ေရာ.. ဘယ္သူက အၾကံေပးလိုက္သလဲ မသိဘူး။ ေဆာက္လို႔မၿပီးေသးတဲ့ အေပၚထပ္ကို တက္ၾကမယ္တဲ့..။ အေပၚထပ္ကေလ ၀ရံတာနဲ႔ ေနာက္ဘက္ေလးေတြပဲ အဂၤေတ ကိုင္ရေသးတာ..။ အဲဒီ့ႏွစ္ခုၾကားမွာေတာ့ တန္းေလးသံုးတန္းနဲ႔ပဲ ဆက္ထားတာေလ..။ ေလွကားကေတာ့ ေနာက္ဖက္မွာေပါ့..။ ဒါကိုမွ ၀ရံတာေပၚတက္ၿပီး မီးရွဴးမီးပန္း ေဖာက္ၾကမယ္တဲ့..။ ေမာင္ႏွမအားလံုးရဲ႕ ဆႏၵလည္းျဖစ္၊ က်မကိုယ္တိုင္ကလည္း သိပ္မေၾကာက္တတ္ေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ကူးရတာေပါ့..။ လူႀကီးေတြကေတာ့ ေၾကာက္လို႔ထင္ပါရဲ႕..။ ေနာက္မွာ ေနခဲ့ၾကတယ္ေလ..။ ၀ရံတာကို တစ္ေယာက္ခ်င္း ကူးေတာ့လည္း က်မတို႔ မိန္းကေလးေတြက အလယ္ကပဲ တန္းကိုမကိုင္ဘဲ ေအးေအးေဆးေဆး ကူးႏို္င္ေပမယ့္ က်မအကိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေၾကာက္ဒူးတုန္ၿပီး ေဘးတန္းနဲ႔မွ ကူးသတဲ့ဗ်။ ( ကိုေနဘုန္းလတ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အထင္မွားမွာစိုးလို႔။ :P)

ၾကားထဲမွာ ျဖတ္ေျပာရဦးမယ္..။ က်မတို႔က အရင္က စတိုးဆိုင္ဖြင့္တာေလ..။ ဒီေတာ့ သီတင္းကြၽတ္မွာ ေရာင္းတဲ့မီးရွဴးမီးပန္းေတြလည္း ရွိတာေပါ့..။ အဲဒီ့မီးရွဴးမီးပန္းေတြကို အားကိုးၿပီး က်မတို႔က ၁၂နာရီတိတိမွာ ၀မ္းကြဲေမာင္ႏွမေတြအားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ခုစီနဲ႔ ေဖာက္ၾကမယ္ေပါ့..။ ဟန္ေရးတျပင္ျပင္နဲ႔…။ မီးျခစ္ကို ကိုင္ထားသူကထား..။ မီးပြားစင္မွာစိုးလို႔ ေရွာင္တဲ့သူကေရွာင္နဲ႔ ဟန္အျပည့္ေပါ့..။ ၁၂နာရီထိုးၿပီလည္းဆိုေရာ အၿပိဳင္မီးတို႔ၿပီးေဖာက္တာ တစ္ေခ်ာင္းကမွ မီးရွဴးမီးပန္းထြက္မလာဘူးဗ်..။ လမ္းေပၚက သြားတဲ့လူေတြကလည္း ဆူညံေနေတာ့ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္ၾက..။ က်မတို႔ကလည္း လက္ထဲမွာသာ ကိုင္ထားၿပီး မီးရွဴးမီးပန္းကလည္း ထြက္မလာ..။ ေကာင္းမေကာင္း ၾကည့္ရေအာင္လည္း ကိုယ္ၾကည့္လိုက္မွ ထြက္လာၿပီး မ်က္ႏွာကို မွန္မွာစိုးတာနဲ႔ ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ရီစရာေကာင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ မီးရွဴးမီးပန္းကို စိတ္ေလွ်ာ့ၿပီး အေပၚမွာ ဂစ္တာတီးရင္းနဲ႔ပဲ နယူးရီးယားကို ႀကိဳဆိုၾကပါတယ္..။ ေဘးနားကလူေတြ ၾကားေအာင္ )))Happy New Year((( လို႔ ေအာ္ရင္းေပါ့..။

ဒီေန႔ညလည္း က်မတို႔အေဒၚအိမ္မွာ နယူးရီးယားကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ႀကိဳဆိုဖို႔ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္..။ ေအာ္.. ဘာလိုလုိနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ..။ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲသြားတာေတြက အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီး..။ မေျပာင္းလဲဘူးလို႔ အေသအခ်ာ ထင္ထားတာေတြ ေျပာင္းလဲခဲ့တာ ရွိသလို ေျပာင္းလဲမွာပဲလုိ႔ ထင္တဲ့ဟာေတြလည္း မေျပာင္းလဲတာ ရွိပါတယ္..။ ျဖစ္လာတာေတြကေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြေရာ.. ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြေရာ.. ။ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ေပ်ာ္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ၀မ္းနည္းခဲ့တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ …။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မတို႔ အသက္တစ္ႏွစ္ ပိုႀကီးသြားၿပီ ဆိုတာပါပဲ..။

ႏႈတ္ဆက္တယ္ ဒီဇင္ဘာေရ..

2007-12-30T21:13:00.000+06:30

အခုဆို ဒီဇင္ဘာလလည္း ကုန္ခါနီးၿပီေနာ္။ ၂၀၀၇ ၾကီးကလည္း က်မတို႔က လက္ျပႏႈတ္ဆက္ေတာ့မယ္။ ၂၀၀၈ကေတာ့ လာဖို႔ဟန္ျပင္ေနၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ က်မလည္း ဒီဇင္ဘာကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အေနနဲ႔ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ သီခ်င္းနာမည္က ၿပီးခဲ့ေသာ ဒီဇင္ဘာတဲ့။ ထြန္းထြန္း(example) နဲ႔ ၾကိဳးၾကာတို႔ ဆိုထားတာပါ။

ကိုယ္ေနတဲ့အိပ္ခန္းရယ္ ဟိုမနီးမေ၀း အျပင္ဘက္ဆီမွာ ႏွင္းေတြတေဖြးေဖြး က်ေနရဲ႕။ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ လြန္ကဲတဲ့ အေအးဒဏ္ကို အသည္းကြဲသူတစ္ေယာက္… တြန္းလွန္ဖို႔ ၾကိဳးစားေန … အခန္းငယ္အတြင္းမွာ..

ကိုယ့္ေဘးမွာ.. ဆံုးရံႈးၿပီးျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူဓါတ္ပံု အေဟာင္းေလးရယ္… ၾကိဳးျပတ္ေနတဲ့ ဂစ္တာေလးရယ္.. တိတ္ဆိတ္ေနသလိုနဲ႔ .. ကိုယ့္ကို… ကိုယ္ခ်င္းစာေနသလို…

မၾကာခင္ မနက္လင္းေတာ့မယ္… ဟိုအေ၀းက မီးဖိုေလး ၿငိမ္းၿပီ.. ဒီဘ၀ အဆံုးမသတ္ႏိုင္တဲ့… က်န္ေနသူရင္ထဲက မီးမၿငိမ္းႏိုင္ … ရူးခဲ့သူတစ္ေယာက္ အရုဏ္ဦးေလး အလွမဲ့ေန အခန္းငယ္အတြင္းမွာ..

ကိုယ့္ေဘးမွာ.. ဆံုးရံႈးၿပီးျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူဓါတ္ပံု အေဟာင္းေလးရယ္… ၾကိဳးျပတ္ေနတဲ့ ဂစ္တာေလးရယ္ တိတ္ဆိတ္ေနသလိုနဲ႔.. ကိုယ့္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာေနသလို…

ဟိုးးး ေရာက္တဲ့အရပ္က ေနရာေလးမွာ .. ဟိုတခါဘ၀ေလးေတြးရင္ မင္းေပ်ာ္ႏိုင္မလား.. ရွင္ခြဲေလး ခြဲရေအာင္ စည္းျခားထား အခ်စ္ေလး.. ဘယ္လိုမွ တို႔ျပန္မဆံုႏိုင္ျခင္း..

ဒီမွာ download လုပ္ၿပီး နားေထာင္ၾကည့္ေနာ္။

http://www.mediafire.com/?1ysedtddd1g

မ်က္ရည္စက္မ်ား...

2007-12-28T19:21:00.000+06:30

မ်က္၀န္းအိမ္မွာ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးမ်ား တြဲလြဲခိုလာၿပီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်က္ရည္အျဖစ္ စုစည္းလာၾကသည္။ မ်က္ရည္မ်ားကို ဂရုမျပဳမိသည့္အလား သူမမ်က္လႊာခ်ေနသည္။ မ်က္ရည္မ်ားကလည္း သူမရဲ႕ပါးျပင္ေပၚမွာ အတားအဆီးမဲ့စြာ တလိမ့္လိမ့္ က်ဆင္းလို႔..။ သူမအတြက္ မ်က္ရည္က်သည္က အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ့ပါ။ မ်က္ရည္မ်ားကသာ သူမရဲ႕အေဖာ္.. သူမရဲ႕မိတ္ေဆြ..။ တစိမ့္စိမ့္က်ဆင္းလာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို သည္းမခံႏိုင္စြာ သူမ လက္ခံုႏွင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သုတ္လိုက္သည္။

မိုးမလင္းေသးတာမို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း သူမရဲ႕ရိႈက္သံကလြဲလို႔ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူမရဲ႕အခန္းထဲမွာ ေမွာင္မိုက္ေနတာမို႔ မီးဖြင့္ရန္ ခလုတ္ကိုရွာလိုက္သည္။

`ေဂ်ာက္´

မီးခလုတ္ကို ရွာေတြ႔ေသာ္လည္း ဖြင့္လိုက္ေတာ့ မီးကလင္းမလာ။ သူမရဲ႕မီးလံုးမ်ား ကၽြမ္းေနသလား။ ေနာက္မွ အသိတစ္ခ်က္ ၀င္လာသည္။

`ေၾသာ္.. မီးပ်က္ေနတာပဲ။´

မီးဖြင့္လို႔မရေသာ္လည္း အခန္းထဲမွာ ေမွာင္မဲေနတာကို မႏွစ္ၿမိဳ႕သျဖင့္ လိုက္ကာကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ထြက္ခါစ ေနေရာင္က သူမရဲ႕အခန္းကို အျပည့္အ၀ မလင္းေစဦးေတာ့ အလင္းေရာင္မွိန္မွိန္ေလးကိုပဲ သူမ မက္ေမာလွပါသည္။ သိပ္မၾကာလွတဲ့အခ်ိန္မွာ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေတးသံခ်ဳိကို သူမၾကားလိုက္ရသည္။ သူတို႔ကေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေပ်ာ္ေနၾကပါလား…။ သူမကေရာ…။

သိပ္မၾကာခင္အတြင္းမွာပဲ ဆူညံဆူညံအသံ ၾကားလိုက္ရသည္။ ဘာမ်ားလဲလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. အလုပ္သြားရန္ ထြက္လာေသာမိသားစု..။ အေဖနဲ႔သားကေတာ့ ကာယအလုပ္သမားေတြ ျဖစ္ပံုရၿပီး အေမကေတာ့ ေစ်းမွာပန္းေရာင္းဖို႔ ထြက္လာပံုရသည္။ သူတို႔တေန႔တာသည္ ပင္ပန္းစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ရဦးမည္္။ သုိ႔ေသာ္ သူတို႔မ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ စိတ္ညစ္ျခင္း စိုးစဥ္းမွ်မရွိ။ ရွိသမွ်နဲ႔ ေရာင့္ရဲကာ ျပံဳးေပ်ာ္ေနပံု..။

အလင္းေရာင္ကလည္း တစတစပီျပင္လာၿပီး အေမွာင္ကို ဖယ္ရွားပစ္လိုက္သည္။ ေကာင္းကင္ယံမွာ ေနမင္းႀကီးက မာန္ပါပါနဲ႔ သူ႔ရဲ႕တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေတာ့မည္။ လမင္းႀကီးကေတာ့ သူ႔ရဲ႕တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ၿပီးလို႔ တဖန္ျပန္၍ အနားယူေတာ့မည္။ အခုလိုမ်ဳိး ႀကိဳသိေနက် အခ်ိန္ဇယားအတိုင္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ သူတို႔မွာ ၿငီးေငြ႕စိတ္ေတြ မျဖစ္ၾကဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ၿငီးေငြ႕လြယ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ သူမကေတာ့..။

သူမသည္လည္း တေန႔တာ တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ရန္ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့သည္။ သူမကို စီးႀကိဳမယ့္သူ မရွိ။ ႏႈတ္ဆက္မယ့္သူ မရွိ။ စကားေျပာမယ့္သူ မရွိ။ သူမရဲ႕ဘ၀က ကႏာၱရႏွယ္ ေျခာက္ကပ္ လြန္းလွပါသည္။ ေႏြးေထြးစြာ ဆက္ဆံမႈမရွိဘဲ ဟန္ေဆာင္မႈေတြသာ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ ေလာကႀကီးကို သူမစိတ္ကုန္သည္။ ရင္ထဲက အႏွစ္မပါဘဲ ျပံဳးျပတဲ့လူေတြကို သူမမုန္းသည္။ မူမမွန္ေတာ့တဲ့ သဘာ၀တရားႀကီးကို ေဒါသထြက္သည္။ လူသားခ်င္းမစာနာသည့္ လူ႔ဘီလူးမ်ားကို ရြံရွာသည္။ တေန႔တေန႔ သံပါတ္ေပးသလို လည္ေနရသည့္ ဘ၀ကိုလည္း စက္ဆုပ္သည္။

လူတစ္ေယာက္ မ်က္ရည္က်ပါက အမ်ိဳးမ်ဳိး မွတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္သည္။ ဘ၀က ဆင္းရဲပင္ပန္းေနလို႔လား..။ မေျဖရွင္းႏိုင္သည့္ အခက္အခဲ တခုခု ရွိေနလို႔လား..။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပလို႔လား..။ ဒါမွမဟုတ္.. သမုဒယႏြယ္ေတြေၾကာင့္လား..။

သို႔ေပမယ့္ မ်က္ရည္သည္ ထုိထိုေသာ အရာမ်ားကိုေၾကာင့္သာ က်တတ္သည္ မဟုတ္ေပ။ အျခားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သူမ မ်က္ရည္က်ျခင္းကေတာ့… ဆင္းရဲပင္ပန္းလို႔မဟုတ္၊ ေျဖရွင္းမရတဲ့ အခက္အခဲေတြေၾကာင့္မဟုတ္၊ စီးပြားေရးေၾကာင့္မဟုတ္၊ သမုဒယႏြယ္ေတြေၾကာင့္လည္း မဟုတ္။ သူမရဲ႕မ်က္ရည္စက္မ်ားသည္ ေႏြးေထြးတဲ့ ဆက္ဆံမႈမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ဟန္ေဆာင္သူမ်ားကို ေကြ႕၀ိုက္ေရွာင္ရျခင္းျဖင့္ ရရွိလာသည့္ အထီးက်န္မႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။

ႏွစ္သစ္အၾကိဳ

2007-12-26T09:45:00.000+06:30

ရက္ကိုလေပါင္းနဲ႔
ႏွစ္တစ္ႏွစ္ေတာ့ ေဟာင္းျပန္ေလၿပီ..။

မေအးစဖူး အေအးထူးတဲ့
ခရစ္စမတ္နဲ႕
ရန္ကုန္ေဆာင္းက
ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုလိုက္တယ္..။

ကမာၻႀကီးကေတာ့
ႏွစ္ေဟာင္းမွာ ၀တ္ဆင္ခဲ့တဲ့
၀တ္ရံုေဟာင္းကို
သစ္လြင္တဲ့ ၀တ္ရံုသစ္နဲ႔
လဲလွယ္ဖို႔ ဟန္ျပင္ေနတယ္..။

ရာသီဥတုက
ေအးတလွည့္ ေႏြးတလွည့္နဲ႔
လူေတြကို က်ီစားေနျပန္ရဲ႕။

ပင္ယံထက္မွာ ရြက္သစ္ေတြ
တေ၀ေ၀နဲ႔ ေၾကြလြင့္ရန္
အားယူေနျခင္းလား..။
ေလာကကို အလွဆင္ရန္
ျပင္ဆင္ေနျခင္းလား..။

စန္တာကေလာ့က ငါ့ကို ေမးေနတယ္။
ခရစ္စမတ္မွာ ဘာလုိခ်င္သလဲတဲ့။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုပဲ လိုခ်င္ေနတဲ့
ငါ့ဆႏၵကို သူျဖည့္ဆည္းႏိုင္ပါ့မလား။

သဘာ၀ႀကီးကေတာ့
သူ႔တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ
ထမ္းေဆာင္ေနေလၿပီ..။

ငါတို႔လူသားေတြလည္း
ႏွစ္ေဟာင္းမွာလုပ္ခဲ့တဲ့
မေကာင္းမႈကို ေကာင္းမႈနဲ႔ခ်ိန္ထိုးၿပီး
ႏွစ္သစ္ကို အားမာန္အျပည့္နဲ႔
ရင္ဆိုင္လိုက္ရေအာင္..။

(ဆရာေရ သဲလည္း ဒီေလာက္ပဲ ေရးတတ္တယ္ေနာ္။ မေကာင္းရင္ မဆူပါနဲ႔။ :P)

မိုးျပာေရာင္အိပ္မက္မ်ားရဲ႕ရာဇ၀င္

2007-12-20T13:53:00.000+06:30

မိုးျပာေရာင္အိပ္မက္မ်ားရဲ႕အစက ဒီလို..။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ခ်က္ရြမ္းေတြ၊ ဂိမ္းေတြထဲမွာ ၿငီးေငြ႔လာေနတဲ့ က်မကို ဘေလာ့ဂ္ေတြနဲ႔ စတင္ထိေတြ႕ေစတဲ့သူကေတာ့ က်မရဲ႕အကို ကိုေက်ာ္(ကိုေနဘုန္းလတ္)ပါ။ သူက လာေျပာျပတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မေမေမကမွ တဆင့္သိေနတာ ႀကာေပမယ့္ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့နဲ႔ ၀င္မႀကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တေန႕ေတာ့… ပ်င္းပ်င္းလည္း ရွိတာနဲ႔ ကိုေက်ာ့့္္ဘေလာ့ဂ္ကို ၀င္ႀကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕စာေတြက နဂိုကတည္းက မဂၢဇင္းေတြမွာ ပါေနက်မို႔လို႔ က်မအတြက္ သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ့အထိလည္း ဘေလာ့ဂ္ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမရေသးပါဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ကိုေက်ာ္ကတဆင့္ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုကို သြားဖတ္မိိပါတယ္။ ပထမေတာ့ တခါတေလ၊ ေနာက္ေတာ့ မႀကာခဏ၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အၿမဲတမ္းလိုလို သြားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္မယ္ ထင္လဲဟင္။ ကိုကလိုေစးထူးရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ပါ။ အေရးအသားပိုင္းေရာ အေႀကာင္းအရာပိုင္းမွာပါ အတုယူစရာေကာင္းလွတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုကို စတင္ဖတ္မိျခင္းပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေနာက္ေတာ့ ကိုရန္ေအာင ္၊ မေမ စတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကိုေပါ့။ သူတို႔ေတြက က်မရဲ႕ျမင္ဆရာေတြ ဆိုရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။

ဒီႀကားထဲမွာလည္း က်မက ေက်ာင္းတက္လိုက္၊ စာေမးပြဲေျဖလိုက္နဲ႔ ေခတၱခဏ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားၿပီးေနာက္ ပထမဆံုးသိလုိက္တာကေတာ့ မဇင္(မမြန္းသက္ပန္) ဘေလာ့ဂ္ လုပ္ၿပီးၿပီဆိုတာပါပဲ။ မဇင္နဲ႔က အေဒၚသာဆိုတယ္။ တကယ့္ညီအမအရင္းလိုပါပဲ။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးလည္း ရွိလွပါတယ္။ သူဘေလာ့ဂ္လုပ္ၿပီဆိုေတာ့ အားေပးရမယ့္တာ၀န္က က်မတာ၀န္ျဖစ္လာပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်မကိုပါ ဘေလာ့ဂ္လုပ္ဖုိ႔ အားေပးလာေတာ့တာပါပဲ။

က်မမွာက အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္ခ်င္လုပ္မယ္။ သူမ်ားက လုပ္ပါလားဆို လုပ္ခ်င္မွလုပ္ေတာ့တာ။ (အက်င့္က အဲလိုမေကာင္းတာ) အဲဒီ့အက်င့္အရ မဇင္နဲ႔ေမေမက တိုက္တြန္းေနေပမယ့္ ဟိုအေႀကာင္းျပ၊ ဒီအေႀကာင္းျပနဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ယံုႀကည္ခ်က္ မရွိတာလည္း ပါပါတယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့စာေတြက သူမ်ားေတြကို အဆိပ္ျဖစ္ေစမွာလဲ စိုးရိမ္မိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္ေရးထားတဲ့စာကို လာဖတ္ႀကမွာလည္း ရွက္လို႔ပါ။ (ႏွင္းႏုေရ ႏွင္းႏုနဲ႔ ဒီအခ်က္ေတာ့ တူသြားၿပီ။)

ဒီလိုႀကန္႔ႀကာေနတဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ က်မအမျဖစ္တဲ့ သီသီီ၊ အသိေတြျဖစ္တဲ့ ကိုမိုးလိႈင္ညတို႔ မဆုေ၀တို႔က ဘေလာ့ဂ္ေတြ လုပ္လာႀကပါတယ္။ သူတို႔က က်မဘေလာ့ဂ္ ေရးျဖစ္ဖို႔အတြက္ တြန္းအားတစ္ရပ္ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မိုးရြာေနတဲ့ စက္တင္ဘာတစ္ညေနမွာ ဘေလာ့ဂ္ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆံုးျဖတ္တယ္ဆိုလို႔ သိပ္အထင္ႀကီး မသြားနဲ႔ေနာ္။ က်မကိုယ္တိုင္က ဘာမွလုပ္တာဟုတ္ဘူး။ က်မက ေရးမယ္လို႔ ေျပာတာကို ေမေမတို႔ မဇင္တို႔က ဘေလာ့ဂ္လုပ္ေပးဖို႔ ေစာင့္ေနႀကတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေခါင္းျငိမ့္လိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ့..။

က်မ ဘေလာ့ဂ္လုပ္မယ္ေျပာၿပီး ၅ရက္ေလာက္အႀကာမွာေတာ့ က်မအႀကိဳက္ဆံုးအေရာင္ျဖစ္တဲ့ အျပာေရာင္ေလးနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္လွလွေလးတစ္ခုကို ေမေမနဲ႔မဇင္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘာကိုမွ လွည့္ႀကည့္စရာမလိုေအာင္ အစအဆံုး လုပ္ေပးႀကတဲ့အတြက္ ေမေမေရာ မဇင္ေရာကို ေက်းဇူးကမာၻပါေနာ္။ ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕နာမည္ကိုလည္း `မိုးျပာေရာင္အိပ္မက္မ်ား´လို႔ ေမေမကပဲ မွည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကေလာင္နာမည္ကိုေတာ့ မေနာ္ဟရီ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္နာမည္ျဖစ္တဲ့ ေဆာင္းဦးေမပ်ိဳကို ေမေမေရာက်မပါ သေဘာက်တာေႀကာင့္ `ေမပ်ိဳ´ဆိုတဲ့ နာမည္ေပးခဲ့တာပါ။ (ေဆာင္းဦးလို႔ ထည့္ခ်င္ေပမယ့္ က်မက ေႏြမွာေမြးေတာ့ ထည့္လို႔ရ၀ူးေလ။ L) ဒီလို.. ဒီလို.. နဲ႔ပဲ မိုးျပာေရာင္အိပ္မက္ေလး အေကာင္အထည္ ေပၚလာတယ္ေပါ့ေလ။

က်မအေပၚမွာ ေရးခဲ့တဲ့ နာမည္ေတြအျပင္ က်မဆီကို ပံုမွန္လာဖတ္ေပးႀကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မအားလို႔ တခါတရံမွ လာတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ စီေဘာက္စ္မွာ မေအာ္ေပမယ့္ လာလည္သြားသူမ်ား၊ ကြန္႔မန္႔ေပးသြားႀကတဲ့၊ အႀကံေပးႀကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးက က်မရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ကို အသက္သြင္းေပးတဲ့ လူေတြပါပဲ။ ဒီေတာ့ အားလံုးကို အထူးအထူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။ ေရးရမယ့္နာမည္ေတြက မ်ားလြန္းလို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းမေရးႏိုင္တာကို နားလည္ႀကပါေနာ္။ (လာလည္တိုင္း အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ ေျပာျပေပမယ့္ က်မက မျပင္တတ္တဲ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးadminပါယူၿပီး ကူညီေပးတဲ့ ကိုရန္ေအာင္ကိုလည္း ေက်းဇူးေနာ္။) ဘေလာ့ဂ္လုပ္ေနစဥ္အတြင္း စိတ္မခ်မ္းေျမ႕မႈမ်ားကို မွွ်ေ၀ခံစားေပးႀကတဲ့ မဇင္ ၊ သီသီ ၊ကုိပီေကတို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္တိုးအေနနဲ႔ က်မကို ကဗ်ာေရးနည္းသင္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ကိုေကာင္းကင္နဲ႔ ကိုမာန္လိႈင္းတို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္။ (ဟီးဟီး ကိုေဆြေရ ထည့္လိုက္ၿပီေနာ္။ သူတို႔ကိုက ဆရာလို႔ ေခၚရမွာ။)

ဒီဘေလာ့ဂ္အေပၚ ေမပ်ိဳရဲ႕ ခံစားခ်က္ကေတာ့ ဒီလိုပါ..။

အားလံုးကိုခ်စ္လို႔ tagပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုပီေက (သူ႕ေလာဘက မေသးဘူးေနာ္။ အားလံုးကိုေတာင္ ခ်စ္ခ်င္ေသးတယ္။ ) နဲ႔ ခ်က္ျဖစ္ေတာ့ သူကtagရျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေျပာပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ရေအာင္နဲ႔ ဘေလာ့ဂ္အေပၚ အျမင္ေလးကို သိေစခ်င္လို႔ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ သူ႔ဆႏၵေလး ျပည့္၀ေအာင္ ကူညီေပးလိုက္ရေအာင္..။

ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္းက အႏုပညာလို႔ နတ္သမီးေလး မမြန္ကဖြဲ႔ဆိုထားပါတယ္။ လင္းကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္က သူ႔အတြက္ ခ်စ္သူအသစ္ပါတဲ့။ မအလြမ္းအိမ္ကေတာ့ ကေလးေလးနဲ႔ တူပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ က်မလည္း အားက်မခံ ဘယ္လိုမ်ား တင္စားရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးမိပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ႕ခံယူခ်က္ေတြ၊ ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို တင္ျပခြင့္ရေတာ့ မွတ္စုစာအုပ္လို႔ပဲ တင္စားရင္ေကာင္းမလား။ ဒိုင္ယာရီလုိ႔ပဲ တင္စားရမလား။ အမ်ိဳးမ်ိဳး စဥ္းစားလို္က္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့…။

ကမာၻအသစ္တစ္ခုဆိုတဲ့ နာမည္ေလးထြက္လာပါတယ္။ က်မအတြက္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္က ကမာၻသစ္တစ္ခုပါပဲ။ ကမာၻသူကမာၻသားေတြကေတာ့ က်မတို႔ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ေပမယ့္ လာေရာက္အားေပးသူေတြပါ။ ကိုယ္စီကိုယ္စီ သီးျခားအိမ္ေလးေတြ ေဆာက္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနႀကတယ္ေပါ့။ သူ႔အိမ္ကိုယ္လည္၊ ကိုယ့္အိမ္သူလည္ ၊ သူ႔ေမြးေန႔သြားစား၊ ကိုယ့္ေမြးေန႔က်ေမ့ထား.. အဲ ဟုတ္ပါ၀ူး ကိုယ့္ေမြးေန႔က်လည္း လက္ေဆာင္ျပန္ယူတာေပါ့ေနာ္။ အခ်င္းခ်င္းလည္း ကူညီရိုင္းပင္းမႈေလးေတြနဲ႔ အလြန္ပဲခ်စ္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း ကမာၻဆိုတဲ့အတိုင္း က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္တဲ့လူေတြ၊ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးမယ့္သူေတြလည္း မ်ားလွပါတယ္။ ဒီလူေတြကို ခုခံကာကြယ္ဖို႔ တာ၀န္ကေတာ့ ကမာၻေပၚမွာ ေနထိုင္ႀကတဲ့ ကမာၻသူကမာၻသားေတြရဲ႕ တာ၀န္ပါပဲ။ သူတို႔ေတြကို တိုက္ထုတ္ဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္းေသြးမကြဲဘဲ စည္းလံုးညီညြတ္ဖို႔ ဆိုတာလည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တစ္ကမာၻတည္းမွာ ေနထိုင္သူအခ်င္းခ်င္း ဟန္ေဆာင္မႈမပါဘဲ ပြင့္လင္းရိုးသားစြာ ဆက္ဆံႀကဖုိ႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕ လွပတဲ့ကမာၻႀကီး မၿပိဳမပ်က္ဘဲ ခိုင္မာတည္တ့ံေအာင္ အတူတကြလက္တြဲၿပီး ေဆာက္ရြက္ႀကရေအာင္ေနာ္။

ကဲ.. က်မလွ်ာရွည္တာလည္း မ်ားသြားပါၿပီ။ ဒီေလာက္ဆို ရတယ္ မဟုတ္လား ကိုပီေက။ ဒီေလာက္ရွည္လွတဲ့ ပို႔စ္ကို ၿပီးတဲ့အထိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးေနာ္။

အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ည

2007-12-18T21:25:00.000+06:30

အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညမွာ
ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ႀကည့္လိုက္ေတာ့
ႀကယ္ေတြကမစံု
လမင္းကိုတိမ္ဖံုးၿပီး
ေမွာင္မိုက္ေနတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္ကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့
တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္
ဆီမီးတစ္တိုင္ေတာင္ ထြန္းညွိမထားဘဲ
ေခြးေတြရဲ႕ဆြဲဆြဲငင္ငင္
အူသံနဲ႔ ေျခာက္ကပ္လို႔။

ေလေျပတစ္ခ်က္က
ညေမႊးပန္းရနံ႔ကို သယ္ေဆာင္ေပးၿပီး
ပန္းပင္ေလးေတြက
စည္းခ်က္ညီစြာ
ကခုန္လို႔ေပါ့။

ဒီအခ်ိန္ဆို
ငွက္ကေလးေတြ အိပ္တန္းတက္ၿပီး
တေန႔တာရဲ႕ပင္ပန္းျခင္းကို
ေျဖေလွ်ာ့ေနရွာမယ္။

ကမာၻရဲ႕တစ္ဘက္ျခမ္းမွာ
သြက္လက္ဖ်တ္လတ္ေနႀကၿပီး
အျခားတစ္ဘက္ကေတာ့
အိပ္ေမာက်ေနတယ္။

အိပ္ေမာက်ေနရမယ့္
တစ္ဘက္ျခမ္းမွာ ရွိေနလ်က္နဲ႔
ငါ.. ဘာလို႔မ်ား
အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ပါလိမ့္..။

အခ်စ္…အမုန္း
သံေယာဇဥ္ေတြႀကားမွာ
ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေအာင္မ်ား
ပိတ္မိေနလို႔လား..။

ဒါမွမဟုတ္..
ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ညကိုပဲ
မသိစိတ္က
စြဲလန္းေနလို႔လား..။

(ရတနာေလးက ကဗ်ာေရးပါ ကဗ်ာေရးပါနဲ႔ ေအာ္လြန္းလို႔ ေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္။ နဂိုကတည္းက သိပ္မေရးတတ္တာဆိုေတာ့ သည္းခံႀကပါေနာ္)

ကြဲေႀကသြားတဲ့မနက္ျဖန္

2007-12-17T15:25:00.000+06:30

ဒီပို႔စ္က က်မရဲ႕၅၀ေျမာက္ ပို႔စ္ေလးပါ။ ေရးေနက် ပုံစံနဲ႔မတူဘဲ ပံုစံတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေရးသားထားပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ေပးႀကပါဦးေနာ္။

***

`တီ … တီ… တီ…´

သိစိတ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈမပါဘဲ သူရဲ႕လက္က ဖုန္းခလုတ္ေတြကို အလိုလို ႏိွပ္မိရက္သား ျဖစ္ေနသည္။ သိစိတ္၀င္လာေတာ့ ဂဏန္းေတြက အကုန္ႏွိပ္ၿပီးသား..။ ေခၚဖို႔ခလုတ္တခုႏွိပ္ရန္သာ က်န္ေတာ့၏။ နံပါတ္ေတြကို ႀကည့္လိုက္တာနဲ႔ စဥ္းစားစရာေတာင္ မလိုဘဲ အလိုလို သိလိုက္သည္။ ဒါ.. သူသိပ္ခ်စ္လွတဲ့ သူမေလးရဲ႕ဖုန္း..။ သိစိတ္နဲ႔ ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း ဖုန္းကိုျပန္ခ်လိုက္သည္။ သူႏွင့္သူမႀကားမွာ စြဲလန္းျခင္းဆိုတဲ့ တံတိုင္းကို ၿဖိဳခ်သင့္ခဲ့တာ ႀကာၿပီပဲ။ သတိရျခင္းဆိုတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိးကို ေမ့ထားသင့္ေနၿပီ..။

`ဟူးးး´

သူ သက္ျပင္းခ်ၿပီး အိပ္ရာေပၚမွာ လွဲေနလိုက္သည္။ မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္တာနဲ႔ သူမရဲ႕ရုပ္သြင္က တျဖည္းျဖည္း ေပၚလာသည္။ သူ ဘယ္လိုပဲ ေမာင္းထုတ္ ေမာင္းထုတ္ သူ႕အာရံုထဲမွာေရာ သူ႔ႏွလံုးသားထဲမွာပါ သူမက အခ်ိန္ျပည့္ ေနရာယူထားသည္။ ေခါင္းကို ဆတ္ခနဲ တစ္ခ်က္ခါၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ လက္ရွိဘ၀ထဲကို ဆြဲေခၚလာခဲ့သည္။

ျပတင္းေပါက္ကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ငွက္ကေလးႏွစ္ေကာင္ တူတူပ်ံသန္းသြားတာ ေတြ႔လိုက္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ဒီလိုတူတူ ပ်ံသန္းခြင့္ မေျပာနဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္ၿပီး ႀကည္ႏူးစြာ လမ္းေလွ်ာက္ခြင့္ေတာင္ မရခဲ့ပါလား။ ဒီ့အတြက္ ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမွာလဲ။ ကံႀကမၼာကိုလား။ ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ခြင့္မရဘဲ မျဖစ္ခ်င္တာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေလာကႀကီးကိုလား။ ဒါမွမဟုတ္.. သ႔ူကိုယ္သူလား။

တစ္အိမ္လံုးမွာလည္း တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ေအးခ်မ္းမႈကိုပဲ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့ သူ..။ အခုက်ေတာ့လည္း တိတ္ဆိတ္မႈက သူ႕ကို ေျခာက္လန္႔ေနသလိုလို..။ ၿငီးေငြ႔စရာေကာင္းလွတဲ့ ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းရတာလည္း မ်ားလွၿပီ.။ ဒီရက္ေတြမွာ သူ႔အတြက္ အေဖာ္က သံစဥ္ေလးမ်ား.. စာသားေလးမ်ားသာ..။ အခုလည္း သူမြန္းက်ပ္လာၿပီ..။ ဂစ္တာေလးကို ဆြဲယူလိုက္ၿပီး မြန္းက်ပ္သမွ်ကို ေျဖထုတ္လုိက္ေတာ့မည္..။

အင္ထရိုတီးရင္းနဲ႔ပင္ ဆိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္းစာသားကို စဥ္းစားေနသည္။ ေခါင္းထဲမွာလည္း ဗလာနတၳိ..။ လက္ကသာ အဆက္မျပတ္ တီးေနသည္။ သီခ်င္းေတြက ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္..။ ေနာက္ေတာ့မွ စိတ္ကဦးေဆာင္သြားပံု ရသည္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆီကို ဆြဲေခၚသြားသည္..။

` မိုက္ကရိုဖုန္းကို ေရွ႕ခ်ၿပီး သီခ်င္းဆိုဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း အနာဂတ္ကို လွမ္းႀကည့္လိုက္တယ္… ခံစားခ်က္ေတြ ေရးထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕စာသားေတြႀကားမွာ ကို္ယ္တိုင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားၿပီလား… ေဘးမွာ အေဖာ္ရွိေသးရဲ႕လား….

အျခံအရံ နတ္သမီးတို႔မ်ားစြာ… ပူေလာင္ေနတဲ့ ငါ့ရဲ႕ေဘးမွာ အတူူတူထိုင္ကာ ေလခ်င္းတိုးသံ ကိုယ့္ရဲ႕အေႀကာင္းေတြလား… ငါဟာ ဘယ္သူလဲ မသိပါ.. တူတူ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ဒီညမွာ အျခံအရံေတြ နံေဘးျခံရံထား ငါဟာေပါ့ေပါ့ေလးပါလား.. …. ´

ဆိုရင္းနဲ႔ အသံက တိမ္၀င္လာသည္။ ငါ့ရဲ႕ အနာဂတ္ကေရာ..။ ငါ့ရဲ႕မနက္ျဖန္ေတြကေရာ..။ လူတိုင္းက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ရတာတဲ့..။ ငါ့အတြက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ဆိတ္သုဥ္းခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ ႀကာေနၿပီလဲ…။ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ ငနဲကလည္း ငါ့ကိုမ်ား ေရွာင္ေျပးေနတာလား..။ စိန္ေခၚလို႔ ရစတမ္းဆိုရင္ ဘ၀ဆိုတဲ့ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတဲ့ ေကာင္နဲ႔ လက္သီးခ်င္း ယွဥ္ထိုးခ်င္စမ္းပါရဲ႕..။ လံုး၀ျပန္မထႏိုင္ေအာင္ အလဲထိုးခ်င္စမ္းပါရဲ႕..။

` ..လြမ္းတယ္ ေကာင္မေလးရယ္ .. ´

ငါ့ရဲ႕အလြမ္းကို မင္းသိႏိုင္ပါ့မလား..။ ငါမွာ ႏွလံုးသားမရွိဘူးလို႔မ်ား ထင္ေနလား..။ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာေလးေတာင္ မေျပာရဲတဲ့ သရဲေဘာေႀကာင္တဲ့ေကာင္လို႔ မင္းယူဆမွာလား..။ ဒါမွမဟုတ္.. အေလးအနက္ မထားသူ၊ အေပ်ာ္ႀကံသူလို႔မ်ား ထင္ရက္သလား..။ မင္းအေပၚထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ေလးနက္မႈကို ငါကိုယ္တိုင္ေတာင္ ႀသခ်ရပါရဲ႕..။ မင္းေျခဖ၀ါးနဲ႔ နင္းခဲ့တဲ့ လမ္းေလးေတြကိုေတာင္ မင္းေျခရာေတြ ပ်က္မွာစိုးလို႔ မေလွ်ာက္၀့ံတဲ့ေကာင္က ငါပါ..။ မင္းခ်စ္တဲ့ ခေရပန္းေလးေတြကို တက္နင္းမိမွာစိုးလို႔ ခေရပင္ေအာက္ကိုေတာင္ ျဖတ္မေလွ်ာက္ရက္တဲ့ေကာင္က ငါပါ။ ဒါကို မင္းနားလည္မွာလား နားလည္ႏိုင္ရဲ႕လား..။

ရင္ထဲမွာ စူးခနဲ တခ်က္ေအာင့္လာသည္္..။ ဒါ သူခံစားရမယ့္ ေ၀ဒနာပဲ..။ လာစမ္းကြာ..။ ခံစားရစမ္းပါေစ။ နာက်င္ျခင္းဆိုတဲ့ မင္းကပဲ ငါ့ကို ႏိုင္မလား..။ ေခါင္းမာတတ္တဲ့ ငါကပဲ မင္းကိုႏိုင္မလား..။ ႀကည့္ႀကေသးတာေပါ့ကြာ..။

` အဟြတ္ .. အဟြတ္´

ရင္ေခါင္းထဲမွလာေသာ က်ပ္တပ္တပ္ ခံစားခ်က္တခ်ဳိ႕ကို ၾကိတ္မွိတ္ မ်ဳိသိပ္ထားသည့္တိုင္ မခံမရပ္နိုင္ေအာင္ ျဖစ္ကာ သူေခ်ာင္းတခ်က္ဟန္႕လိုက္သည္။ ခံစားေနက်ျဖစ္ေသာ ညီွစို႕စို႕ အန႔ံ အသက္ တခုနွင့္အတူ ပါးစပ္နွင့္ အျပည့္ျဖစ္လာေသာ အရည္တခ်ဳိ႕ကို ေထြးခံယူျပီး ေထြးထည့္လိုက္သည္။ မၾကည့္ေပမယ့္ သိေနနွင့္ေသာ ထိုအရာမ်ားကို ခါးသီးေသာ ခံစားခ်က္တခ်ဳိ႕ႏွင့္ သူၾကည့္ျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ ေသြးေတြ....။ ဟုတ္သည္။ သူ႕ကိုယ္ထဲမွ ေလာေလာလတ္လတ္ ထြက္က်လာေသာေသြးေတြ.။

` …ဟားဟား.. ငါ့ေသြး ဘယ္ေလာက္ရဲသလဲ ဆိုတာ မင္းတို႔ ျမင္ႀကၿပီ မဟုတ္လား။ ဟားဟား..´

သူတစ္ေယာက္တည္း ေျခာက္ကပ္စြာ ေအာ္ရီေနမိသည္။ ေလာကႀကီးက သူ႔အတြက္ တရားရဲ႕့လား..။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ျပည့္၀ေနတဲ့၊ ေရွ႕မွာ တက္လမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ သူ႔ဘ၀ကို မနာလိုစြာ မုန္းတီးစြာ စုတ္ျပတ္သပ္သြားေအာင္ ဖ်က္စီးရက္သည္..။ ခ်စ္ရတဲ့ သူမကို စေတြ႕ၿပီး မႀကာခင္မွာဘဲ သတင္းဆိုးႀကီးတစ္ခုက သူ႔ဘ၀ကို ရစရာမရွိေအာင္ ေျပာင္းလဲခဲ့သည္။ အဆုတ္ ကင္ဆာတဲ့..။ ဘယ္ကအေျချပဳလို႕ ဘယ္လိုျပန္႕ပြားမွန္းမသိနိုင္ေသးသည့္ အဲဒီ ကင္ဆာပိုးဆိုတာေတြက သူ႕ေသြးထဲကတဆင့္ သူ၏အဆုတ္အပါအ၀င္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႕အျပားသို႕ ခရီးႏွင္ေနေလျပီ။ ရင္တြင္းခံစားခ်က္ ျပင္းထန္တတ္သူမို႕ အငိုအရယ္ေတြနဲ႔ပဲ အက္ေႀကာင္းထပ္လြန္းတတ္တဲ့ ကိုရီးယားကားေတြေတာင္ မႀကည့္ခဲ့တဲ့..သူ..။ အခုေတာ့လည္း အဲဒီ့ရုပ္ရွင္ေတြထဲက ဇာတ္ေဆာင္ေတြလို အတိအက်မဟုတ္သည့္တိုင္ ဇာတ္သိမ္းဆင္ဆင္တူေနေသာ ေရာဂါဆိုကို သူကိုယ္တိုင္ ခံစားေနခဲ့ရၿပီေလ..။ ေအးေပါ့ေလ .. ထူးမွ မထူးျခားဘဲ..။ သူတို႔က ရုပ္ရွင္မွာ သရုပ္ေဆာင္ေနသလို ငါကလည္း ဘ၀ဇာတ္ခံုေပၚက လူသားေပပဲ..။

သြားေတာ့ ေကာင္မေလးေရ .. မင္းသြားလိုက္ေတာ့.. ငါဟာ ခ်စ္ရတဲ့သူကိုေတာင္ ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာခြင့္မရွိတဲ့ က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့ ခပ္ေႀကာင္ေႀကာင္ လူတစ္ေယာက္ပါပဲ..။ ငါ့မွာေျပာခြင့္မ်ား ရမယ္ဆိုရင္ေလ ငါ့မနက္ျဖန္ေတြကို ငါသာပိုင္မယ္ဆိုရင္ေလ တစ္ကမာၻလံုး ႀကားရေအာင္ ငါေအာ္ေျပာလိုက္ ခ်င္ေသးတယ္..။

မင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ေလ..

(ဒီပို႔စ္မွာ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ အေနျဖင့္သာ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္သည့္အတြက္ ေဆးပညာရႈေထာင့္မွ ႀကည့္လွ်င္ မွားယြင္းခဲ့ေသာ္ ခြင့္လႊတ္ပါရန္)